III SAB/Łd 64/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-06-26	
Data wpływu	2026-05-20	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Paweł Dańczak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6146 Sprawy uczniów
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Kurator Oświaty	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 58 par. 1 pkt, par. 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Dnia 26 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Łódzkiego Kuratora Oświaty w sprawie rozpoznania skarg dotyczących Zespołu Szkół [...] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Ł. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Łódzkiego Kuratora Oświaty w sprawie rozpoznania skarg dotyczących Zespołu Szkół [...] w Ł.. Skarżący zarzucił organowi, że nie dokonał rzeczywistej analizy zarzutów zawartych w pismach z 10, 11 i 12 grudnia 2025 r. Wniósł o stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do ponownego, merytorycznego i pełnego rozpatrzenia skarg oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona zaznaczyła, że organ nie przeprowadził postępowania w trybie Działu VIII k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Kurator Oświaty wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że pisma skarżącego z 10, 11 i 12 grudnia 2025 r. nie zostały wniesione w ramach żadnego z postępowań wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania, które podjął organ na skutek wniesionych pism wynikają ze sprawowanego nadzoru pedagogicznego, w szczególności z art. 51 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1043 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Skarżący zakresem swojej skargi objął bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Łódzkiego Kuratora Oświaty w zakresie złożonych skarg z 10, 11 i 12 grudnia 2025 r. dotyczących naruszenia standardów ochrony małoletnich w szkole. Na skutek wniesionych skarg przeprowadzono w szkole kontrolę doraźną. Organ odpowiedział skarżącemu na wniesione zarzuty pismami z 23 grudnia 2025 r., 30 stycznia 2026 r. i 26 marca 2026 r. Skarżący w podstawie skargi wskazał m.in. na przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, że skargą można objąć bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale wyłącznie w przypadkach wskazanych w pkt 1-4 i 4a ww. przepisu. A zatem opieszałość organu musi odnosić się do innych niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego. Z przyczyn oczywistych poza zakresem obecnych rozważań należy pozostawić przypadek wskazany w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (gdyż zaskarżana przewlekłość odnosi się do spraw podatkowych).

Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna jedynie, gdy jej przedmiot (oczekiwane działania administracji) mieści się we wskazanym zakresie. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że przysługuje ona tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 496/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jeśli chodzi o akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to winny one ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne ma tą wyróżniającą je cechę, że nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji.

Z treści skargi wynika, że skarżący domaga się od organu podjęcia działań nadzorczych wynikających z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 55 ust. 1 i ust. 2 Prawa oświatowego związanych z rozpatrzeniem wniesionych skarg. Zgodnie z ww. przepisami kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności: 1) sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi przedszkolami, innymi formami wychowania przedszkolnego, szkołami, placówkami oraz kolegiami pracowników służb społecznych, które znajdują się na obszarze danego województwa, z zastrzeżeniem art. 53a i art. 53b.

Stosownie zaś do art. 55 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy nadzór pedagogiczny polega na:

1) obserwowaniu, analizowaniu i ocenianiu przebiegu procesów kształcenia i wychowania oraz efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek;

2) ocenianiu stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek;

3) udzielaniu pomocy szkołom i placówkom, a także nauczycielom w wykonywaniu ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych;

4) inspirowaniu nauczycieli do poprawy istniejących lub wdrożenia nowych rozwiązań w procesie kształcenia, przy zastosowaniu innowacyjnych działań programowych, organizacyjnych lub metodycznych, których celem jest rozwijanie kompetencji uczniów. Jak stanowi art. 55 ust. 2 ww. ustawy, w zakresie wymienionym w ust. 1 pkt 1 i 2 nadzorowi podlega w szczególności:

1) posiadanie przez nauczycieli wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przydzielonych im zajęć;

2) realizacja podstaw programowych i ramowych planów nauczania;

3) przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki;

4) przestrzeganie statutu szkoły lub placówki;

5) przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach;

6) zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki.

Istotny z uwagi na zgłaszane zarzuty i podstawę działania organu jest także zapis art. 55 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe. Stanowi on, że w razie stwierdzenia istotnych uchybień w działalności szkoły lub placówki, organ sprawujący nadzór pedagogiczny niezależnie od środków, o których mowa w ust. 4, zawiadamia o stwierdzonych uchybieniach organ prowadzący szkołę lub placówkę. Szczegółowe uregulowania odnoszące się do nadzoru pedagogicznego zostały dookreślone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz. U. z 2024 r. poz. 15 ze zm.). Zgodnie z § 4 tego aktu nadzór pedagogiczny jest sprawowany z uwzględnieniem:

1) współdziałania organów sprawujących nadzór pedagogiczny z organami prowadzącymi szkoły lub placówki, dyrektorami szkół i placówek oraz nauczycielami;

2) tworzenia warunków sprzyjających rozwojowi szkół i placówek;

3) pozyskiwania informacji zapewniających obiektywną i pełną ocenę działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkoły lub placówki.

Stosownie zaś do § 4a ww. rozporządzenia organ sprawujący nadzór pedagogiczny może występować do dyrektora szkoły lub placówki o przekazanie informacji i danych dotyczących działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkoły lub placówki.

Z treści przywołanych regulacji wynika, że realizacja zadań z zakresu nadzoru nad szkołami i innymi podległymi placówkami nie jest realizowana na wniosek osób trzecich i nie przybiera form, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Tym samym zarzucana bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie odnosi się do żadnej z form działania organu wymagających wydania wobec skarżącego decyzji, postanowień, aktów, czy czynności wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Ponadto sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że w sprawach skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII k.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wobec tego, również bezczynność organu w takiej sprawie nie może podlegać ocenie sądu, a skarga w takim przedmiocie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu Innymi słowy, skarga składana w trybie art. 227 k.p.a. nie może skutecznie uruchomić merytorycznej kontroli sądowoadministracyjnej.

Uznając zatem, że kognicja sądu administracyjnego jest w tej sprawie wyłączona, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji.

ds