Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA del. Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "R. " Spółki z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 466/13 w sprawie ze skargi "R. " Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. o sygn. I SA/Bk 466/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę (...) spółki z o.o. z siedzibą w N. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z dnia 12 lipca 2013 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2007. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny – podobnie jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Białymstoku).

2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania przed organami podatkowymi WSA w Białymstoku podał, że spółka zadeklarowała na podatek od nieruchomości za 2007 r. grunty, stanowiące działki nr (...), o łącznej powierzchni 74.600 m2, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka uregulowała podatek wynikający ze złożonej deklaracji.

2.2. Skarżąca w dniu 22 grudnia 2010 r. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. wskazując, że powyższe grunty o łącznej powierzchni 74.600 m2 dotychczas były błędnie deklarowane jako podlegające podatkowi od nieruchomości. Grunty te są sklasyfikowane jako użytki rolne, a z uwagi na to, że nie jest na nich wykonywana żadna działalność gospodarcza (nie są zajęte na prowadzenie takiej działalności), powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym.

2.3. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2011 r. Wójt Gminy J. (dalej: organ pierwszej instancji) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. określono skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 50.728 zł (kwota ta pokrywała się z pierwotnie deklarowaną przez spółkę).

2.4. Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, iż sporne działki zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji, mimo że sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne, powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że według przeprowadzonych w dniu 10 sierpnia 2011 r. oględzin spornych nieruchomości cały teren jest porośnięty drzewami i wysoką trawą i obecnie nie są tam prowadzone żadne roboty budowlane. Cały teren jest jednak ogrodzony metalowym płotem, na nieruchomości znajdują się niedokończone budynki (niektóre zadaszone), teren jest wyposażony w instalacje wodociągowo-kanalizacyjną, w wielu miejscach widoczne są pręty zbrojeniowe i zaczątki konstrukcji. Na terenie występują również ślady przemieszczania mas ziemnych. Powyższe okoliczności w powiązaniu ze zgromadzoną dokumentacją architektoniczno - budowlaną pozwalają na przyjęcie, że skarżąca wydzieliła na potrzeby inwestycji teren działek oraz rozpoczęła inwestycję w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Opodatkowaną nieruchomość należy więc uznać za faktycznie wyłączoną z produkcji rolnej.

3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Białymstoku (Sądem pierwszej instancji).

3.1. Na ww. decyzję skarżąca wniosła skargę do WSA w Białymstoku, w której sformułowała wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie:

(I) prawa materialnego, tj.: (1) art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), gdyż grunty stanowiące własność skarżącej uznano za zajęte pod prowadzenie działalności gospodarczej w sytuacji, gdy żadna działalność na tych gruntach nie jest prowadzona; (2) art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 520; dalej: p.g.k.), gdyż organ wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007, pomimo że ww. grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

(II) przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez (a) błędne ustalenie stanu faktycznego, niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy (w szczególności poprzez przyjęcie, że grunty podatnika zajęte są na działalność gospodarczą w sytuacji, gdy żadna działalność na tych gruntach nie jest prowadzona); (b) prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (zwłaszcza poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w oparciu o błędną hipotezę, iż grunty podatnika zajęte są na działalność gospodarczą); (c) nierzetelną i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; (d) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przejawiające się w rozstrzygnięciu sprawy na podstawie błędnych wniosków, sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowych oraz (e) niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji.

3.2. Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (Sądu pierwszej instancji).

