Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2021 r. sprawy ze skargi B M i M M na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] Minister Klimatu i Środowiska (dalej; " Minister", "organ odwoławczy", " Minister klimatu"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 106 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej : "k.p.a."), art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm., dalej : "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia B M oraz M M (dalej: "skarżący lub inwestorzy") z 10 listopada 2019 r., na postanowienie nr [...] Dyrektora [...] Parku Narodowego (dalej: "Dyrektor Parku", "Dyrektor", "organ I instancji") z dnia [...]października 2019 r., znak [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji znak [...] przesłanego przez Wójta Gminy [...]pismem z dnia [...] października 2019 r. ustalającego warunki zabudowy w zakresie budowy budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w granicach działki nr [...]obręb [...], gmina [...], postanowił utrzymać w mocy ww. postanowienie.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z [...]października 2019 r. Wójt Gminy [...]wystąpił do Dyrektora Parku o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Do projektu decyzji dołączono załącznik graficzny, stanowiący geodezyjny podkład mapowy oraz analizę przestrzenną.

Postanowieniem z dnia [...]października 2019 r. Dyrektor Parku, odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że przedmiotowa działka położona jest w granicach otuliny [...]Parku Narodowego, która ma na celu zabezpieczenie tego parku przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Takimi zagrożeniami płynącymi z inwestycji jest, w ocenie Dyrektora Parku, negatywny wpływ na zdiagnozowane w tym rejonie korytarze ekologiczne [...] "Dolina [...]- Puszcza [...]korytarz południowy" oraz [...] "Bagna [...]", (istotne dla szeregu gatunków zwierząt, w tym wilka, Canis lupus), degradacja siedliska łąkowego mającego znaczenie dla Parku (powiązanie siedliska sieci Natura 2000 o kodzie [...] w Parku i jego otulinie) oraz naruszenie walorów krajobrazowych istotnych z punktu widzenia Parku. Organ i instancji wskazał, że co prawda nie funkcjonują akty prawa miejscowego pozwalające kształtować relacje materialnoprawne pomiędzy osobami gospodarującymi na obszarach sieci Natura 2000 a tymi obszarami (siedliskami i gatunkami będącymi przedmiotem ochrony tych obszarów, w tym dla Parku), ale projekty tych dokumentów stanowią wartościową bazę wiedzy dla organów ochrony środowiska, są bowiem efektem pracy wyspecjalizowanych organów.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli Inwestorzy podnosząc, że przedmiotowa inwestycja nie narusza uwarunkowań środowiskowych. Co prawda, na etapie szacowania wpływu związanego z oddziaływaniem inwestycji na obszary Natura 2000 (screening), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]dopatrzył się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszary Natura 2000 [...]oraz Dolina [...] ale postanowienie to zostało uchylone przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Inwestorzy podnieśli również, że planowane zainwestowanie nieruchomości nie odbiega od sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Ponadto, planowana inwestycja przecina korytarz w 0,34% jego szerokości (około 25 m z 7330 m), stąd nie spowodowuje ona uszczerbku dla zasobów przyrodniczych Parku, w tym migrujących zwierząt. Ponadto w ocenie inwestorów wątpliwe jest, aby obszar był czynnie wykorzystywany przez wilki, albowiem zgodnie z przywołaną przez inwestorów literaturą gatunek ten wymaga obszarów zwartego lasu, podczas gdy zarówno obszar Parku jak i analizowanego korytarza [...], jest go pozbawiony. Zdaniem inwestorów, Dyrektor Parku nie mógł oprzeć rozstrzygnięcia o projekty dokumentów zarządczych dla obszarów chronionych, ponieważ nie posiadają one jeszcze statusu obowiązującego prawa.

Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Dyrektor [...]Parku Narodowego ( dalej również jako: "Park") postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji, znak: [...], przesłanego przez Wójta Gminy [...]pismem z dnia [...]października 2019 r. ustalającego warunki zabudowy w zakresie budowy budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w granicach działki nr [...]obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że przedmiotowa działka położona jest w granicach otuliny Parku, która ma na celu zabezpieczenie parku narodowego przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka.

Na przedmiotowe postanowienie zażalenie złożyli inwestorzy podnosząc, że przedmiotowa inwestycja nie narusza uwarunkowań środowiskowych. Inwestorzy zauważyli, że planowane zainwestowanie nieruchomości nie odbiega od sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Ponadto, planowana inwestycja przecina korytarz w 0,34% jego szerokości (około 25 m z 7330 m), stąd nie spowodowuje ona uszczerbku dla zasobów przyrodniczych Parku, w tym migrujących zwierząt. Przy tym, w ocenie inwestorów wątpliwe jest, aby obszar był czynnie wykorzystywany przez wilki, albowiem zgodnie z przywołaną przez inwestorów literaturą gatunek ten wymaga obszarów zwartego lasu, podczas gdy zarówno obszar Parku jak i analizowanego korytarza [...], jest go pozbawiony.

