Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Jakub Makuch Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2025 r. nr Sp-V.432.1.44.2025.ŁC w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę.

Rozstrzygnięciem z dnia 30 czerwca 2025 r. Zarząd Województwa Małopolskiego – Instytucja Zarządzająca Programem Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-2027, poinformował A. M. (dalej: wnioskodawca, skarżący), że formalna ocena jego projektu pn. "BEZPRZEWODOWE ZAPEWNIENIE DOKŁADNOŚCI POMIARU CIĄGŁEGO WIELKOŚCI MIERZALNEJ ZWIĄZANEJ Z WADLIWOŚCIĄ KOROZYJNĄ KONSTRUKCJI STALOWEJ W UJĘCIU 3D W ASPEKCIE TRWAŁOŚCI MECHANICZNEJ" (numer projektu FEMP.01.01-IP.01-0069/25), zakończyła się wynikiem negatywnym.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Skarżący w odpowiedzi na nabór wniosków o dofinansowanie nr: FEMP.Ol.Ol-IP.01-065/24, ogłoszony przez Zarząd Województwa Małopolskiego jako Instytucji Zarządzającej programem Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-2027, złożył wniosek o dofinansowanie projektu nr FEMP.01.01-IP.01-0069/25 pn. "BEZPRZEWODOWE ZAPEWNIENIE DOKŁADNOŚCI POMIARU CIĄGŁEGO WIELKOŚCI MIERZALNEJ ZWIĄZANEJ Z WADLIWOŚCIĄ KOROZYJNĄ KONSTRUKCJI STALOWEJ W UJĘCIU 3D WASPEKCIE TRWAŁOŚCI MECHANICZNEJ".

Pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r, skarżący został poinformowany, że ocena merytoryczna ww. projektu, przeprowadzona przez Komisję Oceny Projektów w formie panelu Ekspertów, zakończyła się wynikiem negatywnym.

Od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu, skarżący wniósł protest.

W pierwszej kolejności skarżący zaskarżył negatywną ocenę za kryterium Zakres prac B+R w ramach projektu.

Ekspert nr 1.1, który zarzucił, że pomimo wezwania o uzupełnienia braków, wnioskodawca przedłożył zbyt ogólne i niepełne opisy zadań, które uniemożliwiają merytoryczną ocenę ich zasadności oraz kwalifikowalności kosztów. Z powodu braku szczegółowych informacji Panel Ekspertów nie mógł jednoznacznie potwierdzić, czy zaplanowane działania wpisują się w definicję badań przemysłowych lub prac rozwojowych zgodnie z unijnymi przepisami. W konsekwencji, z uwagi na niewystarczające uzasadnienie zakresu prac badawczo-rozwojowych, przedmiotowe subkryterium uznano za niespełnione. Odnosząc się do ww. uzasadnienia Eksperta nr 1.1 wnioskodawca wskazał, że nie zgadza się z ww. zarzutami, zarzucając ekspertom brak rzetelnego zapoznania się z dokumentacją oraz całkowite zignorowanie kluczowego załącznika w postaci szczegółowego planu kosztów i harmonogramu GANTTA. Zdaniem wnioskodawcy to właśnie ten dokument, sporządzony zgodnie ze sztuką inżynierską i normami PN-EN, zawiera pełny zakres prac, opis sił i środków oraz uszczegółowienie poszczególnych zadań, do którego bezpośrednio odsyłały zapisy w formularzu aplikacyjnym. Strona skarżąca podkreśla, że wypełniając wniosek w systemie IGA, ściśle stosowała się do instrukcji wymagającej podania nazwy, a nie opisu zadania, natomiast merytoryczne uzasadnienie prac badawczo-rozwojowych zostało zawarte w punkcie E.1.4 oraz poparte nowatorską metodą pomiarową i zgłoszeniem patentowym. Wnioskodawca wskazał również na niemerytoryczny sposób prowadzenia oceny, przejawiający się zadawaniem nieadekwatnych pytań podczas panelu oraz stosowaniem błędu logicznego w uzasadnieniu decyzji, co doprowadziło do fałszywych wniosków końcowych. W podsumowaniu podniesiono, że projekt w pełni wpisuje się w definicje Podręcznika Frascati, a wszystkie wymagane informacje zostały dostarczone w ramach uzupełnień z marca 2025 roku, co czyni zarzuty o ogólnikowości bezzasadnymi.

