Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 listopada 2025 r. nr 2401-IEW2.4253.35.2025 UNP: 2401-25-269288 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. i kwoty odsetek za zwłokę oraz zabezpieczenia ich na majątku podatnika oddala skargę.

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 14 listopada 2025 r. nr 2401-IEW2.4253.35.2025 UNP: 2401-25-269288 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 30 maja 2025 r. nr [...] określającą J. Sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2021 r. wraz z odsetkami oraz dokonującą jej zabezpieczenia na majątku spółki.

W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej: O.p.).

W toku kontroli celno-skarbowej Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik) 30 maja 2025 r. wydał decyzję, którą określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wybrane miesiące od lutego 2021 r. do grudnia 2021 r. i dokonał zabezpieczenia ich wykonania na majątku spółki w łącznej kwocie 3.194.226 zł.

W złożonym odwołaniu zarzucono "naruszenie przepisów art. 80 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych w sytuacji, w której nie została spełniona jakakolwiek przesłanka uprawniająca Organ do wydania takiej decyzji, w szczególności: nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane; podatnik uiszcza wymagalne zobowiązania o charakterze publicznoprawnym; podatnik nie dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję."

W związku z powyższym wniesiono o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie o zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych, względnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzupełnieniu odwołania z 7 lipca 2025 r. podniesiono, że został skompletowany materiał dowodowy dotyczący: "wzajemnych rozliczeń pomiędzy Spółką, a J1. Sp. zo.o. Jak już wcześniej wskazano, okoliczności te nie zostały ujawnione na wcześniejszym etapie kontroli, gdyż są objęte w spółce ścisłą tajemnicą przedsiębiorstwa, a przedstawiciele spółki uważali, że ich pozostałe wyjaśnienia będą dla organu wystarczające, że nie doszło do nieprawidłowości."

Dodatkowo wskazano, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. nie podważa istnienia należności (a co za tym idzie również faktów wykonania usług). Odzwierciedla to między innymi treść postanowienia z 28 czerwca 2024 r. nr [...] określającego spółce wysokość nieprzekazanej kwoty w wysokości 6.455.981,44 zł (utrzymanego w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 7 listopada 2024 r.) tytułem realizacji zajęć dokonanych od 23 stycznia 2019 r. do 19 stycznia 2023 r. Wskazany organ na bieżąco ściąga należności skarbowe J1. Sp. o.o., a wysokość nieprzekazanej kwoty zmniejszona została już o połowę. Trudno zatem pogodzić twierdzenia organu dotyczące nierzeczywistego wykonania usług z jednoczesnym ściąganiem przez inne organy skarbowe kwot wynikających z tej samej współpracy.

Pismem z 30 lipca 2025 r. dodatkowo uzupełniono odwołanie, po - skompletowaniu materiału dowodowego dotyczącego "wzajemnych rozliczeń między Spółką, a J1. Sp. z o.o., który wprost poświadcza o rzeczywistości wykonywanych usług". Podniesiono, że na podstawie tych dokumentów uznać należy, że wydana decyzja o zabezpieczeniu nie powinna się ostać w obrocie prawnym. W załączeniu dołączono zlecenia ZG, ZSP, ZNA, M24 oraz SZK.

Do kolejnego uzupełnienia odwołania (z 1 sierpnia 2025 r.) dołączono wydruki zleceń "w zakresie usług wykonanych przez Spółkę we współpracy z J1. Sp. z o.o." za okres 1 stycznia 2021 do 31 grudnia 2021 r.

Z kolei w piśmie z 11 sierpnia 2025 r. wskazano, "przedstawiamy tysiące dokumentów ze zleceń szkodowych, w ramach których napraw dokonywali pracownicy J1. Spółka z o.o. na rzecz Spółki. Dodatkowo przedstawiamy tysiące zdjęć, na których znajdują się pojazdy, na których prace naprawcze wykonywali pracownicy J1. Spółka z o.o. w imieniu J. Sp. z o.o."

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy) nie uwzględnił odwołania.

Na wstępie, wyjaśniając podstawę prawną, wskazał, że zabezpieczenie należności podatkowych polega na tymczasowym "zamrożeniu" składników majątkowych podmiotu kontrolowanego w celu zagwarantowania, że ewentualne (ustalone w toku kontroli podatkowej/celno-skarbowej lub postępowania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej) zobowiązania podatkowe zostaną wykonane. Decyzja o zabezpieczeniu ma charakter akcesoryjny w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego.

Dalej zacytowano treść art. 33 O.p., z którego wynika, że warunkiem wydania decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika jest:

1) określenie - na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania - przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego, co do którego toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa/celno-skarbowa,

2) ustalenie, że istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Pojęcie "uzasadniona obawa" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, który wskazał jedynie przykładowe okoliczności, w których ona zachodzi (nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnym, zbywanie majątku). Uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak jest ona odnoszona równocześnie do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że kwestii zabezpieczenia nie sposób rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów.

Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku lub też w sytuacji gdy stan majątkowy podatnika jest znacząco niewystarczający do zapłaty zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1884/12). Organy podatkowe mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania (por. np. wyroki NSA: z 10 stycznia 2017 r, sygn. akt I FSK 1980/16, z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 63/14

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Dyrektor wskazał, że stan faktyczny oraz jego ocena prawna zostały dokonane na podstawie zebranego w trakcie kontroli celno-skarbowej materiału dowodowego. Jako podstawę wyliczenia przybliżonej kwoty zobowiązania i kwoty podlegającej zabezpieczeniu przyjęto zatem poczynione w toku kontroli ustalenia, z których wynikają dane umożliwiające określenie podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 33 § 4 pkt 2 O.p.

Spółka od grudnia 2012 r. prowadzi działalność w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych. 27 czerwca 2025 r. wydano wynik kontroli, której przedmiotem było badanie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

Jak wynika z ustaleń kontroli z dużym prawdopodobieństwem faktury VAT wystawione przez J1. Sp. z o.o., gdzie jako nabywca figuruje podmiot J. Sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i służyły spółce do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur, o których mowa w przepisie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.), o czym mogą świadczyć m.in. argumenty:

- z ww. faktur wystawionych przez J1. sp. z o.o. na wartości brutto 10.066.320,00 zł brak płatności przez spółkę na łączną wartość 10.066.320,00 zł. Dokumenty przedłożone do kontroli za 2021 r. przez spółkę świadczą o tym, że żadna z usług ujęta na wystawionych przez J1. sp. z o.o. fakturach nie została dobrze wykonana i w każdym przypadku został sporządzony aneks do umowy, nota korygująca i kompensata dotycząca "źle wykonanej usługi" na całą wartość wykonanej usługi. Wartość tzw. "źle wykonanych usług" w 2021 r. wynosi netto 8.184.000,00 zł, podatek VAT 1.882.320,0 zł;

- powiązania osobowe i kapitałowe spółki oraz J1. sp. z o.o. (m.in. w obu spółkach Prezesem Zarządu jest J. K.);

- stosowany przez obie firmy sposób postępowania to świadome i przemyślane działanie obu powiązanych podmiotów, polegające na wystawianiu faktur przez J1. sp. z o.o. na rzecz spółki, które z założenia już w momencie ich wystawienia nie miały być zapłacone, ponieważ spółka w całości kwestionowała prawidłowość wykonania usług. Pomimo "źle wykonanych usług" i braku ich zapłaty spółka dokonywała odliczenia podatku naliczonego zawartego w tych fakturach;

- liczne nieścisłości w ww. wyjaśnieniach zarówno spółki, jak i J1. sp. z o.o. w zakresie zamiennie stosowanego pojęcia - "źle wykonane usługi", "usługi wykonane w inny sposób i o innym zakresie", "usługi wykonywane w prawidłowy sposób, lecz w mniejszym zakresie", "kary umowne za niewykonanie usług" czy też "usługi polegające na najmie pracowników";

- niezrozumiały jest mechanizm wystawiania faktur na całość wartości wykonanych usług bez pomniejszania ich o wartość "źle wykonanych usług", jeżeli wartość tych usług była już znana stronom transakcji w dacie wystawienia faktury; zarówno faktury, aneksy do umowy, noty księgowe, kompensaty dot. "źle wykonanych usług" zostały wystawione w tych samych datach. J1. sp. z o.o. nie wystawiała również z tego tytułu faktur korygujących na podstawie przepisu art. 106j ust. 1 u.p.t.u., wg którego w przypadku, gdy po wystawieniu faktury podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie (...) - podatnik wystawia fakturę korygującą.

Spółka, która dokonywała obniżenia podatku należnego o całość podatku naliczonego wynikającego z tych faktur, na wartość tzw. "źle wykonanych usług", z kolei wystawiała ww. noty księgowe/noty obciążające z tytułu "kar umownych za niewykonanie usług" lub wg wyjaśnień J1. sp. z o.o. z tytułu "kar umownych o charakterze odszkodowawczym" z uwagi, iż kary nie mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT;

- brak uzasadnienia ekonomicznego dla działalności J1. sp. z o.o. przy współpracy ze spółką, kiedy za każdym razem kwestionowana była przez spółkę całość wykonanych przez J1. sp. z o.o. usług oraz brak z tego tytułu płatności, co stoi w sprzeczności m.in. z ww. wyjaśnieniami J1. sp. z o.o.

tj.; "Nie można zatem uznać, że zleceniodawca nie płacił za otrzymane usługi. Współpraca pomiędzy podmiotami, pomimo błędów przy wykonywaniu usług, jest stabilna i opłacalna."

- siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej obu firm znajdują się pod tymi samymi adresami;

- J1. sp. z o.o. na 1 kwietnia 2025 r. posiada zaległości w podatkach VAT, PIT, CIT wraz z odsetkami w łącznej kwocie 3.012.421,08 zł, z czego kwota 1.544.847,25 zł dot. niezapłaconego podatku VAT za 2021 r.;

- oprócz kontroli prowadzonej w spółce za 2021 r. równolegle prowadzona jest kontrola celno-skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., w którym ujawniono taki sam schemat działania pomiędzy spółkami. 9 maja 2025 r. Naczelnik wydał decyzję o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych dla spółki za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. na wartość 789.885 zł;

- dowodem potwierdzającym, że faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji jest również niezastosowanie się przez spółkę do obowiązku wynikającego z art. 89b § 1 u.p.t.u., według którego, w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze;

- w związku ze stwierdzeniem, że w księgach kontrolowanego podmiotu występują zapisy opierające się na części dowodów nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, uznano, że w poszczególnych miesiącach księgi te, czyli rejestry VAT zakupu w części były nierzetelnie.