W odpowiedzi na zażalenie, pismem z [...] listopada 2019 r. Dyrektor Parku przekazał wystąpienia inwestorów organowi II instancji, podtrzymując stanowisko zawarte w spornym postanowieniu. W piśmie podniósł w szczególności, że obszarem inwestycji jest cenny przyrodniczo fragment siedliska łąkowego w bliskiej odległości od rzeki [...]. Organ zwrócił uwagę na postępującą antropopresję i straty przyrodnicze wynikające z pozornie niewielkich inwestycji. Przedmiotowa inwestycja ma zająć niewielki fragment korytarza ekologicznego [...] , aczkolwiek na newralgicznym łączniku z korytarzem [...]. Dyrektor Parku wskazał, że z obserwacji własnych wynika, że przedmiotowym łącznikiem przemieszcza się przynajmniej jedna wataha wilków, a także osobniki rysia (Lynx lynx) oraz łosia (Alces alces). Dyrektor Parku zauważył również, że status prawny dokumentów zarządczych zarówno dla Parku jak i obszarów sieci Natura 2000 nie ma w niniejszym postępowaniu znaczenia, bowiem jest to jedynie materiał inwentaryzacyjny, a ograniczenie inwestycji wynika z przepisów ustawy o ochronie przyrody. Organ Parku podniósł, że niezależnie od twierdzeń inwestorów przedmiotowy rejon jest odwiedzany przez turystów, którzy korzystają ze szlaku kajakowego na rzece [...]. Organ wskazał również, że nieaktualność geodezyjna mapy dołączonej do spornego postanowienia nie stanowi wady, gdyż jej funkcją jest jedynie zobrazowanie przestrzeni inwestycyjnej, zaś właściwą dołączył organ wnioskujący o uzgodnienie do projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W toku rozpatrzenia zażalenia oraz stanowiska organu I instancji, Minister Klimatu postanowieniem z [...]grudnia 2019 r. przedłużył termin zakończenia postępowania i zarządził przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodnego. Pismem z [...]stycznia 2020 r. Dyrektor Parku nadesłał wyjaśnienia, wskazując, że nie był wstanie wykonać niezależnych ekspertyz w nakreślonym czasie, jednocześnie przedkładając wyjaśnienia których dotyczyły wątpliwości podniesione przez organ II instancji, dokonał uzupełnienia materiału dowodowego.

Dyrektor Parku wyjaśnił, że dokumentem planistycznym będącym podstawą planowania jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy [...] , stanowiące uchwałę Rady Gminy [...]nr [...]z [...]grudnia 2002 r ("Studium"). Dokument ten przewiduje ochronę krawędzi dolin rzecznych, ochronę połączeń ekologicznych w skali regionu i kraju, zaś zabudowa turystyczna winna być lokowana 100 m od rzeki [...]. W ocenie Dyrektora Parku proponowana inwestycja nie wpisuje się w ustalenia [...].

Organ I instancji zauważył, że inwestycja naruszy walory krajobrazowe Parku, bowiem odbiór przestrzeni krawędziowej Parku i jego otuliny należy oceniać łącznie, ponieważ tworzą nierozerwalną całość. Jednym z zagrożeń zewnętrznych dla Parku zdiagnozowanym w zadaniach ochronnych dla Parku jest urbanizacja obszarów styku otuliny z Parkiem, co ma degradujący wpływ na walory krajobrazowe samego Parku. Powyższa ocena jest tym bardziej uzasadniona brakiem zieleni osłonowej projektowanej inwestycji.

Dyrektor Parku I instancji opisał również prognozowany wpływ na gatunki zwierząt (wilka, rysia), wymagające zachowania korytarzy ekologicznych, m.in. w celu zapewnienia wymiany genowej pomiędzy subpopulacjami biebrzańską i piską. Ponadto, przedmiotowa nieruchomość stanowi miejsce występowania gatunków tworzących siedlisko przyrodnicze Arrhenatherion elatioris, będące także siedliskiem sieci Natura 2000 o kodzie [...] stąd zachowanie istniejącego płatu siedliska jest istotne z punktu widzenia zachowania lub odtworzeniu dobrego stanu tego siedliska na obszarze Parku. Organ zaznaczył, iż realizacja zabudowy będzie naruszała ustalenia art. 117 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, w sprawie racjonalnego gospodarowania zasobami dziko występujących gatunków grzybów, roślin i zwierząt. Rozważana inwestycja ponadto będzie powodowała uszczuplenie siedlisk występowania bociana białego (Ciconia ciconia). Dyrektor Parku wskazał również na potencjalne skutki skumulowanego oddziaływania projektowanej inwestycji na otoczenie i korytarze ekologiczne [...] i [...], w tym powstanie precedensu otwierającego drogę do kolejnych inwestycji.

Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Minister wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Minister przywołał art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 8c i 8 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz.U.2021.1098 t.j. z dnia 2021.06.21, dalej: "u.o.p."), regulujące kwestie związane z wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na nieruchomości znajdującej się w granicach parku narodowego lub jego otuliny.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nieruchomość gruntowa będąca przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy - działka ewidencyjna nr [...]obręb [...], gmina [...], znajduje się w całości w otulinie Parku, a fakt ten wynika z postanowień § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1993 r. w sprawie utworzenia [...]Parku Narodowego (Dz. U. Nr 86 poz. 399). Minister wskazał za organem I instancji, że przedmiotowa działka, znajduje się w kompleksie agrocenoz, pośród terenów słabo lub niezurbanizowanych, o charakterze rolniczym, otwartych lub półotwartych z uwagi na zabudowania występujące na północ od przedmiotowej nieruchomości.

Minister zwrócił uwagę na charakterystykę przedmiotowego terenu, która jest kluczowa dla oceny dopuszczalności ocenianej inwestycji w korytarzu ekologicznym [...] łączącym tereny Parku z lasami Puszczy [...]. Minister zaznaczył, iż analizowany obszar kwalifikuje się jako wartościowy pod kątem migracji zwierząt z obszaru Parku do innych obszarów, w tym nie objętych ochroną, a które pełnią funkcje żerowiskowe, rozrodu, wychowu młodych i odpoczynku. Z tego względu organ ocenił, iż dopuszczenie kontynuacji zabudowy w ocenianym obszarze stanowi zagrożenie zewnętrzne dla Parku, zaś realizacja przedsięwzięcia powodującego powstanie takiego zagrożenia w otulinie, z mocy prawa wymaga jego eliminacji.