W odpowiedzi na uzasadnienie Eksperta nr 1.2, który negatywnie ocenił poziom gotowości technologicznej projektu, uznając przedstawione opisy za zbyt ogólnikowe i uniemożliwiające potwierdzenie osiągnięcia co najmniej TRL 2 przed rozpoczęciem prac, skarżący wskazał, że oceniający po raz kolejny zignorowali załącznik do wniosku, który zgodnie z normą PN-EN 13306:2006-11 oraz zapisami w punkcie E1.5 dokumentuje przeprowadzenie wstępnych badań potwierdzających osiągnięcie poziomu TRL 3. Zdaniem skarżącego, punkty 13–15 załącznika zawierają szczegółowe analizy, koncepcje technologii oraz konkretne założenia dotyczące dokładności pomiarowej, co dowodzi bezzasadności i braku merytorycznej rzetelności sformułowanej oceny.

Odnosząc się do uzasadnienia oceny 1.3, skarżący wskazał na rażącą niespójność w argumentacji Ekspertów, którzy z jednej strony zarzucają brak opisu problemu badawczego, a z drugiej – w innym punkcie uzasadnienia – sami przyznają, że projekt rozwiązuje istotny problem rynkowy związany z diagnostyką rurociągów w technologii 3D bez przerywania eksploatacji. Skarżący podkreślił, że w toku uzupełnień precyzyjnie przypisał zadania do kategorii badań przemysłowych i prac rozwojowych, opierając się na definicjach z Podręcznika Frascati oraz stosownych normach PN-EN, co zostało szczegółowo wykazane w zaktualizowanym formularzu i załączniku kosztowym.

Wnioskodawca wyjaśnił, że posłużenie się specjalistyczną terminologią inżynierską oraz parametrami takimi jak granica plastyczności czy wytrzymałości na konkretnych gatunkach stali rurociągowej jednoznacznie definiuje zakres badań jako przemysłowy, a nie podstawowy, co Eksperci błędnie zinterpretowali lub pominęli. Dodatkowo wskazano, że planowane prace nad nowym urządzeniem pomiarowym, uwzględniające sprzężenia zwrotne oraz dostosowanie technologii do rynków zagranicznych i wymogów patentowych, stanowią o tworzeniu nowej wiedzy i rozwiązywaniu konkretnych problemów technologicznych. W konkluzji wnioskodawca uznał ocenę za lakoniczną, niemerytoryczną i sprzeczną z faktami przedstawionymi w dokumentacji, domagając się uznania kryterium za spełnione.

W dalszej kolejności skarżący odniósł się do oceny potencjału realizacji projektu, zarzucając Ekspertom powierzchowność oraz ponowne zignorowanie kluczowych załączników, w tym szczegółowego planu kosztów i harmonogramu.

