Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 378/11 w sprawie ze skargi G. F. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 378/11 po rozpoznaniu skargi G. F. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, z następującym uzasadnieniem.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. udzielił G. F. Spółce z o.o. (dalej: skarżąca) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...].

Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżąca spółka poinformowała Dyrektora Izby Celnej w K. o nowym użytkowniku lokalu oraz o zmianie nazwy lokalu wymienionego w poz. [...] załącznika nr 1 do decyzji udzielającej spółce zezwolenia. Do pisma dołączono umowę najmu z dnia [...] września 2010 r., zawartą pomiędzy spółką a M. B. – K. i D. B.

Na podstawie art. 58 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) organ wezwał spółkę do usunięcia uchybienia, polegającego na prowadzeniu działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w lokalu, który nie jest wymieniony w załączniku nr 1 do zezwolenia. W odpowiedzi na wezwanie spółka poinformowała, że pomimo zmiany nazwy lokalu z "P. G. A." na "P. C." oraz zmiany użytkownika lokalu, lokalizacja gier na automatach o niskich wygranych w żaden sposób nie uległa zmianie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w K., z powodu nieusunięcia stwierdzonego uchybienia, cofnął w części zezwolenie udzielone G. F. Sp. z o.o., poprzez wykreślenie z załącznika nr 1 do zezwolenia pozycji [...], tj. punktu gier: P. G. A. – K. B., [...]-[...] S., ul. [...] [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z punktem II zezwolenia, Spółka mogła urządzać i prowadzić działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach gier, zlokalizowanych na terenie woj. [...]. Wykaz tych punktów, z określeniem nazwy lokalu, podmiotu prowadzącego w nim działalność gospodarczą oraz danych adresowych punktu (wraz z kodem pocztowym), stanowi załącznik nr 1 do zezwolenia. Pozycja [...] tego załącznika została zmieniona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że spółka była zobowiązana prowadzić działalność w konkretnie określonym punkcie, przy czym w decyzji wskazano zarówno miejsce (lokalizację punktu), jak również właściciela (władającego) lokalu oraz nazwę lokalu. Organ podkreślił, że w zezwoleniu zobowiązano spółkę do prowadzenia działalności w ramach udzielonego zezwolenia na podstawie warunków i zasad określonych regulaminem gry zatwierdzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., zgodnie z przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Ponieważ w niniejszej sprawie zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych wydano na podstawie obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, organ stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, wskazanie miejsca urządzania gier jest wymogiem obligatoryjnym, określającym w jakich konkretnych punktach działalność może być prowadzona. Przepis art. 37 powołanej ustawy wskazuje zaś, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach o niskich wygranych. Zatem elementem koniecznym zezwolenia jest również precyzyjne wskazanie punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane.

Organ podkreślił, że w załączniku nr 1 do zezwolenia oraz w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., zmieniającej ten załącznik, w poz. [...] określono, że strona będzie prowadzić działalność w lokalu: P. G. A.- K. B., [...]-[...] S., ul. [...] [...]. Precyzyjnie określono zatem miejsce, nazwę lokalu oraz przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w tym lokalu. Zmiana któregokolwiek z tych elementów, zdaniem organu odwoławczego, powoduje konieczność zmiany zezwolenia w tym zakresie. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, że zmiana zezwolenia w zakresie zmiany władającego punktem oraz nazwy lokalu - w świetle obowiązujących przepisów ustawy o grach hazardowych - jest możliwa zgodnie z art. 135 ust. 1 tej ustawy.

Organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że dokonał interpretacji przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w ten sposób, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie organu, wskutek zmiany właściciela lokalu i nazwy nie uległo zmianie miejsce urządzania gier. Zmienił się jedynie jeden z elementów decyzji udzielającej zezwolenia, który to element powinien być zmieniony w celu dostosowania stanu faktycznego do udzielonego zezwolenia.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 122 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie ustalono na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania, przy czym organ nie kwestionował, że miejsce urządzania gier nie zmieniło się, a zmienił się jedynie podmiot gospodarczy prowadzący działalność w punkcie gier oraz nazwa punktu. Stan faktyczny w sprawie został, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo ustalony – doszło do zmiany nazwy punktu gier oraz przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w miejscu, na które strona posiada zezwolenie. Zmiany te wymagały dostosowania udzielonego zezwolenia do zmienionego stanu faktycznego, wobec czego organ wskazał, że strona winna była wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia do organu koncesyjnego. Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie zezwolenie nie zostało cofnięte z uwagi na zmianę miejsca urządzania gry, lecz ze względu na nieusunięcie w wyznaczonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie.