Analizując otoczenie nieruchomości, Minister ocenił, że można wskazać przynajmniej kilka odcinków obszaru wolnego od zabudowy, który tworzy swoistą macierz naturalnych i zbliżonych do naturalnych płatów siedlisk, o korzystnych parametrach do migracji zwierząt. Kluczowy jest układ wspomnianej mozaiki terenów otwartych i istniejących zadrzewień, a także pofalowanie terenu, które dzięki analizie hipsometrycznej pozwala wyznaczyć korzystne dla zwierząt kierunki migracji. Niniejsza analiza zdiagnozowanego korytarza ekologicznego jest zgodna z udokumentowanym w literaturze przedmiotu przebiegiem korytarza ekologicznego [...]. Przedstawione założenia teoretyczne potwierdza natomiast doświadczalne stwierdzenie przez organ I instancji ruchu osobników wilka, rysia czy łosia przedmiotowym korytarzem.

Zdaniem organu odwoławczego, można z powodzeniem stwierdzić, że z wyjątkiem kierunku północnego, nieruchomość będąca przedmiotem projektu decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w przestrzeni obszarów otwartych i półotwartych o niewielkim stopniu urbanizacji, tworzących właściwą strukturę płatów siedlisk korytarza ekologicznego dla ssaków lądowych. Przedmiotowa mozaika ma swoją wartość w niniejszym krajobrazie i jej zachowanie jest niezbędne dla utrzymania optymalnej drożności korytarza ekologicznego, tym bardziej, że mowa o fragmencie łącznikowym ż korytarzem [...].

Bez sporu w ocenie Ministra, jest zatem okoliczność, zgodnie z którą proponowana inwestycja ma powstać w przedłużeniu liniowej zabudowy istniejącej lub mającej powstać. Nowa zabudowa powoduje wobec tego narastanie antropogenicznej przeszkody materialnej i niematerialnej, w obu przypadkach istotnych z punktu widzenia zachowania we właściwym stanie ochrony gatunków zwierząt, w tym migrujących, mających swoje siedliska życia, przynajmniej w części, na terenie Parku. Dla potrzeb niniejszego postępowania trzeba podkreślić, że projektowana zabudowa kubaturowa wraz z już istniejącą udowadnia tezę o stopniowym przegradzaniu korytarza ekologicznego [...], na jego południowym skraju. W ocenie Ministra, ocena skumulowana inwestycji i otoczenia pozwala zakwalifikować nową zabudowę, jako powodującą zagrożenie zewnętrzne dla Parku.

Odnosząc się do spostrzeżenia inwestorów, zgodnie z którym realizacja inwestycji nie spowoduje uszczerbku dla korytarza ekologicznego bowiem zajmie jedynie 0.34% jego szerokości - wartość taka powstaje z zestawienia szerokości działki ewidencyjnej [...], tj. około 25 m, z szerokością korytarza w strefie granicznej z korytarzem [...] mającego wg obliczeń inwestorów około 7.33 km szerokości, organ wskazał że, powyższe opiera się na wadliwe przyjętych założeniach funkcjonowania korytarza ekologicznego i nie może być uwzględnione.

Minister podkreślił, że nie można sprowadzać korytarza ekologicznego do trasy sztywno wrysowanej w przestrzeń gdyż są to obszary zmieniające funkcjonalność zgodnie z panującymi uwarunkowaniami ekologicznymi (oddziaływaniami w środowisku przyrodniczym), nie działają one na wzór antropogenicznych układów komunikacyjnych, bowiem, jak cała przyroda, są tworem dynamicznym. Wobec tego wyliczanie procentowej zajętości korytarza ekologicznego przez pojedynczą inwestycję jest chybione, ponieważ w żaden sposób nie odzwierciedla to pełni skutków dla przyrody. Ocena skumulowana, w oparciu o istniejące uwarunkowania zmuszają do stwierdzenia, że kolejna inwestycja potęguje antropogeniczne przekształcenie wartościowej przestrzeni, ujemnie rzutując na stabilność populacji niektórych gatunków zwierząt żyjących w Parku.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 5 pkt 14 u.o.p., otulina ma na celu zabezpieczenie parku narodowego m.in. przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Zagrożenie zewnętrzne ustawodawca definiuje w art. 5 pkt 29 tej ustawy, jako "czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka, mający swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej".

Wprowadzanie zabudowy kubaturowej w tereny pełniące rolę korytarzy ekologicznych stanowi poważne zagrożenie dla realizacji celów, dla których utworzono Park . Zdaniem ministra organ i instancji trafnie zauważył, że kolejny budynek wraz z zabudową towarzyszącą, spowodowałby wprowadzenie dwóch wspomnianych wyżej barier w korytarzu ekologicznym i jego zawężenie. Ujemne oddziaływanie inwestycji na możliwości przemieszczania się zwierząt w korytarzu ekologicznym zawsze wykracza poza granice nieruchomości gruntowej objętej warunkami zabudowy - obecność ludzi i zwierząt domowych, oświetlenie, dźwięki, zapachy, Kich pojazdów mechanicznych. Przewężanie się korytarza w wyniku presji urbanizacyjnej nie jest więc zagrożeniem hipotetycznym, czy wręcz nieudowodnionym.