W zakresie zasobów ludzkich skarżący podkreślił, że Kierownik prac B+R posiada najwyższe kompetencje merytoryczne, poparte doktoratem z zakresu wytrzymałości zmęczeniowej rurociągów oraz wieloletnim doświadczeniem w sporządzaniu skomplikowanych ekspertyz technicznych i procesowych, m.in. dla sądów i prokuratur. Wnioskodawca wyjaśnił, że zaplanowana struktura zespołu, w tym zatrudnienie dodatkowego personelu do pracy w systemie trzyzmianowym, wynika bezpośrednio z technologicznych wymogów zachowania ciągłości badań zmęczeniowych, a kompetencje asystentów technicznych są ściśle dopasowane do specyfiki zadań opisanych w dokumentacji.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących potencjału technicznego, wnioskodawca wskazał na rażące przeoczenie informacji o planowanym prowadzeniu kluczowych badań na Wojskowej Akademii Technicznej, co gwarantuje dostęp do akredytowanej i certyfikowanej aparatury badawczej o najwyższej klasie dokładności. Skarżący szczegółowo wymienił posiadaną infrastrukturę laboratoryjną, specjalistyczny sprzęt pomiarowy oraz oprogramowanie wraz z numerami licencji, argumentując, że zgromadzone zasoby są w pełni adekwatne do realizacji założonych celów. W konkluzji wnioskodawca uznaje negatywną ocenę za subiektywną i niepopartą faktami, podkreślając, że wszelkie wymagane informacje zostały rzetelnie przedstawione w dokumentacji aplikacyjnej oraz uzupełnieniach.

Następnie, skarżący odniósł się do kryterium: Wykonalność finansowa. Wskazał na pełną spójność i realność przyjętych założeń budżetowych. Wyjaśnił, że wykazanie pierwszych przychodów w 2029 r. jest logiczną konsekwencją zakończenia realizacji projektu w 2028 r., a określenie roku 2030 jako "optymalnego" dla pełnego wprowadzenia produktu nie stoi w sprzeczności z rozpoczęciem sprzedaży rok wcześniej, co dodatkowo uwiarygadniają dołączone listy intencyjne.

W zakresie stabilności finansowej skarżący podniósł, że rzetelna analiza trwałości wykazuje nieujemne salda i dodatnie przepływy pieniężne w całym horyzoncie czasowym, prognozując systematyczny wzrost środków finansowych od 292 tys. zł w 2025 r. do ponad 3.655,3 tys. zł w 2031 r. Wnioskodawca podkreślił, że dysponuje wystarczającymi zasobami na prefinansowanie działań, co potwierdzają również stałe kontrakty z instytucjami państwowymi, takimi jak sądy, policja i prokuratura. Jednocześnie wskazał na błąd proceduralny oceniających, polegający na wyciągnięciu negatywnych konsekwencji z braku promesy kredytowej, która nie była wymagana jako załącznik obligatoryjny w dokumentacji konkursowej ani w wezwaniu do uzupełnień. W konkluzji wnioskodawca uznaje ocenę za subiektywną, pobieżną i sprzeczną z faktami, twierdząc, że kryterium wykonalności finansowej zostało w pełni spełnione.

W kontekście kryterium Logika projektu i zarządzanie ryzykiem, skarżący stwierdził, że Eksperci ponownie zignorowali kluczowy załącznik w postaci harmonogramu Gantta sporządzonego według normy PN-EN. Zdaniem skarżącego, dokument ten precyzyjnie określa metodologię, kamienie milowe oraz techniczne parametry weryfikacji postępów prac, które dla eksperta branżowego powinny być oczywiste i wystarczające. Wyjaśnił, że projekt nie polega na zmianie technologii wytwarzania stali, lecz na nowatorskim badaniu trwałości istniejących instalacji, co zostało szczegółowo opisane w punktach merytorycznych wniosku.

W zakresie kamieni milowych skarżący podniósł, że w projektach technicznych ich mierzalność i wpływ na kontynuację prac wynikają z samej struktury harmonogramu, gdzie realizacja kolejnych zadań jest uwarunkowana sukcesem poprzednich. Jednocześnie uznał za bezzasadne podważanie jego przygotowania merytorycznego, wskazując na 40-letnie doświadczenie zawodowe, stopień doktora oraz fakt, że projekt stanowi podstawę jego przewodu habilitacyjnego. Odnosząc się do kwestii finansowych, skarżący powtórzył argumentację o dodatnich przepływach pieniężnych, licznych kontraktach z instytucjami państwowymi oraz braku formalnego wymogu przedstawienia promesy kredytowej.

