Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1092/15 w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1092/15, oddalił skargę A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2015 r. nr [...].

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

A. G. w dniu [...] maja 2015 r. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. o udzielenie pomocy na uregulowaniu czynszu za miesiąc kwiecień 2015 r. w kwocie 714,20 zł oraz zaległości w czynszu za miesiące od stycznia 2011 r. do kwietnia 2015 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Kierownik MOPR - Filia G. odmówił wnioskodawcy udzielenia pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za kwiecień 2015 r. w kwocie 714,20 zł oraz zaległości czynszowych za miesiąc marzec 2015 r. Ponadto decyzją z tego samego dnia organ umorzył postępowanie w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2015 r.

W odwołaniu od decyzji odmawiającej przyznania pomocy finansowej A.G. podniósł, że organ I instancji mija się z prawdą i domagał się dotrzymania uzgodnień z 2010 r., że MOPR będzie opłacał czynsz i rachunki za energię elektryczną. Domagał się również przestrzegania art. 67 Konstytucji, podkreślając, że on wywiązuje się z uzgodnień, kupując leki.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że celem ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.) jest wsparcie osoby lub rodziny w przezwyciężeniu trudnych sytuacji, o czym mowa w art. 2 tej ustawy, zaś nieodłączną cechą procesu pomocy jest aktywne współdziałanie wnioskodawcy oraz egzekwowanie jego zaangażowania, zgodnie z art. 4 ustawy. W ocenie organu rezygnacja z form pomocy zaproponowanych przez pracownika socjalnego (złożenie wniosku o zmianę mieszkania, nawiązanie kontaktu w programie "KLUCZ") jest wyrazem braku współdziałania wnioskodawcy z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu jego trudnej sytuacji życiowej. W tym zakresie organ wyjaśnił, że obowiązek ten stanowi następstwo zasady subsydiarności wyrażonej w art. 2 ust. 1 ustawy, a konstrukcja przedmiotowej zasady wskazuje, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela w obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepowodzeń życiowych. Dalej Kolegium podniosło, że celem pomocy społecznej nie jest systematyczne, comiesięczne wspieranie osób, które posiadają dochód przekraczający kryterium dochodowe, co ma miejsce w przypadku strony, gdyż pomoc społeczna jest instytucją przeznaczoną do działania doraźnego, a nie do stałego, comiesięcznego wspierania jednej osoby wymagającej pomocy.

Organ odwoławczy powołał się przy tym m.in. na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r. o sygn. akt II SA/Po 359/14, w którym tutejszy Sąd stwierdził, że nieuiszczanie czynszu przez skarżącego nie stanowi nowego problemu, wynikającego z nagłych zdarzeń, lecz jest problemem nierozwiązanym już od paru lat, gdyż zaległości w jego zapłacie sięgają aż stycznia 2011 r. Organ stwierdził, że w tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o spłatę zadłużenia czynszowego umotywowany był zaistnieniem szczególnie uzasadnionego przypadku, a więc wynikał z nadzwyczajnych zdarzeń, których skarżący nie mógł przewidzieć. Wskazał także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II SA/Po 647/14, oddalił skargę wnioskodawcy na decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r., odmawiającą przyznania stronie pomocy finansowej na uregulowanie czynszu za miesiąc grudzień 2013 r. Oddalone zostały również skargi na decyzje Kolegium z dnia [...] września 2014 r. i [...] września 2014 r. (sygn. akt II SA/Po 13007/14 i II SA/Po 1304/14), a w uzasadnieniach wyroków WSA w Poznaniu wskazał, że problem nieuiszczania czynszu przez skarżącego, czy też braku środków na pokrycie kosztów wynajmu mieszkania nie stanowi nowego problemu, lecz problem nierozwiązany już od kilku lat, skoro zaległości w zapłacie czynszu sięgają aż stycznia 2011 r. i dlatego nie można przyjąć, aby wniosek o udzielenie pomocy w zapłacie czynszu za marzec 2014 r. zmierzał do poprawy sytuacji skarżącego w tym zakresie. Udzielenie zaś pomocy skutkowałoby powstanie sytuacji, w której organ wyręczałby skarżącego w niemal wszystkich kosztach związanych z utrzymaniem mieszkania, co nie stanowi czynnika motywującego do podejmowania przez stronę konkretnych wysiłków zmierzających do poprawy swojej sytuacji bytowej poprzez zmianę wysokości kosztów utrzymania mieszkania, czy przez uzyskanie obniżenia czynszu, czy zdobycia dodatku mieszkaniowego.

W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] września 2015 r. nr A. G. zarzucił jej niezgodność z prawem i podniósł zarzuty wcześniej przedstawione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Wskazał, że w 2010 r. zawarł porozumienie z MOPR, zgodnie z którym miał uzyskać pomoc finansową na uregulowanie kosztów energii oraz czynszu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzasadniając oddalenie skargi wskazał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.

Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji jest ustawa o pomocy społecznej. Natomiast przedmiotem sprawy jest odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego na uregulowanie czynszu za mieszkanie skarżącego za miesiąc kwiecień 2015 r. w wysokości 714,20 zł oraz zaległości czynszowych za marzec 2015 r.

Sąd Wojewódzki zaznaczył, że bezsporne jest, iż skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, której dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku - kwietniu 2015 r., wynosił 591,37 zł, a więc przekraczał kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, wynoszące 542 zł, wobec czego nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej ("zwykłego" zasiłku celowego). W związku z powyższym wniosek skarżącego mógł być rozpoznany tylko na gruncie art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej (odpowiednio) kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Sytuacja, w jakiej się znalazł nie stanowiła również zdarzenia losowego, które uzasadniałoby rozpatrzenie jego wniosku na podstawie art. 40 tej ustawy.

Sąd I instancji zauważył, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż szczególne przypadki o których mowa w tym przepisie muszą być tak wyraziste i odbiegające od sytuacji osób spełniających kryterium dochodowe, że uzasadniają przyznanie tej szczególnej pomocy, co w konsekwencji prowadzi do zrównania sytuacji osób osiągających dochody przekraczające przyjęty przez ustawodawcę próg dochodowy z sytuacją osób, które takich dochodów nie uzyskują. O tym zaś, czy mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" każdorazowo rozstrzyga organ orzekający w sprawie, po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy.

W ocenie WSA w Poznaniu organom orzekającym w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania i dowolności orzekania (art. 7 k.p.a.), jak i naruszenia art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Organy nie zakwestionowały trudnej sytuacji materialnej skarżącego. Wiązała się ona jednak nie z brakiem dochodu, lecz z istniejącym zadłużeniem za opłaty czynszowe i trudnością z bieżącym regulowaniem czynszu.

Sąd I instancji zgodził się z orzekającymi w sprawie organami, że przyznawanie regularnej, pokrywającej koszty opłat czynszowych pomocy nie przyczyni się do poprawy sytuacji skarżącego. Zarówno analiza akt sprawy, jak i wcześniejszych orzeczeń tutejszego Sądu wskazuje, że problem nieuiszczania czynszu przez skarżącego, czy też brak wystarczających środków na pokrycie kosztów wynajmu mieszkania nie stanowi nowego problemu, lecz jest kwestią nierozwiązaną już od kilku lat, skoro zaległości w zapłacie czynszu sięgają aż stycznia 2011 r. W tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o udzielenie pomocy na zapłatę czynszu w kwietniu 2015 r. i zaległości za marzec 2015 r. zmierzał do poprawy sytuacji skarżącego w tym zakresie. Tym bardziej, że skarżący od wielu lat nie podejmuje kroków realnie zmierzających do poprawy swojej sytuacji mieszkaniowej i zmiany lokalu na mniejszy, co umożliwiłoby obniżenie czynszu i wystąpienie od dodatek mieszkaniowy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika też, że w okresie od lutego 2011 r. do czerwca 2013 r. organ I instancji kilkanaście razy przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy na częściowe uregulowanie należności czynszowych, a mimo tego wsparcia sytuacja wnioskodawcy nie uległa poprawie, bowiem nie regulował pozostałej części czynszu, co powiększało jego zadłużenie. W tym wypadku zatem, wobec notorycznego zwiększania zadłużenia czynszowego, trudno uznać zgłoszoną przez wnioskodawcę potrzebę za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 ustawy.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że celem pomocy społecznej jest wspieranie, a nie wyręczanie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc państwa ma zatem charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie ma możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Określone potrzeby osób i rodzin mogą być jednak zrealizowane tylko wówczas, gdy odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach, także finansowych, pomocy społecznej.

