II SAB/Wa 423/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-10-06	
Data wpływu	2021-06-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Kania /przewodniczący/
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 7573/21	
Skarżony organ	Inspektor Pracy	
Treść wyniku	Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325;  art. 149 par. 1 pkt 1 i  par. 1a, art. 120, art. 200, art. 205; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewka-Grońska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Głównego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku M. G. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Głównego Inspektora Pracy na rzecz M. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. M. G., wskazując na badania prowadzone na potrzeby pracy doktorskiej dotyczące stosowania nowoczesnych technologii w działaniach organów administracji publicznej realizujących zadania związane z egzekwowaniem stosowania przepisów prawa w oparciu o kryteria OECD (np. OECD Regulatory Enforcement and Inspections), zwrócił się do Głównego Inspektora Pracy, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji publicznej żądanej w postawionych pytaniach. Jednocześnie zaznaczył, że na potrzeby niniejszych pytań kontrolę należy rozumieć jako działania podejmowane wobec podmiotów trzecich np. obywateli, przedsiębiorców, fundacji i stowarzyszeń (NGO) czy innych jednostek administracji. Pytania nie dotyczą audytu wewnętrznego oraz kontroli zarządczej; 1. Czy w Państwa instytucji wytworzono dokumenty określające strategię działań kontrolnych i/lub metodykę ich prowadzenia? Jeśli tak, proszę o udostępnienie takich dokumentów wytworzonych od roku 2016. 2. Czy w Państwa instytucji stosowane są narzędzia IT wspomagające prowadzenie kontroli np.: a. Służące prowadzeniu analizy ryzyka / typowaniu do kontroli, b. Zbieraniu danych raportowych o prowadzonych kontrolach, c. Analizie danych pozyskanych od podmiotów podlegających kontroli, d. Rozwiązania klasy CRM (customer relationship management - zarządzanie relacjami z klientami)? 3. Proszę wskazać, w jaki sposób narzędzia, o których mowa w pkt 2, zostały pozyskane np. samodzielnie wytworzone, zakupione w trybie przewidzianym prawem zamówień publicznych, czy też pozyskane w innym trybie (jeśli w innym trybie - to jakim?). 4. Czy w Państwa instytucji istnieje komórka organizacyjna, której zdaniem jest analityka danych? Jeśli tak proszę o udostępnienie dokumentów określających zakres jej zadań, np. regulaminu organizacyjnego. 5. Czy Państwa instytucja stosuje przy prowadzaniu działań kontrolnych mechanizmy oceny ryzyka (szacowania prawdopodobieństwa nieprawidłowości, np. naruszenia przepisów prawa)? Jeśli tak, to w jaki sposób i w jakim konkretnie celu? Proszę o udostępnienie dokumentów określających sposób prowadzenia tych działań. 6. W jaki sposób i na podstawie jakich kryteriów Państwa instytucja typuje podmioty do przeprowadzenia działań kontrolnych? Proszę o udostępnienie dokumentów określających sposób prowadzenia tych działań. 7. Czy Państwa instytucja wykorzystuje w prowadzonych działaniach mechanizm zastrzeżeń / czarnej listy, np. przypisane do danego podmiotu informacje o ujawnionych nieprawidłowościach lub prawdopodobieństwie ich popełnienia, czy konieczności podjęcia określonych działań np. zatrzymania do kontroli drogowej? Jeśli tak to w jaki sposób i w jakim celu? Proszę o udostępnienie dokumentów określających sposób prowadzenia tych działań. 8. Czy Państwa instytucja wykorzystuje w prowadzonych działaniach scoring (tworzenie punktowej oceny przypisanej do określonego podmiotu)? Jeśli tak to w jakim sposób go tworzy i w jakich celach wykorzystuje? Proszę o udostępnienie dokumentów określających sposób jego tworzenia i wykorzystania. 9. Czy Państwa instytucja wykorzystuje zautomatyzowane przetwarzanie danych lub zautomatyzowane podejmowanie decyzji, w tym profilowanie, w związku z realizowanymi zadaniami w zakresie kontroli, w tym czynności poprzedzających wszczęcie do kontroli np. typowanie do kontroli? Jeśli tak, to w jaki sposób i w jakim celu? 10. Czy Państwa instytucja dokonuje wymiany danych z innymi jednostkami / organami administracji (udostępnia lub pozyskuje dane)? Jeśli tak to wnoszę o wskazanie, na jakiej podstawie prawnej oraz o udostępnienie zawartych w tym zakresie porozumień, umów. 11. Jeśli wymiana danych, o której mowa pkt 10 następuje w sposób elektroniczny, to proszę wskazać w jaki sposób jest technicznie realizowana, np. przez wykorzystanie API, poprzez nadanie uprawnień do systemu teleinformatycznego, udostępnienie danych na nośniku elektronicznym.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Główny Inspektor Pracy w odpowiedzi na wniosek wskazał m.in., że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę na kwestię nadużywania trybu dostępu do informacji publicznej, gdy z całokształtu sprawy jednoznacznie wynika, że złożony wniosek o informację nie ma na uwadze uzyskania informacji o sprawie publicznej w celach, jakie legły u podstaw ww. ustawy (przykładowo wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2777/16, wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SAB 107/02), tj. uzyskania informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy jedynie indywidualnego interesu wnioskodawcy. Jest to cel nieprzewidziany do realizacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do żądania udostępnienia informacji jako materiałów do pracy doktorskiej, organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OSK 279/11) "(...) wolność badań naukowych nie oznacza, że ciężar prowadzonych badań można przerzucić na organy administracji publicznej, domagając się przeprowadzenia przez nie działań badawczych, analitycznych w oparciu o posiadaną informację (...)". Organ podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "(...) prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej" (z uzasadnienia uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13). Wskazał, że także w piśmiennictwie wielokrotnie wyrażano przekonanie, że ww. ustawa nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania o udzielenie każdej informacji (vide l. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 14 oraz powołana tam literatura).