Dodatkowo wskazał na nierealność zarzutów dotyczących harmonogramu uzyskania patentu, dokumentując, że przewidziany na to czas (27 miesięcy) znacznie przekracza średni czas trwania procedury w urzędzie (18 miesięcy), a samo zgłoszenie metody pomiarowej zostało już dokonane. W konkluzji skarżący stwierdził, że ocena Ekspertów jest pobieżna, niemerytoryczna i oparta na błędnych przesłankach, wynikających z braku rzetelnej analizy dokumentacji technicznej oraz niezrozumienia specyfiki procedur patentowych.

Wnioskodawca nie zgodził się z przyznaniem zerowej punktacji w kryterium innowacyjności, uznając ocenę Ekspertów za powierzchowną i sprzeczną z faktami przedstawionymi w dokumentacji oraz podczas panelu. Podniósł, że w punktach E.1.1, E.2.1 oraz E.2.3 wniosku precyzyjnie wyjaśniono parametry techniczne pozwalające na osiągnięcie klasy dokładności 0,5%, co opiera się na zastosowaniu rygorystycznych procedur kontrolnych zgodnych z normą PN-EN 10204:2005 oraz najwyższej jakości komponentów. Wnioskodawca argumentował, że wyższa precyzja pomiaru ma kluczowe znaczenie dla oceny zapasu trwałości eksploatowanych rurociągów, a twierdzenie o rzekomych przeszkodach regulacyjnych uniemożliwiających jej uwzględnienie jest błędne, gdyż obecne limity wynikają jedynie z ograniczeń technologicznych metod tradycyjnych, a nie z zakazów prawnych.

W zakresie innowacji procesowej (pomiarowej) wnioskodawca podkreślił, że na panelu szczegółowo opisał nowatorską metodę 3D, w której spadek napięcia w kierunkach wzajemnie prostopadłych pozwala na precyzyjne określenie rzeczywistej objętości wady, co stanowi znaczący postęp względem dwuwymiarowych wyników uzyskiwanych metodami radiograficznymi czy ultradźwiękowymi. Skarżący wytknął Ekspertom brak zadawania merytorycznych pytań technicznych podczas panelu oraz skupienie się na kwestiach nieistotnych, takich jak wpływ uderzenia kamieniem w rurociąg, przy jednoczesnym ignorowaniu przedłożonego zgłoszenia patentowego UE. W podsumowaniu stwierdził, że projekt w pełni realizuje założenia innowacji produktowej i procesowej w skali co najmniej kraju, co uzasadnia przyznanie maksymalnej liczby 20 punktów.

Wnioskodawca nie zgodził się również z zerową punktacją w kryterium zapotrzebowania rynkowego, wykazując szereg uchybień proceduralnych oraz merytorycznych w ocenie panelu. Na wstępie podniósł, że Eksperci bezzasadnie odmówili przyjęcia kluczowych dokumentów uzupełniających, w tym potwierdzenia współpracy z Wojskową Akademią Techniczną oraz zgłoszenia patentowego, co zniekształciło obraz potencjału komercyjnego projektu. Skarżący argumentował, że rynek docelowy został precyzyjnie zdefiniowany i obejmuje około 360 firm z branży gazowniczej i chemicznej, a zainteresowanie tak kluczowych podmiotów jak O. S.A. czy G. S.A. (potwierdzone listami intencyjnymi) stanowi obiektywny dowód na realność popytu.

