III SA/Po 341/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-08-09	
Data wpływu	2023-06-09	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra /sprawozdawca/
Marzenna Kosewska /przewodniczący/
Walentyna Długaszewska	
Symbol z opisem	6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	II GSK 2404/23
II GSK2402/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 450; art. 2 pkt 31, art. 71 ust. 1 i 7, art. 74 ust. 2 i 3, art. 140n ust. 4; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.	
Sentencja
Dnia 9 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi B. B. – wspólnika spółki cywilnej, G. B. – wspólnika spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. B. B., G. B. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 kwietnia 2023 r., nr SKO - [...]/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwolania B. i G. B. (prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej PHU "[...]" s.c. z siedzibą w K. W. ), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 18 stycznia 2023 r., znak: [...]

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zaskarżoną decyzją Starosty [...] nałożono na B. i G. B. (Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]") karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia.

Kolegium wskazało, iż uzasadniając decyzję Starosta przytoczył przepisy będące materialno-prawną podstawą decyzji oraz podał, że w związku z niedotrzymaniem przez stronę ustawowego terminu dotyczącego rejestracji pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej nałożenie kary jest w pełni uzasadnione.

Od decyzji Starosty B. i G. B. złożyli odwołanie podnosząc, że zakupili pojazd jako "towar handlowy" z zamiarem jego dalszej odsprzedaży. Z uwagi na usterki techniczne nie było możliwości zarejestrować pojazdu, ponieważ nie posiadał ważnych badań technicznych.

Następnie organ, po przytoczeniu przepisow prawa wskazał, iż jak wynika z akt sprawy w dniu 20 lutego 2021 r. PHU "[...]" s.c. B. B., G. B., sprowadzili pojazd marki [...], który to pojazd następnie, w dniu 31 maja 2021 r. sprzedali.

Pojazd nie został jednak przez odwołujących (importera) zarejestrowany w ustawowym terminie.

Stosownie do przepisu art. 140n ust. 1 oraz 2a P.r.d. powyższa kara nakładana jest przez starostę w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 140n ust. 4 P.r.d. ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytuły naruszenia ustawy.

Organ podniósł, że o ile nałożenie przedmiotowej kary na podstawie przytoczonych przepisów ma charakter obligatoryjny - oznacza to więc, że jeżeli organ właściwy stwierdzi uchybienie powyższego terminu, wówczas zobligowany jest nałożyć tę karę. Organowi administracji publicznej nie pozostawiono więc w takim przypadku jakiejkolwiek swobody działania w ramach tzw. "luzu decyzyjnego". Jednakże już wysokość nałożonej kary nie została sztywno określona przepisami - wskazano jedynie "widełki". W konsekwencji wysokość tej kary uzależniona jest od oceny całokształtu materiału dowodowego i uznania właściwego organu.

Organ wskazał, iż strona przekroczyła ustawowy termin o 56 dni. Ponadto było to szóste tego typu naruszenie. Z uwagi na brak rejestracji Spółka uzyskała korzyści majątkowe w kwocie [...]zł (stanowiące koszt rejestracji pojazdu). Wskazać raz jeszcze należy, że fakt przekroczenia ww. terminu obligował organ pierwszej instancji do nałożenia kary pieniężnej, ponadto organ wziął pod uwagę fakt ponownego przekroczenia terminu a także uzyskane korzyści majątkowe. Z tego względu organ nałożył łącznie [...] zł kary ([...] zł za fakt przekroczenia ustawowego terminu, [...] zł za powtarzalność naruszenia oraz [...] zł jako uzyskane korzyści finansowe).

Organ podkreślił, iż organ pierwszej instancji rozważył zastosowanie przepisu art. 189f K.p.a., którego treść prowadzi do wniosku, że znikoma waga naruszenia prawa jest przesłanką konieczną, jednakże niewystarczającą do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary - musi również być spełniona druga przesłanka, tj. zaprzestanie naruszenia prawa przez stronę.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie można rozważyć zastosowania powyższej instytucji odstąpienia od wymierzenia kary - odnosząc się ponadto do kwestii znikomej wagi naruszenia należy wskazać, że niedokonanie czynności wskazanej w art 78 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest naruszeniem, które może wywołać poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych. Brak rejestracji pojazdu (a co za tym idzie nieodnotowanie tego w Centralnej Ewidencji Pojazdów) ma bezpośredni wpływ na prawidłowe działanie instytucji państwowych, jak chociażby potencjalne długotrwałe ustalanie i poszukiwanie właściciela (właścicieli) pojazdu. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stoi na stanowisku, że waga przedmiotowego naruszenia nie jest znikoma. Wskazać bowiem w tym miejscu należy, że powyższe regulacje (wprowadzone w życie z początkiem roku 2020) mają służyć poprawie przestrzegania przez właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie pojazdu w określonym terminie czy też ustawowego terminu zawiadomienia o nabyciu, zbyciu pojazdu czy zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym. W konsekwencji powinno to wpłynąć również na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli B. i G. B. prowadzący działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej PHU "[...]" s.c. z siedzibą w K. W. zarzucając jej:

1. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

a. art. 15zzzzzn2 ustawy o Szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, polegające na braku zawiadomienia strony o uchybieniu terminu i wyznaczenia stronie terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu

b. art. 7, art. 8 §1 oraz art. 9 K.p.a. polegające na nieprzestrzeganiu obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania a także na naruszeniu obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej

c. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych1 do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym obowiązku poniesienia kosztu rejestracji pojazdu, jako rzekomego wzbogacenia po stronie skarżących co w ogóle nie powinno mieć miejsca gdyż nie znajduje ono żadnego umocowania w powołanych przez Organ przepisach prawa (którymi z pewnością nie jest zarządzenie wewnętrzne, którego okazania konsekwentnie odmawia się stronie)

d. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a., sprowadzając jego merytoryczną treść jedynie do dwóch krótkich ogólnych akapitów;

e. art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzjij z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie jaki sposób skarżący mieli uzyskać korzyść finansową skoro pojazd ostatecznie został zarejestrowany a nadto nie odniósł się do wszystkich zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu

f. art. 40 K.p.a. poprzez doręczenie decyzji "spółce cywilnej" zamiast wszystkim wspólnikom (jeden egzemplarz)

2. Naruszenie przepisu prawa materialnego a to art. 140n ust 6 prdr w zw. z 91 op w zw. z art. 864 kc a także art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na niedookreśleniu sposobu w jaki sposób kara obciąża strony, a nadto nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz doliczenie obowiązku poniesienia kosztu rejestracji pojazdu, jako rzekomego wzbogacenia po stronie skarżących co w ogóle nie powinno mieć miejsca gdyż nie znajduje ono żadnego umocowania w powołanych przez Organ przepisach prawa, a nadto stanowi podwójne karanie za to samo.

Wskazując na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Ponadto Skarżący wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinęli zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że z uwagi na wniosek Skarżących oraz brak żądania organu przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. W myśl bowiem art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o nałożeniu na Skarżących kary pieniężnej w związku z niezatejestrowaniem pojazdu.

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy art. 140mb pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 7 P.r.d. Pierwszy z tych przepisów (w brzmieniu obowiązującym w dacie zarzucanego deliktu administracyjnego – tj. 22.40.2021 r. – data zbycia pojazdu – Dz. U. z 2021 r. poz. 450) określa, że kto będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W myśl zaś art. 71 ust. 7 P.r.d. właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia.

Na gruncie powołanych przepisów organy orzekające przyjęły, że skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zarejestrowania ww. pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia do kraju z terytorium państwa członkowskiego UE.

W niniejszej sprawie nie znajdowały zastosowania wydłużone terminy do zarejestrowania pojazdu.

Wskazać należy, że w związku z panującą od 2020 r. pandemią ustawodawca przyjął ustawę COVID-19, która weszła w życie z dniem 8 marca 2020 r. Zgodnie z jej art. 31i ust. 1 w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy COVID-19 do dnia 31 grudnia 2020 r.:

1) wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;

2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1.

Natomiast art. 31ia ust. 1 ustawy COVID-19 stanowi, że w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 (którą opublikowano 1 lipca 2021 r.) do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19:

1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;

2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1.

Powyższe regulacje nie mają zastosowania w kontrolowanej sprawie, skoro sprowadzenie pojazdu (20 lutego 2021 r.) nastąpiło już po okresie, o którym mowa w art. 31i ust. 1 ustawy COVID-19, w czasie którego obowiązywał wydłużony do 180 dni termin na zawiadomienie o nabyciu pojazdu, a przed wydłużonym do 60 dni okresem dla tegoż zawiadomienia na mocy art. 31ia ust. 1 ustawy COVID-19.

Tym samym w realiach kontrolowanej sprawy słusznie zarzucono Skarżącym przekroczenie terminu ustanowionego w art. 71 ust. 7 P.r.d.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż sprowadzony do kraju pojazd nie nadawał się do ruchu drogowego i nie posiadał ważnych badań technicznych, a co za tym idzie nie można było go zarejestrować wskazać należy, iż rejestracji pojazdów dokonuje się w trybie art. 71 i nast. P.r.d. Zgodnie z art. 71 ust. 1 zd. 1 P.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana (art. 73 ust. 1 P.r.d.). Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje natomiast, w przypadkach określonych w art. 74 ust. 2 P.r.d., starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne (art. 74 ust. 1 P.r.d.).