Analiza przedłożonych dokumentów za 2021 r., wyjaśnienia obu spółek, a także stwierdzone wątpliwości w zakresie współpracy pomiędzy spółkami (powiązanymi osobowo) prowadzą do wniosku, że:

- spółka z pełną świadomością dokonała w całości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez J1. Sp. z o.o., pomimo części lub całości zakwestionowanych przez nią usług,

- J1. Sp. z o.o. z pełną świadomością dokonała wystawiania faktur za wykonane usługi na rzecz spółki mając wiedzę, że usługi te zostaną w części lub całości przez nią zakwestionowane,

- przedstawiony mechanizm działania obu spółek, w których Prezesem Zarządu jest ta sama osoba świadczy o jego świadomości dotyczącej działalności spółek, które reprezentuje.

W związku z powyższym kontrolujący uznali, że omawiane transakcje nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie stanowią dla spółki podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

Powyższe ustalenia, dotyczące podatku naliczonego znajdują odzwierciedlenie w wyniku kontroli z 27 czerwca 2025 r., doręczonym 15 lipca 2025 r. Po doręczeniu wyniku kontroli strona nie złożyła korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kontrolowane miesiące. Z tego względu Naczelnik 9 września 2025 r. wydał postanowienie o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe.

Wyliczenie zawyżenia podatku naliczonego na łączną kwotę 1.882.320 zobrazowano w tabeli na str. 18 zaskarżonej decyzji, a wyliczenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w ujęciu miesięcznym na str. 19 – 26 zaskarżonej decyzji. W wyliczeniu za styczeń i luty 2021 r. uwzględniono, że w decyzji z 9 maja 2025 r. nr

[...] Naczelnik ustalił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za grudzień 2020 r. w wysokości 98.588,00 zł. W deklaracji VAT-7 za grudzień 2020 r. strona wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 225.712,00 zł.

Przybliżona kwota zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. została określona w łącznej kwocie 2.171.958 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.027.849 zł (razem: 3.199.807 zł), natomiast zabezpieczeniu wykonania na majątku spółki podlega kwota w łącznej wysokości 3.194.226 zł.

W ramach analizy sytuacji finansowej spółki podano w szczególności, że dochód za lata 2020 r. – 2024 r. wynosił odpowiednio: 10.797,84 zł, 11.209,12 zł, 11.857,08 zł, 9.523,54 zł i 101.955,87 zł. Łączna wartość sprzedaży (sprzedaż krajowa + dostawa wewnątrzwspólnotowa) wyniosła za 2023 r. - 19.003.038,00 zł, za 2024 r.-19.318.137,00 zł, a za okres od stycznia do czerwca 2025 r. - 5.536.376,00 zł. Średnia miesięczna wartość sprzedaży wynosiła więc za 2023 r. - 1.583.586,50 zł, 2024 r. - 1.609.844,75 zł, a za okres od stycznia do czerwca 2025 r. - 922.729,00 zł. Działalność spółki pozwala osiągnąć duże przychody, lecz osiągany dochód jest stosunkowo niewielki w stosunku do przychodów. Łączny dochód spółki za lata 2020-2024 jest niższy niż łączna kwota podlegająca zabezpieczeniu, objęta niniejszym postępowaniem. Jak wynika z deklaracji VAT w 2025 r. nastąpił znaczny spadek sprzedaży w stosunku do lat poprzednich. Powyższe uzasadnia obawę niewykonania przyszłych zobowiązań.

W ramach oceny sytuacji majątkowej strony dokonano analizy sprawozdań finansowych spółki za lata 2022-2024, akcentując, że wartość posiadanych aktywów trwałych sukcesywnie z roku na rok maleje. Według stanu na 31 grudnia 2024 r. spółka nie posiadała nieruchomości ani majątku ruchomego, który mógłby stanowić ewentualne pokrycie zobowiązań podatkowych. Na koniec 2024 r. strona posiadała aktywa trwałe o wartości 103.755,58 zł, natomiast kwota zabezpieczenia wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi łącznie 3.194.226 zł. Ponadto w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 lipca 2025 r. spółka nie nabyła żadnych środków trwałych. Zobowiązania spółki są wielokrotnie wyższe niż aktywa trwałe.

Pomimo wezwania, strona nie złożyła oświadczenia ORD-HZ o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Tym samym ujawniła się trudność w ustaleniu, czy spółka nie wyzbywa się majątku oraz czy posiada jakikolwiek majątek wystarczający na pokrycie zobowiązań. Odmowa złożenia takiego oświadczenia jest uprawnieniem podatnika, niemniej oznacza, że godzi się on na ustalenie przez organ podatkowy jego sytuacji majątkowej w oparciu o wszelkie posiadane przez niego informacje (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 882/15), co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.

