Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1123/18 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od A.S. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1123/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A.S.dalej: skarżąca) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącej z dniem 30 czerwca 2018 r. ze stanowiska [...] Zespołu do Spraw Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...] i mianowania z dniem 1 lipca 2018 r. na stanowisko [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] z dotychczasowym uposażeniem, w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i daty mianowania na nowe stanowisko poprzez ustalenie daty zwolnienia ze stanowiska [...] Zespołu do spraw Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...] na dzień 31 sierpnia 2018 r. i mianowania z dniem 1 września 2018 r. na stanowisko [...] Ogniwa i Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...], w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2018 r. zwolnił z dniem 30 czerwca 2018 r., skarżącą z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu do Spraw Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...] i mianował z dniem 1 lipca 2018 r. na stanowisko [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...], bez zmiany składników uposażenia. Rozkaz został wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy. Z uzasadnienia wynika, że decyzja o przeniesieniu skarżącej na stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej tej samej jednostki Policji jest następstwem wprowadzenia zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Miejskiej Policji w [...] Rozkazem Organizacyjnym nr 1/18 z dnia 30 maja 2018 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...], wchodzących w życie z dniem 1 lipca 2018 r. Zmiany miały na celu racjonalne wykorzystanie istniejących w jednostce zasobów ludzkich i wynikały z analizy obciążenia pracą poszczególnych komórek Wydziału Kryminalnego. O planowanej zmianie, skarżącą powiadomiono w dniu 13 czerwca 2018 r. Skarżąca nie zgodziła się na proponowane przeniesienie oraz mianowanie na równorzędne stanowisko oraz wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania, zmieniając jedynie decyzję w zakresie daty zwolnienia oraz daty mianowania.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że art 32 ust. 1ustawy o Policji będący podstawą wydania rozkazu personalnego ma charakter kompetencyjny. Stanowi samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Funkcjonariusza Policji pełniącego służbę, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności można przenieść bez jego zgody na inne równorzędne stanowisko służbowe, gdy przemawia za tym dobro tej służby, na co przytoczył wyrok NSA z 22.09.2009 r., I OSK 77/09, oraz wyrok NSA z 12.01.2011 r., I OSK 1078/10. Decyzja o przeniesieniu na inne równorzędne stanowisko służbowe podejmowana jest jednostronnie, w ramach uznania administracyjnego. Wymaga zachowania takich samych parametrów uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego oraz takiego samego stopnia etatowego. Ograniczona jest jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy o Policji.