Organ podniósł, że odnosząc powyższe do wniosku o udostępnienie informacji jako materiałów do potrzeby pracy doktorskiej, nie ma możliwości udostępnienia wnioskowanych informacji.

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. kierowanym do organu wnioskodawca wskazał m.in., że zadane pytania dotyczą prowadzenia działań kontrolnych, czyli podstawowych zadań, które zostały wyznaczone Państwowej Inspekcji Pracy przez ustawodawcę (patrz art. 10 ustawy o PIP). Biorąc pod uwagę, że w strukturze urzędu obsługującego Głównego Inspektora Pracy istnieje stanowisko Zastępcy Głównego Inspektora Pracy do Spraw Nadzoru oraz wydzielone komórki organizacyjne, jak np. Departament Nadzoru i Kontroli, Departament Planowania, Analiz i Statystyki, czy Departament Informatyki trudno uznać za prawdziwy argument, że nie ma możliwości udostępnienia wnioskowanych informacji. Pytania dotyczą podstawowych, elementarnych aspektów działalności Głównego Inspektora Pracy i udzielenie na nie odpowiedzi dla urzędników, którzy w ramach obowiązków służbowych zajmują się działalnością kontrolną nie stanowi najmniejszej trudności. Pytania są sformułowane w sposób konkretny i precyzyjny, nie jest oczekiwane prowadzenie żadnych działań badawczych czy analitycznych. Wnioskodawca wskazał też, że informacja o celu pozyskania informacji publicznej miała charakter kurtuazyjny. Powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie wymagają uzasadnienia dla wniosku o udostępnienie informacji publicznej i okoliczność ta nie powinna być przedmiotem oceny organu przy rozpatrywaniu jego wniosku. Fakt wystąpienia z wnioskiem w ramach badań naukowych nie powoduje, że wniosek zyskuje charakter służący wyłącznie indywidualnemu interesowi wnioskodawcy i w związku z tym nie podlega rozpatrzeniu.

Organ w odpowiedzi z dnia [...] maja 2021 r. skierowanej do wnioskodawcy wskazał m.in., że w niniejszej sprawie nie żądano wykazania interesu prawnego lub faktycznego dla zastosowania trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wskazywano, że istniejący i wykazany indywidualny interes skarżącego nie może być w tym trybie realizowany, gdyż w warunkach analizowanej sprawy niewątpliwie nie odpowiada ani celowi ani funkcji przywołanej ustawy. Organ wskazał też, że "W sytuacji natomiast, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku może udzielić odpowiedzi w formie zwykłego pisma, informując jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa" (wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063).

Pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że do dnia złożenia niniejszej skargi nie została udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wskazał, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem dotyczą wykonywania władzy publicznej przez Głównego Inspektora Pracy. Z punktu widzenia obywateli sprawą fundamentalną jest czy Główny Inspektor Pracy działa w sposób efektywny, np. dzięki wykorzystaniu nowoczesnych narzędzia informatycznych oraz na jakiej podstawie podejmuje działania kontrolne np. czy nie stosuje subiektywnych lub wręcz dyskryminujących przesłanek podjęcia czynności kontrolnych. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

Główny Inspektor Pracy, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Pełnomocnik stwierdził, że poza sporem jest, że wniosek skarżącego ma bezpośredni związek z jego prywatną sprawą dotyczącą przygotowywanej rozprawy doktorskiej. Nadmienił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Pełnomocnik podał, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę na kwestię nadużywania trybu dostępu do informacji publicznej, gdy z całokształtu sprawy jednoznacznie wynika, że złożony wniosek o informację nie ma na uwadze uzyskania informacji o sprawie publicznej w celach, jakie legły u podstaw ww. ustawy (przykładowo wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2777/16, wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SAB 107/02). W ocenie organu także w stanie faktycznym niniejszej sprawy wniosek nie ma na celu uzyskania informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy jedynie indywidualnego interesu wnioskodawcy. Jest to cel nieprzewidziany do realizacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosowanie trybu tej ustawy do realizacji takiego celu nie było zamierzeniem ustawodawcy i z tych względów nie powinno podlegać ochronie prawnej, w tym w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Pełnomocnik wskazał też m.in., że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji na dzień wpływu wniosku. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Pracy nie dopuścił się bezczynności, ponieważ wniosek skarżącego nie został pozostawiony bez odpowiedzi, a "(...) w sytuacji, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej lub dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku może udzielić odpowiedzi w formie zwykłego pisma" (wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063), co zostało spełnione.