Przedstawiając zadłużenie strony i prowadzone postępowania egzekucyjne podano, że stan zaległości (należności głównej) na 13 października 2025 r. wynosił 1.199.796,45 zł. W okresie od 20 listopada 2024 r. do 13 października 2025 r. wyegzekwowano od strony łącznie 5.491.677,61 zł). Ww. egzekucja w znacznej części dotyczy innej zaległości pieniężnej określonej w postanowieniu o wysokości nieprzekazanej kwoty, które zostało wystawione na dłużnika zajętej wierzytelności, gdzie zobowiązanym jest J1. Sp. z o.o. Spółka ma więc problemy z płatnością bieżących zobowiązań. Odnośnie postępowania zabezpieczającego podano, że na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 3 lipca 2025 r. nastąpiło 13 października 2025 r. zajęcie rachunku bankowego, lecz z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne, rezultat finansowy postępowania zabezpieczającego jest zerowy. Zasadny jest zatem wniosek, że spółka nie posiada na rachunkach bankowych środków na pokrycie przyszłych zobowiązań.

Reasumując Dyrektor stwierdził, że poniższe okoliczności wywołują uzasadnioną obawę, że spółka nie będzie w stanie dobrowolnie uregulować przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę:

- posiadanie majątku o niskiej wartości, tj. niewystarczającego na pokrycie przedmiotowych zobowiązań,

- uzyskiwanie dochodów niepokrywających przyszłych zobowiązań,

- posiadanie zaległości podatkowych,

- zobowiązania przewyższające aktywa trwałe,

- trwające postępowanie egzekucyjne,

- spadek sprzedaży,

- brak środków na rachunkach bankowych,

- posługiwanie się fakturami VAT, które z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

- nierzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych.

Odpierając zarzuty odwołania, w którym, załączając bardzo obszerną dokumentację, kwestionowano ustalenia kontroli celno-skarbowej, zaakcentowano, że w postępowaniu zabezpieczającym organy podatkowe nie muszą udowadniać nierzetelności transakcji. Wystarczające jest uprawdopodobnienie istnienia zobowiązań (por. wyrok NSA z 6 września 2023 r., sygn. akt II FSK 304/21). W ramach prowadzonej kontroli przysługiwała stronie możliwość składania wniosków dowodowych oraz wyjaśnień. Z kolei przedmiotem niniejszego postępowania jest odwołanie od decyzji zabezpieczającej. Z tego względu nie ma możliwości oceny ustaleń wynikających z kontroli celno-skarbowej ani dokumentów przedłożonych na potwierdzenie wiarygodności transakcji.

Jednocześnie Dyrektor stwierdził, że nie naruszono art. 80 ust. 1 ustawy o KAS ani art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., gdyż w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wykazano uzasadnioną obawę niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Wysokość uzyskanego dochodu w 2024 r. w kwocie 101.955,87 zł, ani zysku netto w kwocie 82.583,87 zł, na który strona się powołuje nie jest wystarczająca na ich pokrycie.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że Naczelnik potwierdził w zaskarżonej decyzji, iż faktury odpowiadają rzeczywistości gospodarczej. Fakt, że faktury zakupu odpowiadają zapisom ujętym w złożonych przez spółkę plikach JPK_VAT, świadczy jedynie o formalnej poprawności ujęcia faktur w prowadzonej przez stronę ewidencji. Dopiero w ramach kontroli celno-skarbowej można ocenić czy faktury odzwierciedlają rzeczywiste transakcje.

Dyrektor odniósł się także do zarzutu, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. nie podważa istnienia należności (a co za tym idzie również wykonania usług), co wynika z postanowienia z 28 czerwca 2024 r. nr [...] określającego spółce wysokość nieprzekazanej kwoty w wysokości 6.455.981,44 zł (utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektora z 7 listopada 2024 r.) tytułem realizacji zajęć dokonanych od 23 stycznia 2019 r. do 19 stycznia 2023 r. Wskazał, że postępowanie egzekucyjne nie weryfikuje czy podatek został określony w odpowiedniej wysokości.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucono naruszenie:

1. art. 33 § 1 O.p. poprzez przyjęcie istnienia "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego", mimo że zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na jakiekolwiek ryzyko niewypłacalności, wyzbywania się majątku ani zaprzestania regulowania zobowiązań przez skarżącą, a organ oparł swoje ustalenia na przypuszczeniach, nie zaś na faktach;

2. art. 33 § 4 O.p. poprzez wadliwe określenie przybliżonej kwoty zobowiązań, bez wskazania konkretnych faktur mających rzekomo nie dokumentować rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz bez oparcia kalkulacji na jakichkolwiek dowodach;

3. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności poprzez pominięcie 36.259 sztuk dokumentów źródłowych przedstawionych przez skarżącą oraz brak analizy dokumentacji finansowej, bilansowej, księgowej i serwisowej:

4. art. 193 § 1-2 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie ewidencji VAT oraz plików JPK_VAT za nierzetelne, pomimo że organ nie wykazał żadnej niezgodności pomiędzy zapisami księgowymi a rzeczywistym przebiegiem transakcji;

5. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne uznanie części faktur za "puste", bez wskazania których, bez przeprowadzenia dowodu z dokumentów źródłowych oraz bez ustalenia braku wykonania usługi;

6. naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, w szczególności przez przedstawienie stanu faktycznego w sposób wybiórczy i niezgodny z dokumentami znajdującymi się w aktach;