Odnosząc się do zarzut o braku danych przychodowych, wyjaśnił, że prognozy sprzedaży (50 szt. w 2030 r. i 70 szt. w 2031 r.) zostały oparte na uznanej naukowo metodzie dyfuzji innowacji Rogersa, uwzględniającej specyfikę branży i stopień zainteresowania nowymi technologiami. Jednocześnie skarżący rzucił wyzwanie oceniającym, wzywając do wskazania jakiejkolwiek istniejącej na rynku publikacji potwierdzającej dostępność metody o zbliżonych parametrach – tj. nieinwazyjnej, zdalnej i umożliwiającej ciągły pomiar wszystkich wad korozyjnych bez wyłączania instalacji. W konkluzji wnioskodawca uznał ocenę Eksperta nr 3 za subiektywną, mijającą się z prawdą i opartą na nadinterpretacji, podkreślając, że prestiżowe instytucje rynkowe i naukowe nie angażowałyby się w rozwiązanie, które nie oferowałoby istotnej przewagi konkurencyjnej.

Skarżący nie zgodził się również z negatywną ocenę opłacalności wdrożenia, wskazując, że rzetelna analiza finansowa wykazuje brak ujemnych przepływów pieniężnych oraz pełną płynność finansową z prognozowanym wzrostem środków do poziomu 3.655,3 tys. zł w 2031 roku. Wyjaśnił, że rzekoma niespójność terminów wdrożenia wynika z zaplanowanej gradacji sprzedaży: rok 2029 obejmuje dostawy urządzeń do układów niskociśnieniowych (np. dla przemysłu wydobywczego), natomiast rok 2030 jest terminem optymalnym dla uzyskania pełnych certyfikacji UDT i ATEX, umożliwiających wejście na rynki o najwyższym reżimie bezpieczeństwa. W jego ocenie, Eksperci zignorowali wskazane korzyści niefinansowe, takie jak dorobek naukowy stanowiący podstawę habilitacji, popularyzację nowatorskiej wiedzy technicznej oraz strategiczny cel w postaci systemowego uznania metody przez UDT. Podkreślił również, że specyfika innowacji wyklucza produkcję seryjną w tradycyjnym ujęciu, co w pełni uzasadnia przyjęcie modelu dyfuzji innowacji Rogersa dla produktów wysoce specjalistycznych, projektowanych pod konkretne warunki eksploatacyjne. W konkluzji skarżący uznał ocenę za subiektywną, pobieżną i sprzeczną z merytoryczną zawartością wniosku oraz wyjaśnieniami z panelu, domagając się przyznania należnych 15 punktów.

Odnosząc się do kryterium Wpływ na rozwój gospodarczy regionu, wskazał, że Eksperci błędnie zinterpretowali zapisy dotyczące lokalizacji projektu. Choć instrukcja wypełniania wniosku narzucała wybór ogólnej formuły o lokalizacji w województwie małopolskim, w punkcie B.2.3 jednoznacznie wskazano Tarnów jako miejsce prowadzenia działalności, co zgodnie z załącznikiem nr 10 do Regulaminu powinno skutkować przyznaniem punktów za realizację inwestycji w mieście tracącym funkcje społeczno-gospodarcze. Skarżący podniósł, że wszelkie nieścisłości w instrukcji powinny być rozstrzygane na korzyść wnioskodawcy, a pominięcie związku między siedzibą firmy a statusem obszaru, świadczy o pobieżności oceny, co uzasadnia przyznanie 9 punktów zamiast 2.

W zakresie potencjału do transformacji w kierunku Przemysłu 4.0, wnioskodawca wskazał na dowody merytoryczne zawarte w dokumentacji oraz na fakt złożenia wniosku patentowego. Skarżący podkreślił, że projekt w pełni wpisuje się w technologie Industry 4.0 poprzez zastosowanie przemysłowego Internetu Rzeczy (bezprzewodowa transmisja danych do dyspozytorni), zaawansowaną analizę danych oraz wykorzystanie przetworników analogowo-cyfrowych w ramach nowatorskiej metody pomiarowej. Zdaniem wnioskodawcy, ponowne zignorowanie załącznika nr 2, w którym precyzyjnie opisano technologie bazowe takie jak robotyka czy rozszerzona rzeczywistość, jest działaniem niemerytorycznym i sprzecznym z faktami, co pozwala na uznanie kryterium za spełnione, co uzasadnia przyznanie maksymalnej liczby 9 punktów.