Zdaniem Ministra, taki stan jest daleki od pożądanego, mającego wynikać z zasad zrównoważonego rozwoju w zagospodarowaniu przestrzennym, o czym ustawodawca wspomina w art. 1 u.p.z.p. Ocena skumulowanego oddziaływania takich okoliczności, z punktu widzenia przywołanych wyżej przepisów i wartości chronionych w Parku, jest jednoznacznie negatywna.

W opinii organu odwoławczego, dalsza zmiana sposobu zagospodarowania otuliny Parku wpłynęłaby niekorzystnie na ochronę gatunków migrujących pomiędzy Parkiem a innymi obszarami, a tym samym na zasoby przyrodnicze Parku. Zdaniem Ministra, istnienie otuliny Parku nie powoduje generalnie wyłączenia prawa do zabudowy nieruchomości gruntowych, to jednak w tej konkretnej i indywidualnej sprawie, działanie inwestycyjne bez wątpienia spowoduje osłabienie funkcji ochronnej otuliny, co będzie rzutowało na ochronę samego Parku. Ponadto, pojedyncza inwestycja będąca przedmiotem postępowania uzgodnieniowego, oceniana niezależnie od innych czynników oddziałujących na środowisko przyrodnicze, może nie wpływać drastycznie na wartości przyrodnicze chronione w Parku, to jednak ocena skumulowana różnych oddziaływań (w tym w szczególności umiejscowienie działki w przestrzeni agrocenoz) całkowicie upoważnia do oceny negatywnej.

Kierując się przesłankami, z których wywodzi się zasada przezorności, o której mowa w art. 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska, Minister stwierdził, że realizacja przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy może realnie pogorszyć stan środowiska przyrodniczego Parku. Tak wyjaśnione okoliczności, w ocenie organu II instancji, powodują, że logika organu I instancji, była prawidłowa, a wnioski przemawiające za rozstrzygnięciem trafne. Z tego powodu projektowana w ramach uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy inwestycja jest niedopuszczalna, wyrazem czego musi być odmowa uzgodnienia tej decyzji.

W odpowiedzi na zarzut inwestorów dotyczący przeprowadzenia oceny wpływu przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i stwierdzeniu nieistotności planowanego przekształcania, organ wskazał, że jest on chybiony. W ocenie Ministra, bez znaczenia dla niniejszego postępowania jest ocena innego organu, tym bardziej, że tenże organ nie dokonywał oceny wpływu inwestycji na obszar Parku, a jedynie obszaru sieci Natura 2000. Według Ministra, reżim ochronny sieci Natura 2000 jest mniej restrykcyjny aniżeli Parku, a ponadto sam tylko proces screeningu, a więc procedury ocenowej bez udziału szczegółowego raportu oddziaływania, może faktycznie nie wykazać znaczącego oddziaływania inwestycji na obszary sieci Natura 2000. Minister zaznaczył, że wskazany organ nie dokonał oceny skumulowanej i poprzestał na stwierdzeniu, że niszczony obszar o wielkości około 0.11 ha jest nieistotny z punktu widzenia całego obszaru Dolina [...]. Powyższe, z uwagi na charakter postępowania screeningowego, należy uznać za nieudowodnione w odniesieniu do zakresu niniejszego postępowania. Organ wskazał również, że brak jest podstaw do uznania argumentu inwestorów o wadliwości oceny Dyrektora Parku tylko z powodu niestwierdzenia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na siedlisko stanowiące przedmiot ochrony w obszarze Natura 2000 (tj. w granicach formy ochrony przyrody o innym, niż park narodowy, reżimie ochronnym) przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż w uzupełniającym postępowaniu dowodowym dostrzegł kolejne zagrożenia zewnętrzne dla Parku wynikające z funkcjonowania osadnictwa mieszkaniowego i rekreacyjnego w bliskiej odległości od granicy Parku. Zdaniem Ministra, istniejące zabudowania rekreacyjne w sąsiedztwie ocenianej inwestycji często docierają swym zasięgiem do brzegów samej [...] , a w tych i innych miejscach, mieszkańcy i turyści swobodnie dokonują wejścia do wody, w tym w celach kajakowych. Co jednak wiąże się z niniejszym postępowaniem, otoczenie zabudowań o funkcji rekreacyjnej stwarza okoliczności do wprowadzania gatunków ozdobnych, nie rzadko nie tylko obcych siedliskowo, ale i obcych geograficznie, w tym gatunków o cechach inwazyjnych.

Minister w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, przeanalizował zgodność inwestycji z zasadami planowania lokalnego, które określone zostały w Studium. Jak zauważył Minister, organ uchwałodawczy gminy [...] uprzednio stwierdził, że ustalenia Studium są nieaktualne. Jak wskazał jednak Minister, istotą przedmiotowego dokumentu jest uporządkowanie sytuacji planistycznej gminy, zaś powoływanie się na ustalenia Studium nie pełni roli normy materialnoprawnej niezbędnej dla wydania rozstrzygnięcia, ale jest wskazaniem jedynego dokumentu planistycznego zawierającego ustalenia istotne dla ochrony przyrody Parku. Niezależnie od podniesionego przez inwestorów zarzutu, zgodnie z którym Rada Gminy [...]samodzielnie stwierdziła, że ustalenia Studium są nieaktualne, jest to obecnie dokument planistyczny wyznaczający ramy dalszego planowania. Ewentualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby bowiem być zgodny z ustaleniami tego Studium, a przy tym proces planistyczny podlega uzgodnieniu z Dyrektorem Parku dla obszarów Parku i jego otuliny.

W odniesieniu do zarzutu podnoszonego przez inwestorów w przedmiocie naruszania prawa własności, Minister stwierdził, że w kontekście procesu uzgodnienia jest on bezpodstawny. Wbrew stanowisku inwestorów zawartym w piśmie z [...]stycznia 2020 r., upoważnienie do dysponowania własną nieruchomością podlega ograniczeniu już tylko z mocy przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym, o czym stanowi art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Ponadto wskazują na to także przesłanki niezbędne dla ustalenia warunków zabudowy oraz uzgodnieniowy charakter postępowania, w którym organ wydający decyzję związany jest stanowiskiem organów uzgodnieniowych. Sam brak uzgodnienia nie stanowi wobec tego naruszenia konstytucyjnej zasady prawa własności, bowiem ograniczenie w zakresie przyszłego, a więc nieistniejącego, sposobu użytkowania wynika, co najmniej, z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zaznaczył, że prawo własności inwestorów w żaden sposób nie podlega ograniczeniu, bowiem nieruchomość, która jest przedmiotem postępowania, dalej może być użytkowana w utrwalony sposób.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się inwestorzy wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wnieśli o uchylenie i stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia, zarzucając rozstrzygnięciu:

naruszenie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p - przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nakazywał organowi I instancji zająć stanowisko najpóźniej w ciągu 2 tygodni dni od dnia doręczenia pisma

naruszenie prawa procesowego, a to art. 7,8,77 § 1, art. 80 , art, 124 § 2 k.p.a. poprzez:

nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących, polegającego na niewzięciu pod uwagę tego, że organy administracji nie wykorzystały wszelkich możliwości zebrania dokumentów oraz poprzez nieprawidłową ich analizę;

bezzasadne twierdzenie, jakoby planowana inwestycja znajdowała się w sąsiedztwie siedliska i korytarzy migracyjnych dużych drapieżników i mogła być uznana za zagrożenie zewnętrzne, co byłoby sprzeczne z ustawowym celem ustanowienia otuliny Parku;

brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o wadliwą, niespójną, niepełną dokumentację oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, że planowana inwestycja nie będzie miała znaczącego wpływu na funkcjonowanie korytarza ekologicznego.

Powyższe zarzuty, znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę, Minister Klimatu i Środowiska podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej "p.p.s.a.").

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 7 i ust. 5 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., dyrektor parku narodowego dokonuje uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w trybie art. 106 k.p.a., w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny.

W rozpoznawanej sprawie, bezsporne jest, że teren planowanej inwestycji znajduje się w otulinie [...] Parku Narodowego, co wynika z § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1993 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Narodowego (Dz. U. z 1993 r., Nr 86, poz. 399).

Wskazać należy, że ustawa o ochronie przyrody wyczerpująco reguluje różnorodne aspekty tworzenia i funkcjonowania parku narodowego. Park narodowy obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Ustawodawca ustanowił różnego rodzaju zakazy obowiązujące na terenie parku, w tym zakaz budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych. Na obszarach graniczących z parkiem narodowym wyznacza się otulinę parku narodowego (art. 11 ust. 1 u.o.p.).

W ustawie o ochronie przyrody nie określono wobec obszaru otuliny zakazów związanych z własnością nieruchomości w niej położonych, tak jak w odniesieniu do obszaru samego parku narodowego w art. 15 u.o.p.

Nie oznacza to jednak, że brak jest jakichkolwiek ograniczeń dotyczących zabudowy na tym terenie. Wynikają one z określonego w ustawie celu, jaki spełniać ma otulina parku narodowego.

Zgodnie z treścią art. 5 pkt 14 u.o.p., otulina oznacza strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Zagrożenia zewnętrzne to czynniki mogące wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikających z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka, mające swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej (art. 5 pkt 29 u.o.p.).

Mając zatem na uwadze cel otuliny parku, wynikający z powyższej definicji, należy przyjąć, że w otulinie parku narodowego można lokalizować tylko takie inwestycje, które dla tego parku nie stwarzają zagrożenia wynikającego z działalności człowieka. Natomiast o niemożności zaakceptowania określonej inwestycji na terenie otuliny, przesądza brak możliwości pogodzenia tej inwestycji z jej funkcją ochronną (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 590/08).

Zdaniem Sądu, Minister Klimatu i Środowiska w zaskarżonym postanowieniu szczegółowo i przekonująco wykazał, że planowana przez skarżących inwestycja nie jest możliwa do pogodzenia z funkcją ochronną otuliny [...] Parku Narodowego.

W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...]października 2020 r., Minister przedstawił analizę celu otuliny w części obejmującej działkę nr [...] i wskazał jakiego rodzaju zagrożenia dla realizacji tego celu niesie ze sobą dopuszczenie do lokalizacji wnioskowanej przez skarżących inwestycji w postaci budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.

Minister Organ poparł swoją ocenę stosownymi w tym względzie opracowaniami (Herbich J. (red.). 2004. Murawy, łąki, ziołorośla, wrzosowiska, zarośla. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 - podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 3., Jędrzejewski., Nowak S., Stachura K., Skierczyński M.., Mysłajek R. W., Niedziałkowski K., Jedrzejewska B., Wójcik J.M. Zalewska H., Pilot m., Górny M., Kurek R.T., Ślusarczyk R. projekt korytarzy ekologicznych łączących Europejską sieć natura 2000 w Polsce. Zakład Badania Ssaków Polskiej Akademii nauk, Białowieża 2011) oraz informacjami Dyrektora Parku będącymi wynikiem własnych obserwacji tego organu.

Minister wskazał, że działka inwestycyjna, znajduje się w kompleksie agrocenoz, pośród terenów słabo lub niezurbanizowanych, o charakterze rolniczym, otwartych lub półotwartych z uwagi na zabudowania występujące na północ od przedmiotowej nieruchomości. Podkreślił, że nie bez znaczenia jest umiejscowienie przedmiotowej działki wśród tych agrocenoz względem innych typów gruntu (zabudowanych, zalesionych). Najbliższa zwarta zabudowa znajduje się w kierunku północnym, stanowiąc przysiółek miejscowości [...]. Ponadto tereny są wolne od zabudowy - mowa tu o wzniesieniu w kierunku północno-zachodnim, pagórkowatym terenie agrocenoz w kierunku zachodnim, stokiem doliny [...]w kierunku wschodnim i południowym (z wyjątkiem dwóch niewielkich zabudowanych nieruchomości o charakterze rekreacyjnym (oddalonych od ocenianej nieruchomości o około 120m i więcej). Inne istniejące zabudowania to odpowiednio przylegający przysiółek i miejscowość [...] w kierunku północnym (N N-E), nadto oddalone o około 700 m na zachód zabudowania miejscowości [...]oraz o około 800 m na południowy zachód zabudowania miejscowości [...]. Przestrzenie pomiędzy tymi miejscowościami są różnorodnie poprzecinane pojedynczymi drzewami, czyżniami lub niewielkimi skupiskami drzew. Teren nieruchomości jest pagórkowaty i wznosi się w kierunku zachodnim, to jest od rzeki [...] i [...]w kierunku miejscowości [...]. Dotychczasowa zabudowa miejscowości Wierciszewo ulokowana jest na północ od omawianej nieruchomości i kończy się wraz z końcem sporego (1,9 ha) skupiska drzew na licznie podzielonej działce ewidencyjnej nr [...]. Zdaniem Ministra poza istniejącą zabudową, pozostały niewielkie płaty wolnej przestrzeni, pełniące funkcje produkcyjne w rolnictwie, użytki zielone (łąki) lub tereny trawiaste, jak również mozaikowate umiejscowione rośliny krzewiaste i drzewiaste. Powyższe spostrzeżenia są zdaniem Ministra kluczowe dla oceny dopuszczalności ocenianej inwestycji w korytarzu ekologicznym [...], łączącym tereny Parku z lasami Puszczy [...].

Minister podkreślił, że analizowany obszar kwalifikuje się jako wartościowy pod kątem migracji zwierząt z obszaru Parku do innych obszarów, w tym nie objętych ochroną, a które pełnią funkcje żerowiskowe, rozrodu, wychowu młodych i odpoczynku. Już tylko z tego powodu Minister uznał, że dopuszczenie kontynuacji zabudowy w ocenianym obszarze stanowi zagrożenie zewnętrzne dla Parku.

Ponadto jak wskazał Minister, analizując otoczenie nieruchomości można wskazać przynajmniej kilka odcinków obszaru wolnego od zabudowy, który tworzy swoistą macierz naturalnych i zbliżonych do naturalnych płatów siedlisk, o korzystnych parametrach do migracji zwierząt. Kluczowy jest zdaniem Ministra układ wspomnianej mozaiki terenów otwartych i istniejących zadrzewień, a także pofalowanie terenu, które dzięki analizie hipsometrycznej pozwala wyznaczyć korzystne dla zwierząt kierunki migracji. Niniejsza analiza zdiagnozowanego korytarza ekologicznego jest zgodna z udokumentowanym w literaturze przedmiotu przebiegiem korytarza ekologicznego [...]. Przedstawione założenia teoretyczne potwierdza natomiast doświadczalne stwierdzenie przez organ I instancji ruchu osobników wilka, rysia czy łosia przedmiotowym korytarzem.

W ocenie Ministra z wyjątkiem kierunku północnego, nieruchomość będąca przedmiotem projektu decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w przestrzeni obszarów otwartych i półotwartych o niewielkim stopniu urbanizacji, tworzących właściwą strukturę płatów siedlisk korytarza ekologicznego dla ssaków lądowych. Przedmiotowa mozaika ma swoją wartość w niniejszym krajobrazie i jej zachowanie jest niezbędne dla utrzymania optymalnej drożności korytarza ekologicznego, tym bardziej, że mowa o fragmencie łącznikowym ż korytarzem [...].

Inwestycja ma powstać w przedłużeniu liniowej zabudowy istniejącej lub mającej powstać. Nowa zabudowa zdaniem Ministra, powoduje wobec tego narastanie antropogenicznej przeszkody materialnej i niematerialnej, w obu przypadkach istotnych z punktu widzenia zachowania we właściwym stanie ochrony gatunków zwierząt, w tym migrujących, mających swoje siedliska życia, przynajmniej w części, na terenie Parku. W ocenie Ministra, projektowana zabudowa kubaturowa wraz z już istniejącą udowadnia tezę o stopniowym przegradzaniu korytarza ekologicznego [...] na jego południowym skraju. Skumulowana ocena inwestycji i otoczenia pozwala zakwalifikować nową zabudowę, jako powodującą zagrożenie zewnętrzne dla Parku.

Wprowadzanie zabudowy kubaturowej w tereny pełniące rolę korytarzy ekologicznych stanowi poważne zagrożenie dla realizacji celów, dla których utworzono Park . Kolejny budynek wraz z zabudową towarzyszącą, spowodowałby wprowadzenie dwóch wspomnianych wyżej barier w korytarzu ekologicznym i jego zawężenie.