Czasowej rejestracji, jak stanowi art. 74 ust. 2 P.r.d., dokonuje się:

1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;

2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia:

a) wywozu pojazdu za granicę,

b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.

Ponadto wskazać należy czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu (art. 74 ust. 3 P.r.d.). Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestracyjne zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a (art. 74 ust. 5 P.r.d.).

Stosownie do § 17 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2022 r., poz. 1847) jeżeli czasowa rejestracja pojazdu jest dokonywana w związku z koniecznością przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy, właściciel pojazdu nie ma obowiązku przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi, istnieje możliwość rejestracji pojazdu bez ważnych badań technicznych.

Przy czym należy mieć również na uwadze, iż w myśl art. 2 pkt 31 p.r.d. przez pojazd należy rozumieć środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę miał przy tym również na uwadze, iż trwała i zupełna utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności stanowi przesłankę do wyrejestrowania pojazdu. Przesłanka z art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d. aktualizować się będzie w przypadkach wyjątkowych, obejmujących sytuacje utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności połączonych z unicestwieniem pojazdu poprzez jego zniszczenie w sposób, który nieodwracalnie wiąże się z brakiem możliwości jego powrotu w posiadanie właściciela. Może mieć to miejsce na skutek zniszczenia pojazdu w wyniku zdarzeń związanych z wystąpieniem określonych zjawisk hydrologicznych (powódź), atmosferycznych (wichura, huragan) czy działań człowieka (podpalenie, złomowanie, wypadek drogowy).

Jednakże należy pamiętać, iż w takiej sytuacji tj. trwała i zupełna utraty posiadania pojazdu powoduje, że pojazd taki należy kwalifikować jako odpad, za sprowadzenie którego przewidziane są sankcje administracyjne.

Ponadto w tym miejscu wskazać należy, iż przepis wprowadzający sankcję administracyjną za brak rejestracji pojazdu dodany został na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579)

W uzasadnieniu do ww. zmiany przepisów (druk sejmowy 3495) wskazano, że wprowadzone zmiany mają służyć poprawie przestrzegania przez właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie pojazdu w określonym terminie czy też ustawowego terminu zawiadomienia o nabyciu, zbyciu pojazdu czy zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym. W konsekwencji powinno to wpłynąć również na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji.

Dalej podkreślono, że zmiany ustawy - Prawo o ruchu drogowym są wynikiem zarzutów formalnych Komisji Europejskiej dotyczących uchybienia zobowiązaniom transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U.UE.L.2000.269.34), dotyczących m.in. braku sankcji za niezarejestrowanie importowanego pojazdu oraz niewyrejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Komisja uznała, że Rzeczpospolita Polska nie zapewniła skutecznego stosowania art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE, a tym samym uchybiła obowiązkom wynikającym z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przez brak kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia obowiązków zarejestrowania pojazdu sprowadzanego do Polski oraz niepoinformowania właściwego organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni.

Tym samym, w ocenie Sądu, z obecnie obowiązujących przepisów wynika, iż każdy pojazd, który nie utracił w sposób trwały i zupełny możliwości poruszania się po drodze, musi zostać zarejestrowany.

Za powyższa wykładnią omawianych przepisów przemawia również art. 78a P.r.d. przewidujący możliwość czasowego wycofania zarejestrowanego pojazdu z ruchu .

Zgodnie z art. 78a ust. 2 pkt 5 P.r.d. wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlegają zarejestrowane samochody osobowe w związku z koniecznością wykonania naprawy pojazdu wynikającej z uszkodzenia zasadniczych elementów nośnych konstrukcji:

a) w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. b oraz pkt 6,

b) w przypadku wystąpienia szkody istotnej.

Tym samym jeżeli mamy do czynienia ze szkodą istotną, ale nie zachodzą jeszcze przesłanki do wyrejestrowania pojazdu, to istnieje możliwość wycofania pojazdu z ruchu. Jednakże pojazd nadal pozostaje zarejestrowany.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, iż Skarżący mieli obowiązek zarejestrowania sprowadzonego z zagranicy pojazdu czego nie uczynili w przewidzianym ustawowo 30 dniowym terminie.

Tym samym wobec stwierdzonego naruszenia organ słusznie uznał, iż zachodzą podstawy do wymierzenia kary administracyjnej. Jednocześnie organ mając na uwadze art. 140n ust. 4 P.r.d. przy wymiarze kary uwzględnił zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Organ uzasadniając wysokość kary wskazał, iż przekroczenie terminu nie mialo charakteru rażącego, stwierdzone naruszenie jest już szóstym uchybieniem jakiego dopuścili się Skarżący. Organ wskazał, iż za sam brak rejestracji kara wyniosłaby [...] zł, natomiast z uwagi na powtarzalność naruszenia podniesiono ja o [...] zł, a z uwagi na uzyskaną korzyść z uwagi na kosztów rejestracji karę podwyższono o kolejne [...] zł, co łącznie dało [...] zł.