Odnosząc się do kryterium Potencjał do transformacji w kierunku zielonej gospodarki, wskazał na konkretne efekty ekoinnowacyjne, takie jak znaczące ograniczenie śladu węglowego poprzez eliminację konieczności użycia ciężkiego sprzętu serwisowego oraz wydłużenie żywotności rurociągów, co bezpośrednio przekłada się na oszczędność zasobów naturalnych i redukcję emisji związanej z produkcją stali. Podniósł, że opracowana metoda bezinwazyjnego i zdalnego pomiaru wad jest rozwiązaniem unikalnym w skali kraju, a jej prośrodowiskowy charakter został paradoksalnie potwierdzony przez samych Ekspertów w pozytywnej ocenie kryterium nr 12, gdzie doceniono wysoką efektywność energetyczną oraz ograniczenie ilości odpadów. Wskazał na rażącą nielogiczność i niespójność, polegającą na jednoczesnym uznaniu technologii za proekologiczną w jednym punkcie uzasadnienia przy jednoczesnym zakwestionowaniu jej roli w zielonej transformacji w drugim. W konkluzji skarżący uznał ocenę za subiektywną, niemerytoryczną i mijającą się z faktami, co uzasadnia przyznanie 9 punktów.

Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, skarżący na podstawie analizy zawartości projektu oraz arkusza oceny wskazał, że proces ten przeprowadzono w sposób sprzeczny z dokumentacją wniosku oraz normami PN-EN, stosując wybiórczą i pobieżną weryfikację z pominięciem kluczowych fragmentów merytorycznych. Wnioskodawca zarzucił Ekspertom stosowanie błędów logicznych polegających na wprowadzaniu funktora negacji do prawdziwych zdań składowych, co prowadzi do fałszywych wniosków końcowych bez przedstawienia merytorycznych podstaw. Szczególne zastrzeżenia budzi postawa Eksperta nr 3, któremu przypisuje się zadawanie nieadekwatnych pytań na panelu, lekceważenie unijnego zgłoszenia patentowego oraz ignorowanie faktu, że innowacją zainteresowane są prestiżowe podmioty, takie jak O. S.A., G. S.A. czy WAT. Skarżący uznał za upokarzające podważanie jego kompetencji w sytuacji posiadania 40-letniego doświadczenia zawodowego oraz stopnia doktora w dziedzinie bezpośrednio pokrywającej się z tematyką projektu, co Eksperci mogli łatwo zweryfikować w bazie "Ludzie nauki". Ponadto wskazano na ogólnikowość regulaminu i instrukcji, co skutkowało błędną oceną kryteriów lokalizacyjnych, oraz na brak znajomości specyfiki branżowej badań zmęczeniowych materiału. Wnioskodawca porównał niską jakość sporządzonej oceny do wadliwej ekspertyzy sądowej, która niosłaby za sobą konsekwencje prawne i finansowe, domagając się rzetelnej reanalizy dokumentacji, zwłaszcza pominiętego załącznika nr 2 z wykresem Gantta. W konkluzji skarżący sugeruje, że działania Ekspertów mogą nosić znamiona celowego blokowania przełomowej innowacji technicznej.

Instytucja Zarządzająca Programem Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021- 2027 (dalej: IZ) nie znalazła podstaw do uwzględnienia protestu i wydała opisane na wstępie rozstrzygnięcie z dnia 30 czerwca 2025 r.