Sąd I instancji stwierdził, że w poz. [...] załącznika nr 1 do decyzji udzielającej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych widnieje zapis uwzględniający nazwę użytkownika lokalu: P. G. A. – B. K., [...]-[...] S., ul. [...] [...]. Sąd uznał - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - że nie ma sporu co do tego, że zmiana stanu faktycznego nie stanowi zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Wskazał przy tym, że w ocenie organu, zmiana, która nastąpiła w sprawie, powoduje konieczność wystąpienia przez spółkę z wnioskiem o zmianę warunków zezwolenia w trybie art. 253a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych.

Zdaniem Sądu I instancji, problem prawny w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zmiana użytkownika lokalu, w którym spółka prowadzi wskazaną działalność, stanowi taką zmianę okoliczności faktycznych, która wymaga złożenia przez nią wniosku na podstawie art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd podniósł, że - zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych - spółka prowadzi działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych według przepisów dotychczasowych, tj. w oparciu o ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Wskazując na treść art. 35 ust. 1 tej ustawy, Sąd stwierdził, że w przepisie tym wyszczególniono elementy, jakie zawiera decyzja zezwalająca na prowadzenie ww. działalności, w tym także miejsce urządzania gier i zakładów (pkt 3). Ustawa nie określa wprawdzie, jak dokładnie należy to pojęcie rozumieć, jednakże z art. 32 ust. 1 pkt 4 i 5 wynika, że wniosek o udzielenie zezwolenia powinien zawierać opis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany ośrodek gier, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją. W ocenie Sądu, skoro miejsce urządzania gier oznacza konkretną lokalizację przestrzenną i geograficzną punktu (lokalu), w którym działalność jest prowadzona, zmiana aktualnego użytkownika tego lokalu, o ile nie wpływa na zmianę miejsca jego położenia mieści się w ramach udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd I instancji stwierdził, że element w postaci oznaczenia aktualnego użytkownika lokalu czy jego nazwy ma znaczenie jedynie porządkowe i jeśli pod konkretnym adresem znajduje się tylko jeden punkt (lokal), w którym prowadzona jest wskazana działalność i punkt ten można bez trudności zlokalizować wyłącznie w oparciu o ten adres, zmiana nazwy lokalu czy jego użytkownika jest okolicznością nieistotną dla bytu zezwolenia. Wobec powyższego, w ocenie WSA, sytuacja taka nie wymaga złożenia wniosku o zmianę decyzji udzielającej zezwolenia w trybie art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej, w konsekwencji czego niezłożenie takiego wniosku nie daje podstaw do cofnięcia wydanego zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji, zmiana użytkownika lokalu i nazwy lokalu, w którym prowadzona jest działalność w zakresie urządzenia gier na automatach o niskich wygranych, o ile nie prowadzi do ustania prawa do korzystania z tego lokalu przez podmiot prowadzący tę działalność i nie wpływa na dokładne umiejscowienie lokalu w przestrzeni oraz jego położenie geograficzne określone w zezwoleniu jako konkretny adres, może nastąpić w ramach tego zezwolenia, bez konieczności jego zmiany na podstawie art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w K skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, to jest:

- art. 58 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż zmiana użytkownika lokalu i nazwy lokalu, w

którym prowadzona jest działalność w zakresie urządzenia gier na automatach o

niskich wygranych mieści się w granicach zezwolenia i nie stanowi uchybienia ze

strony prowadzącego i urządzającego gry na automatach o niskich wygranych;

