J. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]). Zaskarżona decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, który nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania (...) i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków finansowych.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w aktach sprawy wynika, że skarżący opuścił zakład karny 5 lipca 2014 r., po odbyciu 22 lat kary pozbawienia wolności. Nie posiada majątku ani oszczędności. Wnioskodawca żyje poniżej progu egzystencji – utrzymuje się z pracy dorywczej (250 zł. miesięcznie). W miejscu jego zamieszkania nie ma prądu, bieżącej wody, łazienki.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony skarżącej dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego.
W ocenie referendarza sądowego, skarżący nie jest w stanie ponieść związanych ze sprawą kosztów sadowych, co uzasadnia zwolnienie go od wszystkich występujących w sprawie kosztów sądowych (opłat i wydatków).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
