Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Z. R. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2211/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. R. w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2211/15 odmówił P Z. R. w W. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił, że P. Z. R. w W. składając skargę do tegoż sądu na decyzję Ministra Sportu i Turystki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże pełnomocnik profesjonalny reprezentujący skarżącego nie wykazał żadnych okoliczności ani argumentów pozwalających na przyjęcie, iż w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik ograniczył uzasadnienie wniesionego wniosku jedynie do przytoczenia podstawy prawnej wniosku, nie uzasadniając w żaden sposób konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji.

P. Z. R. w W. złożył zażalenie na orzeczenie Sądu I instancji w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał że realizując cele i zadania przedstawione w ustawie o sporcie skarżący opiera się głównie na środkach będących z dyspozycji Ministra Sportu i Turystyki. Brak dostatecznie wskazanych przez ustawodawcę oraz rozwiniętych mechanizmów samofinansowania sprawia, że poza realizacją konkretnych działań skarżący nie dysponuje zapleczem finansowych pozwalającym na zapłatę sumy, o której mowa w zaskarżonej sytuacji. Związki Sportowe z powodu różnych czynników znajdują się w różnych – odmiennych sytuacjach finansowych. Wpływ na taka sytuację ma popularność dyscypliny, jaką reprezentuje oraz dużo wyższe środki jakie może dany związek uzyskać od sponsorów wpływają na sytuację majątkową i finansową.

P. Z. R. jest podmiotem działającym w dyscyplinie mało popularnej, tym samym możliwości pozyskania dodatkowych środków są znacznie mniejsze i tym samym ograniczone.

Minister Sportu i Turystyki złożył odpowiedź na zażalenie wnosząc o oddalenie zażalenie skarżącego P. Z. R. w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

P. Z. R. w W. w złożonym wniosku w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności odnoszących się do ewentualnych negatywnych konsekwencji, które mogą nastąpić jeśli zaskarżona decyzja wobec P. Z. R. zostanie wykonana. Wskazać również należy, że skarżący nie wykazał również jakichkolwiek okoliczności potwierdzających zaistnienie trudnej sytuacji finansowej związku na wskutek decyzji podjętej przez organ Ministra Sportu i Turystyki.

Podkreślić wobec tego należy, że żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów nie może doprowadzić do uwzględniania wniosku. W uzasadnieniu wniosku nie zostało przez skarżącego wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący starając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien chociażby uprawdopodobnić wystąpienie negatywnych konsekwencji, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony.

W niniejszej sprawie decyzją Ministra Sportu i Turystyki nakazano skarżącemu zwrot udzielonych środków w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem przyznawanej dotacji. Wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, aby zaskarżona decyzja mogła doprowadzić np. do likwidacji Związku, ani też nie wykazał realnych wymiernych skutków takiej decyzji mogących doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w zażaleniu cały czas koncentruje się na wykazaniu stanu faktycznego tj. modelu finansowania, rozdysponowania i wydatkowania określonych środków pieniężnych pochodzących z Ministerstwa Sportu i Turystyki, jak również wskazuje wysokości (wielkość) kwoty podlegającej do zwrotu w wysokości 151 853,44 zł, co w związku z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być powodem samym w sobie do wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Jak zostało wskazane powyżej P. Z. R. w W. składając wniosek w skardze, jak również we wniesionym zażaleniu w żaden sposób nieuprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które przyczyniłyby się do pozytywnego rozpoznania wniosku.

Odnosząc się z kolei do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowań toczącego się w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.