- art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż zmiana użytkownika lokalu i nazwy lokalu, w którym prowadzona jest działalność w zakresie urządzenia gier na automatach o niskich wygranych mieści się w granicach zezwolenia i nie stanowi uchybienia, którego nieusunięcie skutkuje cofnięciem zezwolenia, a w konsekwencji uznanie, iż w stanie faktycznym sprawy nie było przesłanek do cofnięcia zezwolenia.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. w związku z:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez uwzględnienie skargi G. F. Sp. z o.o. wywiedzionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [....] kwietnia 2011r. ws. [...] skutkujące uchyleniem zakwestionowanej decyzji, pomimo nienaruszenia przez właściwy organ przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i bezzasadne przyjęcie, że organy nie działały zgodnie z przepisami prawa materialnego (błędna wykładnia), co skutkowało wadliwą oceną złożonego odwołania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści art. 32 ust. 1 pkt 5 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wynika, że elementem koniecznym zezwolenia jest wskazanie, i to precyzyjne punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane. Zezwolenie przez określenie miejsca identyfikuje lokal i daje prawo prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w konkretnie wskazanych punktach, te konkretnie wskazane punkty stanowią element decyzji wyznaczając jej granice.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik organu cofnął zarzut naruszenia art. 152 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści przepisu, niewłaściwe zastosowanie zaś, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych § 2 pkt 1-6.

Oceniając - we wskazanych wyżej granicach - zasadność skargi kasacyjnej wniesionej w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, z podanych niżej względów.

Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Przyjmuje się przy tym, że orzeczenie "mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu", gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu wadliwości zawartych w uzasadnieniu sentencja wyroku nie uległaby zmianie. W szczególności może to mieć miejsce, gdy wojewódzki sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, kierując się nie do końca prawidłowymi przesłankami, jednakże zastosowanie przesłanek właściwych doprowadziłoby do rozstrzygnięcia tej samej treści. Pozostawienie w mocy orzeczenia z innych względów prawnych niż przytoczone w uzasadnieniu dopuszczalne jest tylko pod warunkiem, że względy te znajdowały oparcie w ustaleniach faktycznych zawartych w zaskarżonym orzeczeniu (v. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV; Lex 2011; komentarz do art. 184, teza 8-9).

Taka sytuacja - zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego - miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Poza sporem art. 35 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w ust. 1 stanowi, że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie /.../ gier na automatach o niskich wygranych obejmuje m.in. miejsce urządzania gier lub zakładów (pkt 3) – nie definiując tego zwrotu. Według art. 32 ust. 1 powołanej ustawy wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie /.../ gier na automatach o niskich wygranych powinien zawierać m.in. opis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany ośrodek gier, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją (pkt 4) oraz odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry /.../ (pkt 5).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji z treści przytoczonych przepisów wywiódł, że miejsce urządzania gier to konkretna lokalizacja przestrzenna i geograficzna punktu (lokalu), w którym działalność jest prowadzona, a w konsekwencji element decyzji - w postaci oznaczenia użytkownika i nazwy lokalu - ma znaczenie porządkowe, stąd zmiany w tym zakresie nie wymagają wniosku o zmianę decyzji.

W podstawach skargi kasacyjnej - sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej - nie zawarto jednak żadnego zarzutu, co do naruszenia przytoczonych przepisów prawa materialnego - czy to przez błędną ich wykładnię czy też przez nieprawidłowe zastosowanie w sprawie. Poza sporem jednak autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu nie zgodził się z tak zaprezentowaną wykładnią przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Jego zdaniem mianowicie powołane regulacje wskazują, że elementem koniecznym zezwolenia jest wskazanie - i to precyzyjne - punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane. Zezwolenie poprzez określenie miejsca identyfikuje lokal i to właśnie konkretnie wskazane punkty (miejsca) stanowią istotny element decyzji, wyznaczając jej granice.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - pomijając wadliwość takiego sformułowania zarzutów w ramach podstaw kasacyjnych - należy mieć na względzie, że kwestia zasadności określenia miejsca urządzania gier, przez wskazywanie nazwy lokalu i użytkownika lokalu w uzyskanym przez stronę zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, pozostaje poza granicami sprawy.