W związku z tym, że w ocenie organu żądana informacja nie mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej podlegającej udostępnieniu przez organy Państwowej Inspekcji Pracy, organ nie posiadał żądanej informacji w dacie wpływu wniosku, a także z uwagi na fakt, że wniosek skarżącego nie miał na celu uzyskania informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczył jedynie indywidualnego interesu wnioskodawcy, o czym dwukrotnie poinformowano skarżącego, nie można uznać, że organ pozostaje w bezczynności w jej udostępnieniu.

Pismem z dnia 5 lipca 2021 r. skarżący podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej.

Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Główny Inspektor Pracy jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że żądania zawarte we wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. dotyczą udostępnienia informacji o sprawach publicznych.

Żądania wniosku odnoszą się bowiem ściśle do działalności organu władzy publicznej, dotyczą zasad funkcjonowania i środków, czy też narzędzi używanych w ramach wykonywania zadań publicznych, jak również m.in. sposobu pozyskania tych narzędzi. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji, o jakiem mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

W sprawie tej wnioskodawca wskazał wprawdzie we wniosku, że o udzielenie odpowiedzi na swoje pytania zwraca się, na podstawie u.d.i.p., w związku z badaniami prowadzonymi na potrzeby pracy doktorskiej, jednakże powyższe nie daje podstaw do stwierdzenia, że wniosek nie ma na celu uzyskania informacji o sprawie publicznej. Charakter postawionych we wniosku pytań nie pozwala przyjąć, że wniosek dotyczy indywidualnego interesu wnioskodawcy rozumianego w sposób, który dawałby podstawę do kwalifikowania żądania jako nadużycia prawa do informacji publicznej. "Każdemu", jak już o tym była mowa, przysługuje prawo do informacji publicznej. W świetle treści wniosku brak jest podstaw do stwierdzenia, że wnioskodawca przenosi na organ władzy publicznej ciężar prowadzenia badań naukowych, czy dokonywania analiz i prezentowania wniosków. Pytania są jasne, dotyczą ściśle spraw publicznych, w tym wykorzystywanych przez organ narzędzi, sposobu działania organu władzy publicznej.

Tym samym Sąd nie podziela twierdzenia odpowiedzi na skargę, że żądania wniosku nie mają waloru informacji o sprawie publicznej.

Na etapie odpowiedzi na skargę organ wskazał dodatkowo, że w dacie wpływu wniosku nie posiadał żądanej informacji. Twierdzenie to nie zostało jednak rozwinięte i uprawdopodobnione, zaś na etapie udzielania wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek organ powyższego nie podnosił. Nie wiadomo nadto, jak dokładnie rozumieć twierdzenie organu, że nie posiada żądanej informacji, gdy weźmie się pod uwagę każde z pytań zawartych we wniosku, w tym np. :"Czy w Państwa instytucji istnieje komórka organizacyjna, której zadaniem jest analityka danych? (...)", "Czy w Państwa instytucji stosowane są narzędzia IT wspomagające prowadzenie kontroli (...)", "Czy Państwa instytucja wykorzystuje zautomatyzowane przetwarzanie danych lub zautomatyzowane podejmowanie decyzji, w tym profilowanie".

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) w przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę w piśmie. Pismo kierowane do strony wnioskującej z taką informacją powinno zawierać wyjaśnienie tego stanu rzeczy (tak w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 473/17; wyrok NSA z 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, publik. LexPolonica nr 2474778).

Rozpatrując skargę na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji (do Sądu nie wpłynęła informacja w tym zakresie). W odpowiedzi skierowanej do wnioskodawcy organ nie twierdził też i nie wykazał,

że nie posiada żądanej informacji publicznej.

Wobec tego, że wniosek nie został rozpatrzony w formie przewidzianej przez u.d.i.p. w ustawowym terminie, jak też nie został rozpatrzony przez organ do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności Głównego Inspektora Pracy nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Okoliczności niniejszej sprawy i powody, dla których organ niewłaściwie zastosował przepisy u.d.i.p. zostały przedstawione w odpowiedzi skierowanej do wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2021 r. i w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. Okoliczności te były tego rodzaju, że nie pozwalają przypisać organowi złej woli w rozpatrzeniu wniosku. Organ podjął działanie w ustawowym terminie. Dokonując interpretacji przepisów u.d.i.p. pozostawał w błędnym przekonaniu, że powołanie się w tej sprawie przez wnioskodawcę na badania prowadzone na potrzeby pracy doktorskiej, wyklucza – biorąc pod uwagę treść żądań – przypisanie żądanym informacjom charakteru informacji publicznej. Powyższe nie stanowi podstawy stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł.