Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 22 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. A.K.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 4, art. 5 ust. 1 i 3, w związku z art. 2 pkt 1,2,4 i 14, art. 7 ust. 1, 3, 5 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2134) w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2018 r. K. S. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. S.. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia, wskazując, że dochód w rodzinie K. S. wynosi 1015,66 zł, a zatem doszło do przekroczenia ustawowego kryterium (800 zł) uprawniającego do tej formy pomocy.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. S. podniosła, że do dochodów rodziny wliczono jej m.in. dochód z gospodarstwa rolnego, podczas gdy w rzeczywistości nie uzyskuje z tego tytułu żadnych dochodów, bowiem gospodarstwo to należy do jej byłego męża. Wskazała przy tym, że w 2017 roku świadczenia zostały jej przyznane i na tę okoliczność załączyła decyzje Wójta Gminy G..

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, iż jak wynika z dokumentów sprawy, w 2017 roku rodzina K. S. uzyskała dochód w łącznej kwocie 19375,67 zł, w tym 1000 zł tytułem alimentów oraz 18375,67 zł z tytułu gospodarstwa rolnego. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy wskazał, że dochody z tytułu gospodarstwa rolnego wyliczone zostały zgodnie z treścią art. 7 ust. 5 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Stosownie do treści tego przepisu, w przypadku ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 1/12 dochodu ogłaszanego corocznie, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 624, 1282 i 1529). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z 21 września 2018 r. przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wyniósł w 2017 r. 3399 zł. (MP z 2018 r. poz. 911).

Następnie organ II instancji dodał, że zgodnie ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, K. S. jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego położonego w sołectwie B. o powierzchni 5,4062 ha przeliczeniowych. K. S. podlega również ubezpieczeniu społecznemu rolników.

Ponadto organ odwoławczy dodał, że stosownie do wskazanych powyżej zasad ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego, w niniejszej sprawie przyjąć należy, iż dochód z gospodarstwa rolnego wynosi 18375,67 zł. Średni miesięczny dochód rodziny wynosi zatem 2031,31 zł. Rodzina składa się z 2 osób. Średni miesięczny dochód na osobę w rodzinie wynosi zatem 1015,66 zł. Dochód ten przekracza ustawowe kryterium uprawniające do przyznania tej formy pomocy, zasadnie zatem organ I instancji odmówił przyznania prawa do wnioskowanych świadczeń.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż decyzje wydawane w przedmiocie świadczenia wychowawczego nie mają charakteru uznania administracyjnego. Ustawodawca wyznaczył ścisłe kryteria warunkujące możliwość przyznania tego rodzaju pomocy finansowej. Jednym z podstawowych kryteriów pozwalającym na pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie świadczenia na pierwsze dziecko jest sytuacja materialna podmiotów wnioskujących o taką pomoc. Regulacja prawna w tym zakresie ma charakter bezwzględny i organ administracji jest nią ściśle związany, oznacza to, iż bierze pod rozwagę jedynie te przesłanki wskazane przez ustawodawcę. Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami, świadczenia przysługują na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 zł. W odniesieniu do powyższego Kolegium wskazało, że ustawodawca zastrzegł, iż świadczenie przysługuje jedynie wnioskodawcom, którzy nie osiągają dochodu wyższego niż opisany w przywołanym unormowaniu, przy czym dochód ten ustalany jest zgodnie z regułami wynikającymi z ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W niniejszym przypadku kryterium to zostało przekroczone. Przekroczenie przedmiotowego kryterium oznacza, iż organ nie może uwzględnić wniosku strony bez względu na wielkość tego przekroczenia czy też inne, towarzyszące sprawie okoliczności. Ani zatem organ I instancji, ani Kolegium nie były władne do wyliczenia dochodu rodziny i przyznania wnioskowanych świadczeń wbrew powszechnie obowiązującym regulacjom.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła K. S., podnosząc, iż w jej uzasadnieniu wskazano na treść art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z wyliczeniem jej dochodu dokonanym przez organy, ponieważ dochód z gospodarstwa rolnego został policzony na 2 osoby. Dodała przy tym, że rozwiodła się z mężem i również z tego gospodarstwa rolnego czerpnie dochody jej były mąż – J. S. (szczególnie on), ponieważ pozostał w tym gospodarstwie. Zdaniem skarżącej powinna mieć policzony dochód z połowy tego gospodarstwa albo dochód ten powinien być przeliczony na 3 osoby.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, dodając przy tym, iż na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzją z dnia [...] nr [...] uwzględniło w całości skargę K. S. i uchyliło w całości swoją decyzję z dnia [...] nr [...], stwierdzając, że ww. decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta Ł. .

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 lutego 2019r. wezwano skarżącą do wypowiedzenia się, czy wobec wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w Ł. nr [...] z dnia [...] podtrzymuje swoją skargę na decyzję tego organu nr [...] z dnia [...] .

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że "zgadza się z decyzją Sądu w tej sprawie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zostało zaskarżono może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie wymienionego powyżej przepisu oznacza wyeliminowanie zaskarżonej decyzji będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w oparciu o cytowany przepis uwzględniło skargę i uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, a ponadto decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że organ I instancji powinien przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonać ustaleń w zakresie przysługującego K. S. udziału we współwłasności nieruchomości, będącej gospodarstwem rolnym. Organ podkreślił przy tym, że w zakresie tym koniecznym jest ustalenie, czy w związku z rozwiązaniem przez rozwód związku małżeńskiego nastąpił podział majątku wspólnego małżonków, a jeśli tak, to czy K. S. przypadł udział w gospodarstwie rolnym i w jakiej części.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że w przypadku ustalenia, iż nie dokonano podziału wspólnego majątku małżonków, przyjąć należy, iż byli małżonkowie mają równe udziały we współwłasności, czy też inaczej mówiąc, iż małżeńska wspólność majątkowa przekształciła się w tym wypadku w prawo współwłasności w częściach równych. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że kwestia ustalenia czy nieruchomość jest przedmiotem wyłącznej własności, czy też współwłasności ma istotne znaczenie z perspektywy zważywszy na prawidłowość wyliczenia dochodu rodziny.

W ocenie Sądu powyższe działanie Kolegium oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i w konsekwencji podlega ono umorzeniu ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Z kolei brak przedmiotu zaskarżenia czyni bezprzedmiotowym orzekanie w kwestii oceny dopuszczalności cofnięcia skargi w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.

rp