Istota sporu wymaga zaś odpowiedzi na pytanie czy w okolicznościach faktycznych tej sprawy art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych mógł stanowić podstawę prawną cofnięcia (w części) zezwolenia na prowadzenie działalności z zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonego decyzją z dnia [...] marca 2007 r.

Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie. Na mocy natomiast art. 58 ustawy o grach hazardowych organ udzielający koncesji lub zezwolenia może wezwać podmiot, któremu udzielono koncesji lub zezwolenia, do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie i powiadomienia tego organu o terminie i sposobie ich usunięcia.

Co do zasady możliwość "odpowiedniego" zastosowania tych objętych podstawami skargi kasacyjnej przepisów wynika z treści art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

Poza sporem skarżąca spółka prowadzi działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia udzielonego przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, a zatem - stosownie do treści art. 129 ust. 1 tej ustawy - według przepisów dotychczasowych (o ile ustawa nie stanowi inaczej).

W sprawie niesporne jest i to, że skarżąca spółka poinformowała organ o zmianie użytkownika i nazwy lokalu wymienionego w poz. [...] załącznika nr 1 do zezwolenia, stanowiącego integralną część decyzji z [...] marca 2007 r. - zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na ternie województwa [...].

W sprawie nie czyniono wprawdzie ustaleń ani rozważań co do tego czy powoływane w sprawie przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter techniczny (v. wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C – 214/11, C – 217/11).

Powyższe o tyle pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, że przytoczony stan faktyczny i tak wykluczał cofnięcie (częściowe) zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych.

Nie jest bowiem kwestionowane, że zmiana użytkownika i nazwy lokalu nie jest zmianą miejsca urządzania gier i nie stanowi naruszenia zezwolenia w tym zakresie.

Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet zakładając, że uchybieniem w rozumieniu art. 58 ustawy o grach hazardowych jest rozbieżność między stanem faktycznym, a treścią zezwolenia - przez urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w lokalu innym niż określony w zezwoleniu (w załączniku stanowiącym integralną część decyzji) – to usunięcie tego uchybienia w terminie zakreślonym przez organ nie może nastąpić przez złożenie wniosku o zmianę decyzji.

Przede wszystkim nie powinno budzić wątpliwości, że co do zasady dopiero decyzja uwzględniająca wniosek o zmianę decyzji doprowadzi do zgodności stanu faktycznego z treścią danych zawartych w załączniku do zezwolenia. Termin wydania decyzji nie jest zaś zależny od wnioskodawcy.

Tymczasem - zgodnie z przytoczonym wyżej art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych - tylko nieusunięcie przez podmiot, któremu udzielono zezwolenia, w wyznaczonym przez organ terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie wywołuje skutek w postaci cofnięcia - w całości lub w części - zezwolenia na podstawie wskazanego przepisu.

W rozpoznawanej sprawie to właśnie brak zgłoszenia wniosku o zmianę zezwolenia uznano tymczasem (wadliwie) za stan faktyczny uzasadniający cofnięcie zezwolenia na wskazanej podstawie prawnej.

Zauważyć należy też, że organ nie rozważał i nie ustalił, czy informacja dotycząca zmiany nazwy i użytkownika lokalu w istocie nie stanowiła wniosku o zmianę treści załącznika, stanowiącego integralną część decyzji, a tym samym czy nie zawierała zgody na tego typu zmianę - szczególnie, jeśli wziąć pod uwagę, że zezwolenie udzielone skarżącej spółce [...] marca 2007 r. było już w omawianym zakresie zmieniane na jej wniosek (decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r.).

W tym stanie rzeczy, skoro przedstawione dotąd okoliczności faktyczne sprawy kwestionowane nie są - zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej jest więc całkowicie niezrozumiały. Te niesporne okoliczności faktyczne nie uzasadniały cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Zatem wniosek o uchylenie wyroku - uchylającego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - nie znajduje usprawiedliwienia.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.