Organ II instancji stwierdził, że skarżącej wszystkie składniki uposażenia pozostawiono bez zmian i zachowano tożsame stanowisko (w tej samej grupie zaszeregowania), wysokość dodatku służbowego oraz stopień etatowy, a zatem skarżąca nie została przeniesiona na stanowisko "degradujące". Analizując przebieg służby organ zwrócił uwagę, że w trakcie ponad dziewięcioletniej służby, skarżąca przez ponad 7 lat wykonywała zadania służbowe w pionie prewencji. Na podstawie analizy kart opisu obu stanowisk pracy (zajmowanego i stanowiska, na które została przeniesiona) stwierdził, że również warunki służby na obu stanowiskach są podobne, gdyż obejmują również pracę w systemie zmianowym, głównie w terenie. Przyjęciu, że stanowiska są równorzędne nie stoi na przeszkodzie fakt, jak podnosi organ, różny zakres zadań. Zakres wykonywanych zadań jest przypisany indywidualnie do danego stanowiska, co oznacza, że nawet w tym samym pionie służbowym i tej samej komórce organizacyjnej może się znacząco różnić. O doborze kadry w danej komórce organizacyjnej decyduje przełożony w sprawach osobowych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że zmiana stanowiska pracy nie miała związku ze zmianami organizacyjno-etatowymi, organ II instancji stwierdził, że Komendant Miejski Policji w [...] Rozkazem Organizacyjnym nr 1/18 z dnia 30 maja 2018 r. wprowadził zmiany w strukturze organizacyjnej podległej mu jednostki. Działania zostały podjęte w związku ze złożonym w dniu 16 maja 2018 r. wnioskiem Naczelnika Wydziału Prewencji do Komendanta Miejskiego Policji w [...], dotyczącym potrzeby zwiększenia liczby etatów w podległej komórce, wobec konieczności zwiększenia służby patrolowej oraz z uwagi na niewielkie obciążenie pracą policjantów Zespołu ds. Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego. Po analizie sytuacji kadrowej w podległych komórkach Komendant Miejski Policji w [...] podjął decyzję o dokonaniu zmiany struktury poprzez połączenie dwóch zespołów w Wydziale Kryminalnym i wyłączenie jednego etatu [...], celem wzmocnienia Wydziału Prewencji KMP w [...]. Przełożony jednostki łącząc dwa zespoły w Wydziale Kryminalnym pozostawił w nich najwyższe stanowiska, tj. w korpusie aspirantów i oficerów starszych i młodszych, obsadzone przez funkcjonariuszy z dużym doświadczeniem w pionie kryminalnym i wieloletnim stażem służby. Wyłączono jedno stanowisko w korpusie podoficerów, etatowo najniższe z tych stanowisk, stanowisko [...], na którym od 29 grudnia 2016 r. mianowana była skarżąca. Decyzję w tym przedmiocie uzasadniono tym, że skarżąca nie przeszła doskonalenia zawodowego na zajmowanym stanowisku w Zespole ds. Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego, natomiast posiadała ponad siedmioletnie doświadczenie w pionie prewencji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rzekomego mobbingu, nepotyzmu i dyskryminacji wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest przeniesienie funkcjonariuszki na równorzędne stanowisko służbowe co oznacza, że pozostałe zarzuty kierowane pod adresem przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie są przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego i podlegają odrębnym procedurom, szczegółowo określonym w przepisach wewnętrznych, z którymi skarżąca została zapoznana w dniu 24 czerwca 2014 roku (oświadczenie - akta osobowe karta nr 37). Odnośnie zarzutu mianowania na stanowisko Dyrektora, innego funkcjonariusza, spoza Wydziału Kryminalnego podano, że mianowany na wyższe stanowisko służbowe policjant ma prawie 20-letnie doświadczenie w służbie.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Miejski Policji w [...] wydając zaskarżoną decyzję nie wykroczył poza ramy uznania administracyjnego, gdyż ustawa o Policji pozostawia właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe, a decyzja została w prawidłowy sposób uzasadniona. Organ II instancji podkreślił również, że rozkaz personalny został wydany na podstawie przepisów prawa z zachowaniem procedury administracyjnej.

Z uwagi na fakt, że rozkazowi personalnemu Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 13 czerwca 2018 roku nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a złożenie przez stronę odwołania wstrzymało jego wykonanie, uchylono rozkaz w części dotyczącej daty przeniesienia na stanowisko [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...], określono tę datę na dzień 1 września 2018 roku.

W skardze do Sądu skarżąca zrzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne przyjęcie, że przeniesienie jej ze stanowiska [...] do Spraw w Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego KMP w [...] na stanowisko [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji KMP w [...] stanowi przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe. Organy naruszyły też przepisy procesowe, a to art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie, że stanowisko, na które ją przeniesiono zachowało cechy równorzędności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że wprawdzie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie określa kryteriów, jak i merytorycznych przesłanek przenoszenia policjanta na inne stanowisko służbowe, to nie ma wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, jest dozwolone, pod warunkiem jednakże zachowania równorzędności tych stanowisk. Wynika to w szczególności a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy. Przepis ten wyszczególnia w swej treści przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, zarówno obligatoryjne, to jest w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe (ust. 1) jak również fakultatywne (ust. 2 pkt 1 - 5).

Sąd I instancji uznał, że lektura akt administracyjnych wraz z odpowiedzią na skargę, a także uzasadnienie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2018 r. prowadzą do wniosku, że zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego policjanta ze stanowiska [...] Zespołu do Spraw Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego w Komendzie Miejskiej Policji w [...], połączone z równoczesnym mianowaniem na stanowisko [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji w KMP w [...] nie naruszyło omówionej normy prawnej z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób obszerny i dostatecznie klarowny wyłożono motywy podjętego rozstrzygnięcia, akcentując jednocześnie prawidłowo, iż decyzje podejmowane w powyższym trybie - o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przeniesieniu na inne stanowisko służbowe i zwalnianiu - mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że ramy tego uznania wyznacza procesowa norma art. 7 k.p.a. Organ ma więc swobodę (co nie oznacza dowolności) w wyborze decyzji, kierując się jednocześnie potrzebami służby i maksymalnego wykonania podstawowych zadań Policji. Podkreślając istotę służby w Policji, a także stosunku służbowego policjanta wyjaśniono prawidłowo, że "polityka kadrowa w Policji" ograniczona jest zakazem mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe od tego, które dotychczas zajmował z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 38 ustawy.

