IV SA/Wr 148/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-04-08	
Data wpływu	2025-03-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Gabriel Węgrzyn /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	*Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143;  art. 58 par. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: K. M., D. W., K. K., L. S., M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Mieroszowie z dnia 23 stycznia 2025 r., nr XI/76/2025 w przedmiocie zamiaru likwidacji Publicznej Szkoły Podstawowej w Kowalowej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić każdej stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie po 300 zł (trzysta złotych).	
Uzasadnienie
W dniu 23 I 2025 r. Rada Miejska Mieroszowa, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz.1465 ze zm.), dalej: usg, oraz art. 89 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 XII 2026 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r., poz. 737 ze zm.), dalej: upo, podjęła uchwałę nr XI/76/2025 w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej

w K.

Pismem z 20 II 2025 r. K. M., A. M., D. G., W. O., K. K., M. M., A. G., I. S., K. P., Ł. P., I. W., S. W., K. K., A. K., J. G., J. G., A. W., L. S., B. M., P. M., G. Z., A. C., D. W., A. N., K. T., M. K., R. O., B. G., P. G., A. D. oraz P. D. wnieśli skargę na wyżej opisaną uchwałę Rady Miejskiej w Mieroszowie z 23 I 2025. Zdaniem skarżących (tj. rodziców, nauczycieli i pracowników niepedagogicznych związanych zawodowo z likwidowaną szkolą) zaskarżona uchwała w sposób znaczący narusza interes prawny skarżących, wywiedziony z treści art. 48 ust. 1 oraz art. 70 Konstytucji RP. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z 26 I 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 148/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. M., D. G., W. O., M. M., A. G., I. S., K. P., Ł. P., I. W., S. W., K. K., A. K., J. G., J. G., A. W., B. M., P. M., G. Z., A. C., A. N., K. T., R. O., B. G., P. G., A. D. oraz P. D.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wymienione osoby nie uiściły wpisu sądowego od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ppsa) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ppsa). Uchwała rady gminy w sprawie zamiaru likwidacji szkoły publicznej stanowi określony w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, inny niż akt prawa miejscowego, akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej,

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Takim unormowaniem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), dalej "usg", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 usg, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.

Skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 usg nie ma zatem charakteru actio popularis i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Oznacza to, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

W niniejszej sprawie skarżący upatrują swej legitymacji do zaskarżenia uchwały w fakcie bycia rodzicami dzieci, nauczycielami lub pracownikami niepedagogicznymi likwidowanej szkoły.

W tej sytuacji oceny naruszenia interesu prawnego skarżących nie można poczynić bez odwołania się do charakteru prawnego zaskarżonej uchwały, podjętej na podstawie ww. art. 89 ust 1 i 3 upo.

Zgodnie z tym przepisem szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 14-18, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów, a w przypadku uczniów pełnoletnich - tych uczniów, właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu (ust.1).

Stosownie zaś do ust. 3 szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego może zostać zlikwidowana po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty, a w przypadku publicznej szkoły artystycznej prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną może zostać zlikwidowana za zgodą organu, który udzielił zezwolenia na jej założenie.

Z powyższych przepisów wynika, że likwidacja publicznych szkół i placówek oświatowych następuje w szczególnym trybie, składającym się z dwóch etapów.

Pierwszym etapem jest podjęcie uchwały o zamiarze likwidacji określonej szkoły lub placówki, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a drugim - podjęcie uchwały o likwidacji szkoły. Niewątpliwie ta pierwsza uchwała (tj. w sprawie zamiaru likwidacji szkoły/placówki) stanowi podstawę do podejmowania przez organ wykonawczy dalszych, ustawowo określonych czynności mających ostatecznie na celu likwidację szkoły lub placówki. Jednakże jej przedmiotem jest wyłącznie informacja o istnieniu określonego zamiaru podjęcia w przyszłości działań, które to dopiero będą miały charakter zewnętrzny. Choć wskazuje, która konkretnie szkoła może ulec likwidacji, tym niemniej wyłącznie otwiera drogę do jej likwidacji nie przesądzając ostatecznie w żaden sposób tej kwestii.

Jest to zatem uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych, gdyż nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Informuje bowiem wyłącznie, że w przyszłości może zostać wydana odrębna uchwała o likwidacji szkoły, przy czym kwestię tą rozstrzyga w ramach wewnętrznej organizacji jednostki systemu oświaty. Uchwała nie jest zatem skierowana do ogółu mieszkańców gminy, tak jak ma to miejsce

w przypadku aktów prawa miejscowego i nie wpływa na ich sytuację prawną. Nie zmienia ani statusu placówki, ani też nie rozstrzyga o nawiązaniu, zmianie lub rozwiązaniu stosunku prawnego osób związanych z tą placówką (uczniów, nauczycieli, dyrektora). Jej zakres obowiązywania nie wpływa na sytuację prawną żadnego z mieszkańców gminy, ani też nie wywołuje zmian w stosunkach pracowniczych lub zakładowych. Sama uchwała o zamiarze likwidacji szkoły nie wywołuje w stosunku do podmiotów trzecich konkretnych skutków prawnych,

w przeciwieństwie do uchwały o likwidacji szkoły.

W konsekwencji uznać należy, że uchwała o zamiarze likwidacji szkoły z uwagi na jej jedynie intencyjny i inicjalny charakter, nie może naruszać czyichkolwiek interesów prawnych w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg, a w szczególności interesów prawnych rodziców uczniów, ani samych uczniów tej szkoły (por. postanowienia WSA w Kielcach z 22 VI 2017 r., II SA/Ke 262/17; WSA w Poznaniu z 19 IX 2019 r., IV SA/Po 230/19, wyrok NSA z 25 III 2025 r., III OSK 428/22 - publ. CBOSA).

W tej sytuacji nie można uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg. Jak wyżej wskazano uchwała ta wyraża jedynie intencję Gminy i inicjuje proces przekształcenia szkoły. Nie może więc naruszać czyichkolwiek interesów prawnych w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg, tj. interesów prawnych rodziców uczniów uczęszczających do tej szkoły jak i nauczycieli czy pracowników niepedagogicznych związanych zawodowo z likwidowaną szkołą.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ppsa odrzucił skargę w podanym zakresie i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa orzekł

o zwrocie uiszczonych wpisów od skargi przez strony skarżące.