7. naruszenie art. 122, art.,187 § 1 i art. 191 O.p. przez brak rzetelnej analizy sytuacji finansowej skarżącej, pomimo przedstawienia pełnych sprawozdań finansowych, danych księgowych i informacji dodatkowej, w tym: wadliwe uznanie spadku wartości aktywów trwałych za pogorszenie sytuacji, mimo że wynikały one z odpisów amortyzacyjnych;

- pominięcie stabilnych i wysokich aktywów ogółem;

- błędną interpretację poziomu zobowiązań, które w rzeczywistości spadły o 32,6%

- pominięcie danych o przychodach na poziomie 17-21 mln zł rocznie;

- pominięcie wzrostu zysku netto o 969% w 2024 r.;

- brak obliczenia jakichkolwiek wskaźników finansowych, w tym płynności bieżącej wynoszącej 2,03.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja dotknięta jest licznymi, rażącymi naruszeniami przepisów prawa materialnego i procesowego, które w sposób bezpośredni wpływają na jej treść. Organ odwoławczy nie przeprowadził samodzielnej analizy zebranego materiału dowodowego, lecz ograniczył się do powtórzenia błędnych i arbitralnych ustaleń organu I instancji. W konsekwencji decyzja została wydana z naruszeniem art. 33 O.p. oraz podstawowych zasad postępowania dowodowego wynikających z art. 122, art. 187 i art 191 tej ustawy.

Zdaniem skarżącej organ nie wykazał spełnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego", o której mowa w art. 33 § 1 O.p. Przesłanka ta ma charakter wyjątkowy, wymaga ścisłej wykładni, obawa musi być realna, obiektywna i oparta na ustaleniach dotyczących sytuacji majątkowej podatnika, a nie na przypuszczeniach organu. Tymczasem organy nie wykazały żadnych faktów świadczących o tym, że skarżąca miałaby zaprzestać regulowania swoich zobowiązań, ukrywać majątek, wyzbywać się aktywów, tracić płynność finansową, unikać egzekucji bądź podejmować działania zmierzające do utrudnienia wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego.

Twierdzenie organu, że istnieje ryzyko niewykonania zobowiązania, jest sprzeczne z dokumentami finansowymi skarżącej. Ze sprawozdań finansowych jasno wynika, że sytuacja ekonomiczna skarżącej jest stabilna, ulega poprawie, a poziom aktywów, zobowiązań i wyników finansowych jednoznacznie przeczy tezie o zagrożeniu niewypłacalnością. Organ wadliwie uznał, że spadek wartości aktywów trwałych świadczy o pogorszeniu sytuacji majątkowej skarżącej, nie uwzględniając, że spadek ten był wyłącznie wynikiem planowych i zgodnych z ustawą o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych. Wartość aktywów trwałych w kolejnych latach: 235.876,62 zł (2022 r.), 166.228,03 zł (2023 r.) oraz 103.755,58 zł (2024 r.) odzwierciedla naturalny proces zużycia środków trwałych, a nie jakikolwiek przejaw utraty majątku. Organ błędnie utożsamił amortyzację z ekonomiczną stratą aktywów, co świadczy o nieprawidłowej analizie księgowej i rażącym naruszeniu art. 191 O.p.

Nadto zupełnie pominięto, że aktywa ogółem skarżącej utrzymują się na wysokim i stabilnym poziomie: 3.843.174,32 zł (2022 r.), 5.688.419,23 zł (2023 r.) oraz 4.680. 083,18 zł (2024 r.). Dane te jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca posiada majątek wielokrotnie przewyższający potencjalną wysokość zobowiązania podatkowego, co wyklucza możliwość sformułowania jakiejkolwiek obawy jego niewykonania. Organ całkowicie zignorował te wartości, co stanowi naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p.

Błędna jest również ocena zobowiązań skarżącej. Organ wyprowadził wniosek o rzekomo pogarszającej się sytuacji finansowej, pomijając, że zobowiązania i rezerwy skarżącej zmniejszyły się w 2024 r. aż o 32,6% w stosunku do 2023 r. Wartość zobowiązań spadła z 3.344.512,98 zł do 2.253.593,06 zł, co jednoznacznie potwierdza poprawę płynności finansowej i bieżące regulowanie zobowiązań. Organ, wbrew tym danym, sformułował tezę odwrotną, czym naruszył art. 191 i art. 122 O.p.

Organ pominął również przychody osiągane przez skarżącą, stanowiące jeden z kluczowych elementów oceny kondycji finansowej przedsiębiorstwa. W latach 2020-2024 oscylowały one między 17 a 21 mln zł rocznie, co dowodzi stabilnej działalności gospodarczej. Organ całkowicie przemilczał fakt, że w 2024 r. przychody skarżącej wzrosły o 21,6% w stosunku do roku poprzedniego. Tak znaczący wzrost wyklucza możliwość przyjęcia tezy o pogarszającej się sytuacji.

Nierzetelna była również ocena wyników finansowych skarżącej. Organ uznał, że dochody skarżącej są "niskie", chociaż skarżąca w 2024 r. osiągnęła zysk netto w wysokości 101.955,87 zł, ponad dziesięciokrotnie wyższy niż w 2023 r. (9.523,54 zł).