W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez organy obu instancji, zarówno w zaskarżonej decyzji jak i rozkazie personalnym organu I instancji nie pozwala przypisać tym organom przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W skardze skarżąca wskazała, że wyżej wymienionymi decyzjami została zdegradowana, gdyż po 10 latach pracy "cofnięto" ją do miejsca, w którym zaczynała pracę. Kwestionując równorzędność stanowisk podniosła, że przeniesienie nastąpiło z takim samym zaszeregowaniem i stopniem etatowym, ale nie oznacza to stanowiska takiego samego lub identycznego, ani takich samych obowiązków czy czasu służby.

Sąd I instancji nie podzielił zaprezentowanej przez skarżącą argumentacji. Nie ma wpływu na równorzędność powierzonego stanowiska praca w konkretnej jednostce organizacyjnej Komendy Miejskiej Policji w [...], gdyż sfera organizacji należy do organu, który rozkazem organizacyjnym nr 1/18 z dnia 30 maja 2018 r. z dniem 1 sierpnia 2018 r. wprowadził zmiany mające na celu racjonalne wykorzystanie istniejących w jednostce zasobów ludzkich. Ta sfera organizacyjna pozostaje poza przedmiotem kontroli Sądu (wyrok WSA w Gdańsku z10.05.2018 r. sygn. akt III SA/Gd 15/18 dostępny na str. cbosa).

W wyroku tym Sąd wypowiedział się na temat równorzędności stanowisk i Sąd I instancji podzielił wyrażony tam pogląd. Pojęcie - stanowisko równorzędne - oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Należy również zaakceptować pogląd judykatury, zgodnie z którym przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne - nie oznacza - stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Przy czym porównanie stanowisk nie może ograniczać się tylko do jednego czy dwóch kryteriów. Istotne znaczenie będą miały też okoliczności konkretnej sprawy. Taką wszechstronną ocenę równorzędności stanowisk zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, "przeniesienie" skarżącej na inne stanowisko służbowe odbyło się z poszanowaniem równorzędności stanowisk. W w/wym. rozkazie personalnym ukształtowano sytuację prawną skarżącej wyłącznie w zakresie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne równorzędne stanowisko bez zmiany składników uposażenia. Inaczej mówiąc z zachowaniem składników dotychczasowego uposażenia zasadniczego oraz dodatku służbowego - zachowana została grupa zaszeregowania stanowiska służbowego oraz dodatek służbowy, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatku do uposażenia. Wspomniany rozkaz personalny zawiera wszystkie elementy przewidziane w § 20 rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.). Pogląd o równorzędności stanowisk potwierdza też porównanie kart pracy opisane w zaskarżonej decyzji. Zatem ta równorzędność stanowisk jest stanem prawnym, który nie został skutecznie zakwestionowany przez skarżącą. Sfera odczucia skarżącej, jako okoliczność faktyczna nie może prowadzić do uwzględnienia skargi.

Ponadto Sąd stwierdził, że organy orzekające w sposób wystarczający uzasadniły zaskarżone rozstrzygnięcie, przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania i tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy możliwe jest uchylenie decyzji. Podobnie, jak w przypadku naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Tego rodzaju istotnych naruszeń, Sąd jednak nie stwierdził.

Mając na względzie powyższe Sąd I instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 32 ust 1 w zw. z art. a contrario 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez błędne ich zastosowanie mimo, iż zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zespołu do Spraw Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego w Komendzie Miejskiej Policji w [...], połączone z równoczesnym mianowaniem na stanowisko [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji w Komendzie Miejskiej Policji w [...] było niedopuszczalne, gdyż nie nastąpiło na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

Ponadto skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w sprawie, w tym nie wyjaśniono czy warunki służby na obu stanowiskach są takie same, czy taki sam jest zakres zadań, zakres uprawnień i odpowiedzialności, czy na obu stanowiskach służbowych wymagane jest takie samo wykształcenie, doświadczenie, staż pracy, czy oba stanowiska są równorzędne pod względem ich charakterystyki, wymogów w zakresie dyspozycyjności, możliwości dalszego awansu itd., co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków w zakresie podjęcia służby na stanowisku [...] Ogniwa I Wydziału Prewencji w Komendzie Miejskiej Policji w [...] po zwolnieniu ze stanowiska [...] Zespołu do Spraw Przestępczości Nieletnich Wydziału Kryminalnego w Komendzie Miejskiej Policji w [...].