Ponadto jak wskazał Minister, ujemne oddziaływanie inwestycji na możliwości przemieszczania się zwierząt w korytarzu ekologicznym zawsze wykracza poza granice nieruchomości gruntowej objętej warunkami zabudowy - obecność ludzi i zwierząt domowych, oświetlenie, dźwięki, zapachy, ruch pojazdów mechanicznych, przewężanie się korytarza w wyniku presji urbanizacyjnej nie jest więc w ocenie organu zagrożeniem hipotetycznym.

Coraz intensywniejsza zabudowa terenów wartościowych pod kątem przyrodniczym zdecydowanie negatywnie wpływa na zwierzęta, które unikając elementów antropogenicznych w środowisku, będą zmuszone do poszukiwania innych dróg migracji, co przy obecnym stanie zagospodarowania przestrzennego staje się trudne do osiągnięcia. Taki stan jest daleki od pożądanego, mającego wynikać z zasad zrównoważonego rozwoju w zagospodarowaniu przestrzennym, o czym ustawodawca wspomina w art. 1 u.p.z.p.

Zdaniem Ministra, ocena skumulowanego oddziaływania takich okoliczności, z punktu widzenia przywołanych wyżej przepisów i wartości chronionych w Parku, jest jednoznacznie negatywna.

Dalsza zmiana sposobu zagospodarowania otuliny Parku wpłynęłaby niekorzystnie na ochronę gatunków migrujących pomiędzy Parkiem a innymi obszarami, a tym samym na zasoby przyrodnicze Parku.

Minister podzielił także ocenę organu I instancji co do wpływu przekształcenia kolejnej już nieruchomości gruntowej wydzielonej z działki ewidencyjnej nr 143[...] na stabilność populacyjną siedlisk łąkowych tworzących siedlisko Arrhenatherion elatioris (niżowa łąka użytkowana ekstensywnie), obecne w Parku i otulinie. Siedlisko stanowią zbiorowiska użytków zielonych na żyznych, świeżych (niezbyt wilgotnych i nie suchych) glebach mineralnych bez śladów zabagnienia. Łąki oparte na ww. siedlisku są bogatymi florystycznie i wysokoproduktywnymi zbiorowiskami rozwijającymi się m.in. na niżu. Cechuje je udział takich traw, jak rajgras wyniosły (Arrhenatherum elatius), kupkówka pospolita (Dactylis glomerata), stokłosa miękka (Bromus hordoraceus). W runi znaczny udział mają wysokie byliny z rodziny baldaszkowatych (.Apiaceae), wśród których znajdują się takie gatunki jak marchew zwyczajna (Dancus carota), barszcz zwyczajny (Heracleum sphondylium), pasternak zwyczajny (Pastinaca sativa), biedrzeniec wielki (Pimpinella major). Niższą warstwę tworzą rośliny dwuliścienne o barwnych kwiatach, jak np. dzwonek rozpierzchły (Campanulapatula), koniczyna łąkowa (TrifoUum pratense), komonica pospolita {Lotus corniculatus), skalnica ziarenkowata (Saxifraga granulatu). Porastają żyzne, świeże gleby brunatne lub mady o odczynie zasadowym lub słabo kwaśnym, natomiast w dolinach rzek mogą porastać gleby organiczne. Ochrona tych siedlisk polega m.in. na zachowaniu różnorodności florystycznej łąk świeżych w wyniku stosowania dotychczasowych (ekstensywnych) form gospodarowania, odtwarzaniu zniszczonych łąk poprzez powrót do tradycyjnych metod gospodarowania lub konserwacji zbiorowisk łąk świeżych, polegającej na koszeniu i umiarkowanym ich nawożeniu.

Siedliska notowane w Parku posiadają dobrą reprezentatywność (bogactwo gatunkowe) ale ogólna ocena zachowania jest zła. Zabiegi ochronne realizowane przez Dyrektora Parku, polegające m.in. na prowadzeniu ekstensywnego użytkowania oraz prowadzenie naturalnej, odbudowy siedlisk, stanowią działania służące osiągnięciu dobrego stanu Ochrony. Zarówno Dyrektor Parku jak i organ ochrony przyrody odpowiedzialny za obszary sieci Natura 2000 nie objęte parkiem narodowym, potwierdzili, że stan zachowania omawianego siedliska w dolinie [...] jest zły (ocena U2).

Za racjonalne należy zatem przyjąć zdaniem Ministra, że dodatkowe ograniczenie bazy genowej nie przysłuży się ewentualnym odnowieniom lub standardowemu obsiewowi zachodzącemu naturalnie. Zlikwidowanie fragmentu siedliska w otulinie Parku spowoduje co prawda minimalną stratę, bowiem siedlisko to jest dużo większe aniżeli tylko analizowana działka, to jednak podejmowanie starań konserwatorskich o doprowadzenie siedliska w dolinie [...] do stanu dobrego (w sensie prawidłowego, pożądanego przyrodniczo, a także "dobrego" - ocena FV - w sensie oceny siedlisk sieci Natura 2000), nie może dopuszczać niszczenia kolejnych jego płatów, będących źródłem materiału nasiennego.

W obowiązującym Zarządzeniu Ministra Środowiska z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie zadań ochronnych dla [...] Parku Narodowego, wśród istniejących zagrożeń zewnętrznych wymienia się urbanizację obszarów w sąsiedztwie Parku, mającą wpływ na jego przyrodę oraz walory krajobrazowe, np. zabudowa korytarzy ekologicznych czy panoram widokowych. Celem Parku jest zachowanie walorów krajobrazowych poprzez ochronę panoram nie tylko z kierunku wysoczyzny na basen doliny [...] , ale również na zbocza doliny widziane z poziomu rzeki w stronę wysoczyzny. Planowana zabudowa bezsprzecznie wpisuje się w to zagrożenie i z punktu widzenia Parku należy uznać ją za szkodliwą, tj. wpływającą na walory krajobrazowe i przyrodnicze Parku.