Skarżąca zarzuciła także, iż organ nie obliczył żadnego wskaźnika płynności, pomimo że dysponował kompletem danych finansowych. Tymczasem wskaźnik płynności bieżącej, obliczony na podstawie danych z 2024 r. wynosi 2,03., co oznacza bardzo dobrą zdolność regulowania bieżących zobowiązań i potwierdza stabilną sytuację finansową skarżącej.

Zdaniem strony skarżącej nieuprawnione jest powoływanie się na wyniki kontroli celno-skarbowej jako przesłanki zastosowania zabezpieczenia na podstawie art. 33 O.p. Kontrola ta odnosi się do przeszłości i dotyczy weryfikacji prawidłowości rozliczeń podatkowych, a nie oceny płynności finansowej czy sytuacji majątkowej.

Ustalenia co do rzekomej fikcyjności usług świadczonych przez kontrahenta skarżącej są skutkiem rażącego naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z protokołu badania ksiąg z 29 października 2025 r. organ nie dokonał żadnej merytorycznej analizy przedstawionych dokumentów. Pomimo przekazania organowi 36.259 dokumentów źródłowych, nie podjął on próby ich zweryfikowania. Organ nie wskazał ani jednej konkretnej faktury, która miałaby nie dokumentować rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Nie przeprowadził również dowodów z dokumentacji zdjęciowej, protokołów wykonania usług, zleceń naprawczych, dokumentacji ubezpieczeniowej ani z zeznań świadków wykonujących czynności serwisowe.

Ustalenia dotyczące rzekomej fikcyjności usług są również sprzeczne z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Organ przyznał bowiem, że dokumenty wystawione przez skarżącą i jej kontrahenta są wzajemnie zgodne i tożsame, co potwierdza brak przesłanek do uznania ich za "puste".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo nawiązał do faktu, że wskaźnik bieżącej płynności finansowej za 2024 r. wyniósł 2,03, wskazując, że w literaturze przedmiotu podaje się różne normy graniczne tego współczynnika — najbardziej ogólny jest parametr 1,2-2,0, ale można też spotkać 1,5-2,0. Wartość wykraczająca ponad normę (tak jak w niniejszym przypadku) zwana nadpłynnością finansową świadczy o nadmiernym ulokowaniu środków — to z kolei wpływa niekorzystnie na rentowność firmy. Może być to zaleganie towarów w magazynach, problemy ze ściąganiem należności lub też brak inwestycji.

Jak wynika z bilansu niemal całość aktywów obrotowych stanowią należności krótkoterminowe. Nadmiar należności krótkoterminowych może wpływać negatywnie na płynność finansową spółki. W takim przypadku warto zbadać wskaźnik płynności gotówkowej III stopnia (cash ratio), który określa zdolność spółki do pokrycia bieżących zobowiązań przy użyciu gotówki i jej ekwiwalentów. Oblicza się go dzieląc środki pieniężne oraz ekwiwalenty środków pieniężnych przez zobowiązania bieżące. W niniejszej sprawie cash ratio (wg danych na koniec 2024 r.) dla spółki wyniósł 0,01 (15.971,32 zł/2.253.593,06 zł). Tak niska wartość wskaźnika świadczy o tym, że spółka de facto nie jest w stanie regulować bieżących zobowiązań za pomocą środków pieniężnych. Aktywa spółki stanowią w znacznej części niezapłacone faktury, których zapłaty strona oczekuje. Wartości wskaźników należy oceniać we wzajemnym ze sobą powiązaniu, mając także na uwadze strukturę bilansową całego przedsiębiorstwa. Powyższe świadczy wręcz o braku płynności finansowej spółki.

Na rozprawie do akt złożono kserokopię decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 28 maja 2026 r. nr [...], którą uchylono decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 13 lutego 2026 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja oraz od lipca do grudnia 2021 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja z 14 listopada 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika z 30 maja 2025 r. określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. wraz z odsetkami oraz dokonującą jej zabezpieczenia na majątku spółki.

Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl art. 33 § 2 pkt 2 O.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 33 § 3 O.p., w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2 (dotyczy zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z kolei art. 33 § 4 pkt 2 O.p. określa, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (określającej wysokość zobowiązania podatkowego).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym, w którym nie przeprowadza się właściwego postępowania dowodowego. Wystarczy uprawdopodobnienie istnienia zobowiązania. Tak ukształtowany charakter postępowania zabezpieczającego skutkuje natomiast tym, że podatnik nie może w toku tego postępowania domagać się od organu je prowadzącego, przeprowadzenia wszystkich dowodów. Również Sąd, kontrolując tego rodzaju decyzję, nie może poddawać ocenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym (wymiarowym). To oznacza, że kwestie związane ze sposobem prowadzenia postępowania kontrolnego i ewentualne uchybienia organów w tym zakresie nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 1312/20, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy - organ ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego).