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak, zważywszy na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, jak również na treść zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 36 ust. 1 tej ustawy. Ustawa nie definiuje pojęcia przeniesienia, to w określeniu tym mieści się niewątpliwie sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tj. zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na stanowisko równorzędne.

Wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Przepis ten nie zawiera jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 K.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości.

W niniejszej sprawie, istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącą, było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano skarżącą na równorzędne stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne". Z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

Jak podkreślono wyżej, niewątpliwie dokonując analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ich ocenę, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. W świetle § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.), warunki służby określa dokument karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Wymienione elementy, w tym warunki służby, muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby.

Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że stanowisko, na które została mianowana skarżąca, charakteryzuje się takim samym jak dotychczas przez nią zajmowanym stanowiskiem "[...]" i stopniem służbowym oraz takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Nie jest więc kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień odpowiada poprzednio zajmowanemu.

Z Karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącej wynikają następujące warunki pracy: "praca wykonywana w większości w terenie, praca przy monitorze komputera, praca w systemie zmianowym", natomiast w Karcie opisu stanowiska pracy, na które skarżąca kasacyjnie została mianowana wskazano m. in.: "praca w systemie zmianowym, praca przy obsłudze radiowych urządzeń nadawczo- odbiorczych, prowadzenie pojazdów służbowych". Odnośnie natomiast zadań i obowiązków skarżącej, to na poprzednim stanowisku do jej zadań należało m.in.: prowadzenie rozpoznania środowiska nieletnich sprawców czynów karalnych, zaś na obecnym stanowisku do obowiązków skarżącej należy zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego w powierzonym rejonie służbowym.

Z powyższego wynika, że skarżąca obecnie wykonuje inne obowiązki w ramach istniejącego stosunku służbowego. Należy jednak zauważyć, iż tak jak poprzednio wykonuje ona pracę w terenie oraz systemie zmianowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienność zadań realizowanych przez skarżącą nie uprawnia do wyprowadzenia wniosku co do tego, że stanowiska te nie są względem siebie równorzędne, w sytuacji gdy zachowane zostały pozostałe parametry stanowiska tj. stopień etatowy, uposażenie.

Nie można uznać w świetle tego, co powiedziano wyżej, że stanowisko służbowe, na które skarżąca kasacyjnie została mianowana, nie jest równorzędne z dotychczas przez nią zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza konieczności zachowania wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy. Taka interpretacja pojęcia równorzędności stanowiska służbowego byłaby nie tylko sprzeczna z pojęciem "równorzędności" ustalonym w drodze wykładni, ale także z zasadą jednostronnego i władczego kształtowania stosunku służbowego, dopuszczalnością zmian tego stosunku w zakresie warunków służby z uwzględnieniem kryteriów zobiektywizowanych uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, czemu z drugiej strony ma odpowiadać zasada dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariusza Rolą organu jest bowiem zapewnienie optymalnej organizacji służby. Należy pamiętać, że służbę w Policji cechuje dyspozycyjność, podporządkowanie i brak równowagi stron stosunku służbowego. Obowiązkiem każdego policjanta jest wykonywanie poleceń służbowych, niekiedy wykraczających poza ramy zadań przypisanych do zajmowanego stanowiska.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest ponadto, że decyzja o przeniesieniu skarżącej na stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej tej samej jednostki Policji była następstwem wprowadzenia zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Miejskiej Policji Rozkazem Organizacyjnym nr 1/18 z dnia 30 maja 2018 r. Komendanta Miejskiego Policji. Zmiany miały na celu racjonalne wykorzystanie istniejących w jednostce zasobów ludzkich i wynikały z analizy obciążenia pracą poszczególnych komórek Wydziału Kryminalnego. Zwolnienie zatem skarżącej z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne znajduje swoje uzasadnienie faktyczne i prawne, a nadto pozostaje w interesie społecznym (służby). Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamiać należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ww. ustawy), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych funkcjonariuszy.

Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W decyzji tej przeanalizowano szczegółowo powody mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe. Wyniki tej analizy nie pozwalają na uznanie, że decyzja ta była dowolna.

Z tych względów niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 32 ust 1 w zw. z art. a contrario 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Mając na uwadze powyższe wywody, nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew odmiennym w tym względzie twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności działań organu. Nie uchylił wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów, prawidłowo bowiem uznał, że organy obu instancji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy oraz, że w uzasadnieniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć wskazały w sposób dostateczny, jakie argumenty wzięły za podstawę przyjętych ustaleń faktycznych i prawidłowo Sąd ten uznał, że organy rozpoznające sprawę w sposób pełny wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.