Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1162/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że ze względu na duże rozbieżności orzecznicze w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym oraz ze względu na dalsze oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kwestii możliwości stosowania przez sądy art. 6 i 14 ustawy o grach hazardowych wysoce prawdopodobnym jest, że nałożona na skarżącego grzywna zostanie uchylona. Jej wyegzekwowanie przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie spowoduje, że skarżący zostanie pozbawiony majątku o znacznej wartości i to po jego stronie będzie następnie leżało żądanie zwrotu odpowiedniej sumy od organów państwa. Zanim to jednak nastąpi, z pewnością upłynie dłuższy okres czasu, co narazi skarżącego na znaczną szkodę. Nadto podkreślił, że przeciwko niemu toczy się kilka tożsamych postępowań o zapłatę kary pieniężnej z ustawy hazardowej, zaś odwrócenie skutków decyzji organów wiązać się będzie z nakładem (zarówno finansowym jak i czasowym) nielicującym z zamierzonym efektem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że wniosek skarżącego nie zawiera żadnych konkretnych okoliczności, które pozwalałyby na stwierdzenie, że uiszczenie kary pieniężnej może mu wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji finansowej, majątkowej, ekonomicznej oraz rodzinnej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Skarżący takich pełnych informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawił, co powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych.

P. B. wniósł zażalenie na to postanowienie Sądu I instancji, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy w tym zakresie WSA w Szczecinie.

Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzez uznanie, że przedstawiona we wniosku argumentacja nie przemawia za stwierdzeniem, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy wskazać ponadto, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że P. B. wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie wykazał, aby zastosowanie wobec niego tego środka prawnego było zasadne. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem żadnych dokumentów, które wskazywałyby na jego sytuację finansową.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również okoliczność przedstawiona w zażaleniu, że może dojść do utraty niektórych kontrahentów i klientów ze względu na przenikające do środowiska wieści o nałożonej karze, nie uprawdopodabniają ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powoduje bowiem, że decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu, a kara zostanie anulowana.

W związku z powyższym, nie można stwierdzić, że zapłata określonej w decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł spowoduje znaczną szkodę w majątku skarżącego lub trudne do odwrócenia skutki.

Oznacza to, że Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z powodu niewykazania ewentualnego wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.