Zdaniem składu orzekającego okoliczności przywołane przez organy, a wynikające z ustaleń kontroli podatkowej zakończonej wynikiem kontroli z 27 czerwca 2025 r. uprawdopodabniają, że zobowiązanie w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. Organ kontrolujący (który jest jednocześnie organem pierwszej instancji) i organ odwoławczy przedstawiły (opisane szczegółowo wyżej w części historycznej) okoliczności wskazujące, że skarżąca otrzymywała faktury, które z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. W tym miejscu wypunktować warto, że żadna (podkr. Sądu) z faktur wystawionych przez spółkę, która miała tego samego prezesa zarządu co skarżąca na wartość brutto 10.066.320,00 zł nie została opłacona. Żadna (podkr. Sądu) z usług ujęta na wystawionych przez J1. sp. z o.o. fakturach nie została dobrze wykonana i w każdym przypadku został sporządzony aneks do umowy, nota korygująca i kompensata dotycząca "źle wykonanej usługi" na całą wartość wykonanej usługi. Już w momencie wystawienia spornych faktur było wiadomo, że nie będę one opłacone, ponieważ spółka w całości kwestionowała prawidłowość wykonania usług. Pomimo "źle wykonanych usług" i braku ich zapłaty skarżąca dokonywała odliczenia podatku naliczonego zawartego w tych fakturach.

W związku z powyższym uprawdopodobnione jest, że omawiane transakcje nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w konsekwencji nie stanowią dla spółki podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

W nawiązaniu do argumentacji skargi wskazać w tym miejscu należy, że całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, jakoby powoływanie się na wynik kontroli celno-skarbowej jako przesłanki do zastosowania zabezpieczenia było nieuprawnione. Jak już akcentowano, decyzja o zabezpieczeniu, wydana na podstawie art. 33 § 1 oraz art. 33 § 2 O.p. nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego. W postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Obowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 531/23). Okoliczność, że decyzja wymiarowa organu I instancji z 28 maja 2026 r. została uchylona decyzją Dyrektora z 28 maja 2026 r. i sprawę przekazano Naczelnikowi do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części nie ma znaczenia dla oceny legalności kontrolowanej przez Sąd w niniejszej sprawie decyzji.

Zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia przepisów postępowania, w tym zaniechania weryfikacji kilkudziesięciu tysięcy dokumentów źródłowych, dokumentacji zdjęciowej, protokołów wykonania usług, zleceń naprawczych, dokumentacji ubezpieczeniowej i zeznań świadków wykonujących czynności serwisowe nie mogą więc odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Nie może ona także powoływać się na postanowienie z 28 czerwca 2024 r. nr [...] określające wysokość kwoty nieprzekazanej przez skarżącą organowi, stanowiącej wierzytelności należne od skarżącej na rzecz J1. sp. z o.o. Akcentowana w skardze okoliczność, że dokumenty wystawione przez skarżącą i jej kontrahenta są wzajemnie zgodne i tożsame sama w sobie nie potwierdza (jak chciałaby skarżąca) rzetelności spornych faktur.

Wskazania w tym miejscu wymaga, że uprawdopodobnienie posługiwania się przez skarżącego tzw. pustymi fakturami może świadczyć o uczestnictwie w oszustwie podatkowym. Skoro zaś celem ujawnionego przez organy oszustwa było odniesienie korzyści majątkowej polegającej na obniżeniu wysokości wpłat podatku od towarów i usług do budżetu państwa to uzasadniona jest obawa, że strona może nie wykonać przyszłych zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 531/23). Przepisy art. 33 O.p. pozwalają organowi podatkowemu zabezpieczyć w drodze decyzji wykonanie zobowiązania podatkowego w oparciu o dość nieostro zarysowaną przesłankę. Nie odwołuje się ona do wykazania, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale do wykazania, że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Wykazanie "uzasadnionej obawy" nie prowadzi do pewności, że "zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane", lecz wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia ryzyka niewykonania przedmiotowego zobowiązania. Dla zastosowania instytucji zabezpieczenia organy nie muszą wykazać, iż zobowiązania podatkowe nie będą wykonane. Muszą jedynie przedstawić okoliczności, poparte stosownymi dowodami, że istnieje ryzyko, iż może taka sytuacja zaistnieć. Do powodów, których zaistnienie może rodzić obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, należy okoliczność dokonania przez podatnika obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 2026/14, z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 259/16 oraz z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 909/17).