Ponadto organ zasadnie uznał, iż art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. ma zastosowanie do kar przewidzianych w P.r.d. Ponadto organ słusznie z uwagi na powtarzalność naruszenia, jego charakter tj. gdy chodzi o kwestie bezpieczeństwa ruchu przyjął, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 140n ust. 6 P.r.d. w zw. z art. 91 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 864 Kodeksu cywilnego a także art. 189f pkt 1 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając na względzie całokształt sprawy, w tym zebrany materiał dowodowy i wyjaśnienia strony, za gołosłowne należało uznać zarzuty skargi naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania – art. 7, 8, 9, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Natomiast za zasadne ale nie mające wpływu na wynik sprawy należy uznać zarzuty wobec uzasadnienia decyzji organu II instancji. Nie ulega wątpliwości, iż uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest uzasadnieniem szablonowym, to jednakże samo uchybienie w sporządzeniu uzasadnienia decyzji nie może skutkować uwzględnieniem skargi. Należy mieć na uwadze, iż tylko naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy może skutkować uwzględnieniem skargi. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd nie uznał aby naruszenie art. 107 K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 K.p.a. wskazać należy, iż godnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Natomiast art. 45 k.p.a. stanowi, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.

W ocenie Sądu pojęcie "jednostki organizacyjnej" jest zbiorczym określeniem zarówno dla tak zwanych państwowych jednostek organizacyjnych (o których mowa np. w art. 29 k.p.a.), jak i innych, na przykład zrzeszających osoby wykonujące na własny rachunek określoną działalność gospodarczą, organizacji wyznaniowych, spółek osób fizycznych, bez względu na to, czy posiadają status osoby prawnej czy też nie (R. Orzechowski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. J. Borkowski, Warszawa 1989, s. 136). Przepis ten reguluje "doręczanie pism wszystkim jednostkom organizacyjnym w nim wymienionym, niezależnie od tego, czy posiadają one osobowość prawna, czy też jej nie mają" (J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996, s. 267). W rezultacie, z punktu widzenia prawidłowości doręczenia decyzji, regulowanego art. 45 k.p.a., posiadanie osobowości prawnej, czy też jej brak jest bez znaczenia, a cechy spółki cywilnej pozwalają zaliczyć ją do "jednostek organizacyjnych w znaczeniu im przypisywanym przez art. 45 k.p.a. Ten właśnie przepis, to jest art. 45 k.p.a., jest zatem właściwy dla oceny, jak ma nastąpić prawidłowe doręczenie w sytuacji, gdy adresatem jest spółka cywilna. Nie wymaga on, aby pisma (decyzje) kierować do osób fizycznych stających "za" jednostką organizacyjną, pozbawioną osobowości prawnej. Przepis ten przewiduje doręczenie w lokalu jednostki organizacyjnej (jej siedzibie). Doręczenie powinno być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism.

Ponadto należy wskazać, iż "zaadresowanie" (skierowanie) decyzji do spółki (firmy) a nie do wspólników oznacza wprawdzie "wadliwą nomenklaturę", ale stosowaną wobec tych samych osób (fizycznych), a nie skierowanie decyzji do innych osób, o czym mówi art. 156 § 1 pkt 4. Decyzja nie jest tu więc kierowana do "kogo innego", lecz do tych samych osób, które stoją za spółką jako wspólnicy. Nie jest to skierowanie decyzji do innego "podmiotu", albowiem spółka cywilna nie jest samodzielnym podmiotem "innym" od jej wspólników (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1998 r., SA/Bk 1302/97, LEX nr 34158; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2000 r., V SA 1953/99, LEX nr 54228; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2000 r., V SA 2035/99, LEX nr 54225; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008 r., VI SA/Wa 90/08, LEX nr 505359).

Wobec powyższego uznać należy, iż doręczenie decyzji w lokalu siedziby spółki lub w miejscu prowadzenia działalności jednemu ze wspólników jest prawnie skuteczne także wobec drugiego wspólnika, nawet gdy nie został o tym fakcie poinformowany. Prawidłowo doręczona decyzja wywołuje skutek prawny - w tym przypadku rozpoczęcie biegu terminu przewidzianego do wniesienia odwołania (P. Wojtasik, Doręczenie decyzji jednemu ze wspólników spółki cywilnej, Doradca Podatkowy 30/2003, www. e-podatnik.pl).

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż nawet gdyby uznać doręczenie za wadliwe, to i tak strona nie została pozbawiona możliwości obrony swoich praw gdyż wniosła odwołanie od decyzji Starosty.

W tym stanie rzeczy Sąd , na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.