Nie jest w ocenie Sądu zasadny zarzut naruszenia art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony przyrody z dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

W myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane zgodnie z którymi w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

W rozpoznawanej sprawie, wystąpienie Wójta Gminy [...] z [...] października 2019 r. [...]Park Narodowy, otrzymał w dniu również w dniu 18 października 2019 r. Termin dla Dyrektora Parku, upływał zatem w dniu 1 listopada 2019 r., natomiast Dyrektor wydał postanowienie w dniu [...]października 2019 r., a więc przed upływem dwutygodniowego terminu. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 1554/19, zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., następuje w dacie sporządzenia (podpisania) postanowienia i ta właśnie data jest miarodajna dla oceny zachowania dwutygodniowego terminu. Innymi słowy, niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający skutkujące domniemaniem milczącego uzgodnienia (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.) zachodzi wówczas, gdy organ ten w terminie dwóch tygodni nie wyda stosownego postanowienia. Dla zachowania omawianego terminu nie ma natomiast znaczenia w jakiej dacie nastąpiło doręczenie postanowienia organu uzgadniającego. Niezależnie od powyższego zarzut ten jest o tyle niezasadny, że nie odnosi się on do postępowania organu odwoławczego, którego dotyczy skarga, lecz działania organu Iinstancji.

Skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie wskazują, jakie jeszcze dokumenty, powinny być przez organ poddane analizie aby uwzględnić słuszny interes skarżących. Dlatego także ten zarzut ten, nie mógł zostać uznany za zasadny.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących zarzutu, że realizacja inwestycji nie spowoduje uszczerbku dla korytarza ekologicznego bowiem zajmie jedynie 0.34% jego szerokości, należy zdaniem Sądu podzielić pogląd Ministra, że wskazany w internecie przebieg wspomnianego korytarza ekologicznego 9 na który powołują się skarżący), ma charakter poglądowy i bazuje jedynie na najczęściej obserwowanych trasach migracji zwierząt. Nie można zatem przy dokonywaniu oceny zajęcia korytarza ekologicznego, bazować na sztywno wrysowanych trasach migracji, bowiem gatunki zwierząt migrują wedle własnych preferencji i możliwości osobniczych, a korytarze nie działają one na wzór antropogenicznych układów komunikacyjnych, bowiem, jak cała przyroda, są tworem dynamicznym.

Odnosząc się do zarzutu skarżących związanego w błędnymi ustaleniami organów dotyczącymi zakłócenia panoramy widokowej doliny [...] przez planowaną inwestycję, wskazać należy, że nie było to podstawowe kryterium, w oparciu o które Dyrektor odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Decydujące bowiem były omówione wyżej zagrożenia, jakie zabudowa może spowodować dla korytarzy ekologicznych oraz istniejącej roślinności.

Ponadto Minister słusznie zdaniem Sądu wskazał, że celem Parku jest zachowanie walorów krajobrazowych poprzez ochronę panoram nie tylko z kierunku wysoczyzny na basen doliny [...] ( na co wskazują skarżący), ale również na zbocza doliny widziane z poziomu rzeki w stronę wysoczyzny. Planowana zabudowa bezsprzecznie wpisuje się w to zagrożenie i z punktu widzenia Parku należy uznać ją za szkodliwą, tj. wpływającą na walory krajobrazowe i przyrodnicze Parku.

Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie argumentacja skarżących, dotycząca wykupu ich działki przez Park z uwagi na jej walory przyrodnicze.

Niezasadna jest także przedstawiona w uzasadnieniu skargi argumentacja związana z naruszeniem prawa własności skarżących.

Wskazać bowiem należy, że konstytucyjnie chronione prawo własności, obejmujące prawo do korzystania z nieruchomości, w tym prawo do jej zabudowy, podlega ograniczeniom ustawowym (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Konstytucja chroni różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa. Stosownie do okoliczności zachodzi nieraz potrzeba dania pierwszeństwa jednemu dobru przed drugim. Zmiana sposobu zagospodarowania terenu często powoduje konflikt różnych wartości i interesów. Art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP daje podstawy do ograniczenia w uzasadnionym zakresie prawa własności. Jakkolwiek negatywne uzgodnienie planowanej inwestycji stanowiące podstawę do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, pociąga ze sobą skutek w postaci daleko idącego ograniczenia prawa własności skarżących, którzy nie mogą w pełnym zakresie korzystać z nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, to ograniczenie prawa własności w tym zakresie jest dopuszczalne, albowiem za wystarczającą podstawę tego ograniczenia należy uznać przepisy art. 53 ust. 4 pkt 7 i ust. 5 u.p.z.p. oraz art. 5 pkt 14 i 29 u.o.p. dotyczące otulin. Odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, Minister jednoznacznie wskazał o ochronę jakich wartości chodzi i wykazał, w świetle materiału dowodowego, że wartości te są na tyle ważne i znaczące, że ich ochrona wymaga ograniczenia uprawnień skarżących, w zakresie możliwości zabudowy należącego do nich terenu.

Reasumując należy stwierdzić, że Minister Klimatu i Środowiska słusznie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w granicach działki nr [...]obręb [...], gmina [...], a podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.