Sąd I instancji stwierdził, że organy obu instancji wykazały, że udzielenie skarżącemu żądanej pomocy nie będzie zgodne z celami pomocy społecznej, bowiem nie poprawi faktycznie sytuacji skarżącego, który sam, mimo posiadanych możliwości, nie podejmuje czynnej współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej w celu poprawy swojego położenia i w ten sposób utrwala właśnie niekorzystną sytuację mieszkaniową.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii umowy ustnej zawartej pomiędzy pracownikami MOPR a skarżącym w 2010 r., o stałym regulowaniu opłat za czynsz i energię przez ten ośrodek Sąd I instancji zauważył, że żaden z pracowników organu nie był uprawniony do zapewnienia skarżącego o możliwości udzielania ciągłej pomocy finansowej na opłacenie czynszu, zaś przypadki przyznawania w przeszłości pomocy finansowej na zapłacenie części czynszu wynikały każdorazowo z wydawanych w tym przedmiocie decyzji. Nawet w przypadku przyjęcia za wiarygodne twierdzeń skarżącego, jakoby pracownicy ośrodka składali wobec niego zapewnienia bieżącego regulowania przez tą instytucję należności czynszowych, to okoliczność ta nie miałby jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu I instancji w tych okolicznościach nie można przyjąć, aby wniosek o udzielenie pomocy na zapłatę czynszu w kwietniu 2015 r. i zaległości czynszowych za marzec 2015 r. zmierzał do poprawy sytuacji skarżącego. Udzielenie pomocy w tym zakresie prowadziłoby zatem do powstania sytuacji, w której organ wyręczałby skarżącego w niemal wszystkich kosztach związanych z utrzymaniem mieszkania, a jednocześnie stanowiłoby faktycznie udzielanie pomocy właścicielowi lokalu zajmowanego przez skarżącego, a który mimo istnienia wieloletnich zaległości czynszowych skarżącego nie podejmuje efektywnych działań zmierzających do usunięcia dłużnika z zajmowanego lokalu, w szczególności poprzez uzyskanie wyroku nakazującego opróżnienie lokalu z jednoczesnym przyznaniem eksmitowanemu prawa do lokalu socjalnego (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego). Sąd Wojewódzki zauważył, że w razie przyznania takiego uprawnienia w wyroku eksmisyjnym obowiązek dostarczenia odpowiedniego lokalu ciążyłby na gminie, a jego niezrealizowanie skutkowałoby odpowiedzialnością odszkodowawczą gminy względem właściciela lokalu (art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego).

Sąd I instancji podkreślił, nie negując przy tym obiektywnie trudnej sytuacji materialnej skarżącego, że trudność sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł wynika z faktu, że zajmuje on lokal mieszkalny, którego wielkość uniemożliwia mu uzyskanie stałej pomocy w utrzymaniu mieszkania w trybie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, pomimo spełniania przez niego kryterium dochodowego określonego w art. 3 ust. 1 tej ustawy. Okoliczność ta nie może jednak stanowić przesłanki dla przyznania skarżącemu stałej pomocy finansowej na podstawie przepisów u.p.s. Wynika to z faktu, że skoro prawodawca ustanowił w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych kryteria przyznawania tych dodatków związane z normatywną powierzchnią użytkową lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, to nie można dla faktycznego obejścia tych regulacji – celem przyznania stałej pomocy odpowiadającej funkcjonalnie dodatkowi mieszkaniowemu dla osoby nie spełniającej kryteriów otrzymywania takowego dodatku – wykorzystywać przepisów innych ustaw, w tym ustawy o pomocy społecznej.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...]lutego 2016 r. A. G. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W ocenie skarżącego kasacyjnie wyrok ten wydany został z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez oddalenie skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2015 r., w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 10 k.p.a. oraz 15 k.p.a., co miało wpływ na wynik postępowania w ten sposób, że uczynienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu zadość wymaganiom zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, spowodowałoby wydanie decyzji drugoinstancyjnej w innym stanie prawnym tj. stanie prawnym umożliwiającym przyznanie A. G. zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Wskazując na powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a także zasadzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

W odpowiedzi na wniesioną skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który - w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego - nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ustawa wymaga ponadto, aby skarżący wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzut dotyczący naruszenia przepisów postepowania. W ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej wskazał na niezastosowanie przez Sąd i instancji przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w wyniku błędnej kontroli powiązanej z pominięciem przez Sąd i instancji, że organ odwoławczy naruszył przepis at. 10 i 15 k.p.a.

Oceniając powyższy zarzut należy wskazać, że w celu skutecznego oparcia skargi kasacyjnej na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kasacyjnie, że wytknięte Sądowi I instancji uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z dnia 13 listopada 2015 r. I OSK 1060/14 LEX nr 1989804, z dnia 13 stycznia 2016 r. I GSK 1021/14 LEX nr 2032540, z dnia 17 listopada 2015 r. II OSK 609/14 LEX nr 1990888).

Uzasadniając powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał, że gdyby organ odwoławczy dochował należytej staranności i nie zlekceważył unormowanej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, rozpoznanie wniosku A. G. miałoby miejsce w innym stanie prawnym, wskutek podwyższenia z dniem 1 października 2015 r., Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. , kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej do kwoty 634 zł, co umożliwiłoby uzyskanie przez skarżącego kasacyjnie żądanego zasiłku. W przekonaniu składu orzekającego NSA skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie dotknięta jest brakiem formalnym w tym zakresie, albowiem nie wykazano w niej istotnego wpływu wytkniętych nieprawidłowości na rozstrzygnięcie sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał bowiem, że bezpośrednim następstwem zarzucanych uchybień byłaby inna treść kwestionowanego orzeczenia. Orzekając w dniu [...] września 2015 r. SKO w Poznaniu zasadnie zastosował obowiązujące w tej dacie przepisy prawa materialnego, co prawidłowo zaakceptowane zostało przez Sąd I instancji.

Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo zaaprobował stanowisko organu, który uznał, iż sytuacja A. G. pozwala na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do przyznania mu żądanego zasiłku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, wyjaśnić należy, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 254 § 1 P.p.s.a.), który przyznaje je w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.