Zdaniem Sądu w sprawie przeprowadzono także wnikliwą ocenę sytuacji majątkowej, finansowej oraz możliwości płatniczych skarżącej. W tym zakresie w szczególności podano dane dotyczące dochodu spółki, który w latach 2020 – 2023 r. wynosił zaledwie od 9.523,54 zł do 11.857,08 zł, a dopiero w 2024 r. znacząco wzrósł do kwoty 101.955,87 zł. Analizowano także łączną wartość sprzedaży oraz średnią miesięczną wartość sprzedaży za 2023 r., 2024 r. oraz I półrocze 2025 r., wykazując, że działalność spółki generuje znaczne przychody, w stosunku do których dochód jest relatywnie niewielki. Łączny dochód spółki za lata 2020-2024 jest znacząco niższy niż łączna kwota podlegająca zabezpieczeniu (3.194.226 zł). Dostrzeżono także, iż w 2025 r. nastąpił znaczny spadek sprzedaży w stosunku do lat poprzednich. Analiza sprawozdań finansowych spółki za lata 2022-2024 ujawniła, że wartość posiadanych aktywów trwałych sukcesywnie z roku na rok maleje (na koniec 2024 r. wynosiła 103.755,58 zł, a od 1 stycznia do 31 lipca 2025 r. spółka nie nabyła żadnych środków trwałych). Zobowiązania spółki są wielokrotnie wyższe niż aktywa trwałe. Z bilansu wynika, że wartość aktywów obrotowych na koniec 2024 r. wynosiła 4.576.327,60 zł, z czego 96,44 % stanowiły należności krótkoterminowe. Wyliczony dodatkowo w odpowiedzi na skargę wskaźnik płynności gotówkowej III stopnia (cash ratio), który określa zdolność do pokrycia bieżących zobowiązań przy użyciu gotówki i jej ekwiwalentów wg danych na koniec 2024 r. wyniósł 0,01. Tak niska wartość tego wskaźnika potwierdza, że spółka de facto nie jest w stanie regulować bieżących zobowiązań za pomocą środków pieniężnych. Z tą konstatacją korelują dane z postępowania egzekucyjnego, w ramach którego w okresie od 20 listopada 2024 r. do 13 października 2025 r. wyegzekwowano od strony łącznie 5.491.677,61 zł. Stan zaległości spółki (należności głównej) na 13 października 2025 r. wynosił 1.199.796,45 zł. Z kolei postępowanie zabezpieczające nie jest efektywne, gdyż 13 października 2025 r. zajęto rachunek bankowy, z którego prowadzona jest egzekucja. Bezsporne jest także, iż spółka nie posiada majątku, na którym możliwe byłoby ustanowienie pewnego zabezpieczenia w drodze zastawu czy hipoteki.

Jak wykazano wyżej analiza kondycji finansowej i majątkowej skarżącej jest wyczerpująca i prawidłowa. Zarzuty skargi dotyczące tego aspektu zastosowania art. 33 O.p. nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności wskazać należy, że niezrozumiały jest zarzut wadliwego uznania spadku wartości aktywów mających wpływ na pogorszenie sytuacji spółki. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 120 ze zm.) wartość początkową środków trwałych stanowi cena nabycia lub koszt wytworzenia środka trwałego, a powiększają ją koszty jego ulepszenia. Jak stanowi natomiast art. 31 ust. 2 tej ustawy wartość początkową środków trwałych zmniejszają odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe dokonywane w celu uwzględnienia utraty ich wartości, na skutek używania lub upływu czasu. Z bilansu wynika, że wartość środków trwałych spadła z wartości 190.876,62 zł (wg stanu na dzień 31 grudnia 2022 r.) do wartości 58.755,58 zł (wg stanu na dzień 31 grudnia 2024 r.). Wbrew zarzutom skargi nie pominięto "stabilnych i wysokich aktywów ogółem". Dane z bilansów skarżącej zostały przedstawione na stronie 29 zaskarżonej decyzji, gdzie wyszczególniono, że na aktywa ogółem składają się: aktywa trwałe (w tym środki trwałe) oraz aktywa obrotowe (w tym należności krótkoterminowe). Z wspomnianego zestawienia wynika, że na koniec 2024 r. środki trwałe stanowiły 1,26% aktywów ogółem, natomiast aktywa obrotowe stanowiły 97,78 aktywów ogółem. Aktywa obrotowe są łatwo zbywalne w porównaniu ze środkami trwałymi, a więc ich znacząca wartość nie daje gwarancji wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych.

W zaskarżonej decyzji uwzględniono także, wbrew temu co podnosi skarżąca, że zobowiązania spółki na koniec 2023 r. wynosiły 3.344.512,98 zł, a na koniec 2024 r. zmalały do 2.253.593,06 zł. Strona pomija jednak, że trzeba mieć także na uwadze przyszłe stanowiące łącznie prawie 4 mln zł zobowiązania spółki wynikające z dwóch decyzji zabezpieczających Naczelnika z 9 maja 2025 r. nr [...] oraz objętej niniejszą sprawą decyzji z 30 maja 2025 r. nr [...].

Całkowicie chybiony jest także zarzut pominięcia "danych o przychodach na poziomie 17-21 mln zł rocznie". Dane te zostały wskazane na str. 28 decyzji, ale – jak już była mowa - istotny jest dochód skarżącej. Nie pominięto także zysku spółki netto, który z kwoty 2.557.64 (za 2023 r.) znacząco wzrósł w 2024 r. (do kwoty 82.583,87 zł), co uwidoczniono na str. 29 zaskarżonej decyzji. Bez wątpienia kwota zysku netto za lata 2022 – 2024 nie jest jednak wystarczająca na pokrycie kwoty zabezpieczenia, która wynika z zaskarżonej decyzji.

Z kolei wskaźnik bieżącej płynności finansowej, którym bada się stosunek aktywów bieżących do zobowiązań bieżących za 2024 r. wyniósł 2,03, która to wartość świadczy o nadmiernym ulokowaniu środków, co z kolei wpływa niekorzystnie na rentowność firmy.

Mając na uwadze powyższe zaaprobować należało stanowisko organów, że ze względu na sytuację finansową i majątkową spółki, toczące się postępowanie egzekucyjne, nieefektywne prowadzenie postępowania zabezpieczającego, a także ustalenia dokonane w toku kontroli celno-skarbowej dotyczące posługiwania się przez skarżącą fakturami VAT, które z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz nierzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez spółkę zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją.

Jak więc wykazano, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.