Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 962/23 w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 21 września 2023 r. znak SKO.41/5068/OS/2023 w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 962/23 (dalej postanowienie z 24 kwietnia 2024 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z urzędu sprostował omyłkę pisarską występującą w sentencji wyroku tego Sądu z 18 stycznia 2024 r. II SA/Lu 962/23 w ten sposób, że jako znak zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie wpisał "SKO.41/5068/OS/2023" zamiast "SKO.43/456/2023".

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że błędne oznaczenie znaku zaskarżonej decyzji było wynikiem oczywistej omyłki, co jednoznacznie potwierdzają akta sprawy (k. 15, 51-52 akt sądowych; 54 akt administracyjnych).

Zażalenie złożył skarżący, reprezentowany przez r. pr. [...], wnosząc o uchylenie postanowienia z 24 kwietnia 2024 r. w całości i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, świadczonej na jego rzecz w niniejszej sprawie, oświadczając, że opłaty z tytułu pomocy prawnej nie zostały zapałcon[e] w całości [ani] w części. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 156 § 1 w zw. z art. 138 w zw. z art. 144 [ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej] ppsa) przez dokonanie zmiany strony przedmiotowej rozstrzygnięcia, co nie mieści się w hipotezie art. 156 § 1 ppsa (k. 68-69 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w rubrum samej sentencji orzeczenia, jak i w uzasadnieniu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie Sądu Najwyższego z 15.4.1982 r. I PZ 7/82, OSNC 1982/10/155). Przywołane orzeczenie Sądu Najwyższego znajduje odpowiednie zastosowanie na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, a także odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 10.5.2023 r. I OSK 663/22, cbosa).

W niniejszej sprawie oczywiście błędnie oznaczono znak decyzji II instancji w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 962/23, wpisując "SKO.43/456/2023" zamiast prawidłowego "SKO.41/5068/OS/2023". Błąd ten stanowił oczywistą omyłkę pisarską, co wynika z akt sprawy (treść skargi, odpowiedzi na skargę, uzasadnienia wyroku z 18 stycznia 2024 r.; k. 2, 5, 28-31 akt sądowych). Nie ma bowiem wątpliwości, że wyrok z 18 stycznia 2024 r. zapadł w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 21 września 2023 r. znak SKO.41/5068/OS/2023 w przedmiocie zasiłku okresowego (k. 54 akt administracyjnych). Dla przywrócenia rzeczywistej woli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Sąd ten prawidłowo sprostował tę omyłkę z urzędu w trybie art. 156 § 1 ppsa.

Powiązanie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 ppsa zarzutami naruszenia art. 138 i 144 ppsa jest niezrozumiałe. Art. 138 ppsa stanowi, że sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Zgodnie z art. 144 ppsa, sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku. Żaden z tych przepisów nie odnosi się do znaku, numeru ani sygnatury sprawy. Brak jest również normy zakazującej sprostowania omyłki pisarskiej w zakresie znaku, numeru lub sygnatury sprawy, jeżeli jest ona oczywista albo stanowi błąd pisarski. Przywrócenie stanu zgodnego z rzeczywistością jest wręcz pożądane.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.