4.1. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za nieuzasadnioną. Zdaniem Sądu, mając na uwadze stan faktyczny w sprawie, udokumentowany protokołem z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną, zgodzić się należało z organami, że sporny grunt był i jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca dokonała zakupu spornych działek w celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Podjęła w tym kierunku określone kroki, uzyskując między innymi decyzję o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. Cały teren został ogrodzony i rozpoczęto budowę poszczególnych obiektów, które miały docelowo stanowić (...). Inwestycję wstrzymano w 2001 r. i od tego czasu do chwili obecnej nie są na spornych działkach prowadzone jakiekolwiek czynności faktyczne. W czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 18 sierpnia 2011 r., w którym uczestniczyli również pełnomocnicy skarżącej, ustalono że cały teren jest ogrodzony metalowym płotem, na gruntach znajdują się niedokończone budynki (niektóre zadaszone), do działek jest doprowadzona instalacja wodociągowa i kanalizacyjna oraz na działkach występują ślady przemieszczania mas ziemnych. Cały teren jest porośnięty drzewami i wysoką trawą i nie są na nim prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane. W ocenie Sądu, stan spornych nieruchomości jednoznacznie wskazuje, że są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność zaprzestania w 2001 r. inwestycji budowlanych w żadnym razie nie spowodowała, że sporny grunt przestał być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Istniejące obiekty budowlane, sieć wodno-kanalizacyjna czy ogrodzenie działek wskazują, że utraciły one charakter rolny, nie są wykorzystywane na działalność rolniczą, a zatem w świetle regulacji art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przyjąć należało, że powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także, zdaniem WSA w Białymstoku, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Ocena dowodów dokonana przez organy była prawidłowa i mieściła się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Sąd pierwszej instancji nie uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie stanu faktycznego, jak i uzasadnienia prawnego odpowiada prawu.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Białymstoku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

(I) naruszenie prawa materialnego, tj.: (1) art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że grunty nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, wówczas gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacji, a więc na działalność rolną lub leśną, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że grunty podatnika zajęte są na działalność gospodarczą w sytuacji, gdy żadna działalność gospodarcza na tych gruntach nie jest prowadzona; podczas, gdy przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. powinien być rozumiany w ten sposób, że użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy nie podlegają podatkowi od nieruchomości niezależnie od tego, czy jest prowadzona na nich działalność rolnicza lub leśna za wyjątkiem, gdy jest na nich faktycznie prowadzona działalność gospodarcza; w związku z tym, że podatnik nie prowadził na gruntach, których dotyczy skarga działalności gospodarczej Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosował art. 2 ust. 2 u.p.o.l. uznając, że grunty rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, których dotyczy skarga, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; (2) art. 21 p.g.k. w związku art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo że są one sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i nieużytki i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; w związku z tym, że podatnik nie prowadził na gruntach działalności gospodarczej, nie powinny być one opodatkowane podatkiem od nieruchomości lub z tego podatku powinny być zwolnione;

(II) naruszenie przepisów postępowania, tj.: (1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że doszło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 21 p.g.k. w związku z art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.; (2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że organy podatkowe wbrew zasadzie prawdy obiektywnej nie podejmowały wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego zbadania sprawy, co doprowadziło do niepełnego, a więc wadliwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie; (3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji wydanej przez organ odwoławczy, mimo że organ wbrew zasadzie prawdy obiektywnej, w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego; (4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 191 o.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów; (5) art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w aktach spawy oraz bezzasadne przyjęcie przez WSA w Białymstoku, że w aktach sprawy znajdują się dowody pozwalające na przyjęcie, że grunty są zajęte naprowadzenie działalności gospodarczej; (6) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.), a także art. 3 § 1 .p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolą legalności działalności administracji publicznej, gdyż WSA w Białymstoku nie stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przytoczonych wyżej wadliwości postępowania organów postępowania.

5.2. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Zaskarżony wyrok WSA w Białymstoku odpowiada prawu, więc skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Identyczne sprawy dotyczące tego samego podatnika były przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym samym składzie w sprawach zakończonych wyrokami z dnia 12 maja 2016 r., II FSK 874/14 oraz II FSK 877/14, więc w rozpatrywanej sprawie została wykorzystana argumentacja zawarta w uzasadnieniach ww. orzeczeń.

6.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w sposób zgodny z art. 3 § 1 p.p.s.a. dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. orzekał przy tym na podstawie akt sprawy, zaś zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie tego przepisu nie został uzasadniony, mimo takiego obowiązku zawartego w art. 176 p.p.s.a. Przedmiotem powyższej oceny była zarówno prawidłowość przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania (przy uwzględnieniu art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.), jak też kompletność zgromadzonego materiału dowodowego i poprawność oceny tych dowodów. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a.

6.3. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na te okoliczności, które były istotne i rozstrzygające w sprawie. Są nimi rodzaj prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i cel na jaki sporne grunty zostały nabyte, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę wytwórni frytek, a także zgromadzona dokumentacja architektoniczno-budowlana. Ponadto teren nieruchomości został przez podatnika ogrodzony metalowym płotem oraz wyposażony w instalację wodociągowo-kanalizacyjną. Na nieruchomości znajdują się również niedokończone budynki, które miały służyć powstającej inwestycji.

6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania nie został w skardze kasacyjnej skutecznie podważony, zaś zarzuty, które w zasadzie stanowią polemikę z ustaleniami organów podatkowych, pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Wobec niezasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym przyjętym przez Sąd pierwszej instancji (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko przyjęte przez WSA w Białymstoku, że sporna nieruchomość powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości, gdyż na skutek działań podatnika utraciła ona charakter rolny.

6.5. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni mającego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 u.p.o.l., który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przepis ten należy czytać w powiązaniu z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zaliczającym do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – między innymi – wszystkie grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a więc także użytki rolne i lasy. Wyjątek ustanowiony w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. należy więc wykładać w ten sposób, że jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, to podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte. Użytki rolne i lasy nie są natomiast traktowane jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną (por. wyroki NSA: z dnia 2 kwietnia 2010 r., II FSK 1942/08; z dnia 16 lipca 2010 r., II FSK 1915/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r. II FSK 1771/10 i II FSK 1772/10). Zgodzić się przy tym należy z poglądami prezentowanymi w literaturze przedmiotu (np. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, Warszawa 2005, s. 75) i w orzecznictwie (np. cytowane wyroki NSA), że zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej powinno mieć charakter faktyczny. Zdaniem również rozpatrującego sprawę składu orzekającego NSA, sposób faktycznego wykorzystywania sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów, decyduje o tym, czy będą one objęte podatkiem rolnym, czy też podatkiem od nieruchomości.

Należy ponadto wyjaśnić, że określenie "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, czy też w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. jest pojęciem o szerszym zakresie znaczeniowym niż "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości w najwyższej stawce wiąże się bowiem co do zasady z samym faktem posiadania gruntu (budynku lub jego części) przez przedsiębiorcę (sposób wykorzystania gruntu nie ma tu znaczenia). W przypadku gruntów sklasyfikowanych m.in. jako grunty rolne lub leśne, do objęcia ich podatkiem od nieruchomości konieczne jest zatem spełnienie dodatkowej przesłanki, tj. zajęcia (wykorzystania) tychże gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej.

Dokonując identycznej wykładni art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., trafnie WSA w Białymstoku uznał, że stanowiące własność skarżącej sporne grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sklasyfikowane jako użytki rolne, w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, spełniały bowiem w analizowanym roku podatkowym przesłankę faktycznego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej przez podatnika. Świadczą o tym podjęte przez niego wobec tych gruntów działania o charakterze prawnym (uzyskanie pozwolenia na budowę), ale przede wszystkim działania faktyczne np. wykonanie przyłączy wodno – kanalizacyjnych. Prawidłowo zatem WSA w Białymstoku zaaprobował zastosowanie przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego.

Z tych też względów należy uznać za chybiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 21 p.g.k. O przeznaczeniu danego gruntu pod zabudowę nie decydują dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, ale plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego wsi J. (uchwalonym przez Gminną Radę Narodową w dniu 21 lipca 1987 r. i zmienionym aneksem, zawartym w uchwale Rady Gminy w dniu 30 listopada 1992 r.) sporne działki, stanowiące własność skarżącego, przeznaczone są na budownictwo przemysłowe, składy budowlane, rzemiosło - w tym uciążliwe, produkcyjne oraz na urządzenia służące dla obsługi rolnictwa.

6.6. Uwzględniając całość przytoczonej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.