Postanowieniem z 17 marca 2020 r. Wojewódzki Sad Administracyjny odrzucił sprzeciw Z. N. od postanowienia Sądu z 16 stycznia 2020 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postepowania zakończonego wyrokiem tut. Sądu z 24 września 2019r. (sygn. akt II SA/Ol 227/19). W uzasadnieniu podano, że skarżącemu służyła skarga kasacyjna, o czym został pouczony. Zatem wniesiony przez niego sprzeciw jest niedopuszczalny. Podniesiono także, że gdyby pismo skarżącego uznać za skargę kasacyjną, to nie została ona sporządzana przez osobę uprawnioną, zgodnie z wymogami określonymi w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący ponownie zarzucił, że wyrok Sądu - określony w skardze o wznowienie - został oparty na nieprawdziwych informacjach. W związku z tym skarżący ponownie wezwał Sąd o wznowienie z urzędu postępowania i naprawienie - jego zdaniem - wadliwego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W myśl zaś tych przepisów skargę kasacyjną może sporządzić sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Oznacza to, że sporządzenie takiego zażalenia osobiście przez stronę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym, lub jednym z podmiotów powyżej wskazanych stanowi brak, czyniący je niedopuszczalnym. Brak ten nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Należy przy tym wyjaśnić, że w postanowieniu będącym przedmiotem zażalenia Sad orzekł o odrzuceniu sprzeciwu. Jednak w jego uzasadnieniu wyraźnie wskazano, że skarżącemu przysługiwała wyłącznie skarga kasacyjna oraz że w związku z tym wywiedziony środek zaskarżenia jest niedopuszczalny. Jednakże okoliczność, że skarżący korzysta z innych środków zaskarżenia niż przysługujące mu z mocy ustawy, nie zwalnia Sądu z obowiązku zachowania procedury określonej przepisami prawa. Skoro zatem skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej, to należało przyjąć, że na wydane postanowienie z 17 marca 2020 r. skarżącemu przysługuje zażalenie z zachowaniem wymogów określonych w art. 194 § 4 p.p.s.a., o czym został poinformowany w pkt 6 pouczenia, doręczonego mu wraz z postanowieniem.
Skarżący nie jest adwokatem, radcą prawnym, ani też podmiotem wskazanym w § 2 lub § 3 art. 175 p.p.s.a. W związku z tym sporządzone przez niego zażalenie jest obarczone brakiem, które czyni je niedopuszczalnym. Z tego powodu zażalenie podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 194 § 4 i art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.