W motywach rozstrzygnięcia, Zarząd Województwa Małopolskiego podkreślił, że projekt wnioskodawcy ubiegającego się o dofinansowanie w ramach programu Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-2027 został oceniony negatywnie, ponieważ nie spełnił szeregu kluczowych kryteriów merytorycznych, w tym zakresu prac B+R, potencjału do realizacji projektu, wykonalności finansowej, kwalifikowalności wydatków, logiki projektu i zarządzania ryzykiem, a także innowacyjności, zapotrzebowania rynkowego i opłacalności wdrożenia. Wnioskodawca, nie zgadzając się z tą oceną, złożył 9 maja 2025 r. protest, w którym odniósł się do wszystkich negatywnie ocenionych aspektów oraz zakwestionował punktację w kryteriach dotyczących wpływu na rozwój regionu, transformacji w kierunku przemysłu 4.0 oraz zielonej gospodarki.

Małopolskie Centrum Przedsiębiorstwa (MCP), po autokontroli, podtrzymało swoją decyzję i przekazało sprawę do Instytucji Zarządzającej (IZ) 20 maja 2025 r.

IZ przystąpiła do ponownego sprawdzenia wniosku, bazując na dokumentacji oraz nagraniu z panelu Ekspertów, podkreślając na wstępie, że ocena merytoryczna ma formę panelu trzech Ekspertów opierających się na swojej wiedzy i doświadczeniu. Wskazano, że choć istniała możliwość poprawy wniosku, wnioskodawca nie wykorzystał jej w sposób wystarczający mimo dwukrotnego wezwania do wyjaśnień (z 19 lutego i 10 marca 2025 r.), a skorygowana dokumentacja nadal pozostała ogólnikowa, nieprecyzyjna i niespójna. IZ zaznaczyła, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek rzetelnego przygotowania projektu, a instytucje nie mogą interpretować wątpliwości na jego korzyść. Odniesiono się również do próby przedłożenia przez wnioskodawcę dodatkowych dokumentów

W ramach oceny merytorycznej kryterium dotyczącego zakresu prac B+R w projekcie, Eksperci stwierdzili niespełnienie subkryterium 1.1, podnosząc, że mimo wezwania do uzupełnień, skorygowane treści wniosku pozostały ogólnikowe, niepełne i niewystarczające do potwierdzenia, czy zaplanowane działania stanowią badania przemysłowe lub eksperymentalne prace rozwojowe w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Jako dowód wskazano opis zadania nr 1, który ograniczył się do jednego zdania, co uniemożliwiło weryfikację zakresu prac oraz zasadności realizacji zadania. Wnioskodawca w złożonym proteście zarzucił oceniającym niedokładne zapoznanie się z dokumentacją, w tym z wykresem Gantta zawartym w załączniku dotyczącym szczegółowego planu kosztów, oraz argumentował, że zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku wymagane było podanie jedynie nazwy zadania, a nie jego opisu, dlatego ograniczenie się do jednego zdania uznaje za poprawne. Wnioskodawca wskazał również, że projekt stanowi rozwinięcie wiedzy zdobytej w ramach doktoratu, obejmuje nową metodę pomiaru potwierdzoną zgłoszeniem patentowym oraz nowe urządzenie zaprezentowane na panelu Ekspertów. Instytucja Zarządzająca, odnosząc się do tych zarzutów

W zakresie subkryterium 1.2, dotyczącego osiągnięcia co najmniej 2 poziomu gotowości technologicznej (TRL) przed rozpoczęciem projektu, Eksperci uznali, że dokumentacja nie pozwala na jednoznaczne potwierdzenie tego wymogu, a uzupełnienia nie zawierają merytorycznie poprawnych informacji. Wnioskodawca w proteście twierdził, że Eksperci zignorowali załącznik opracowany zgodnie z normą PN-EN 13306:2006-11 oraz że badania wykonane wcześniej metodą chałupniczą wskazały na poziom TRL 3, będący wynikiem analiz i rozważań nad koncepcją technologii o określonej dokładności. Instytucja Zarządzająca podtrzymała jednak negatywną ocenę, wskazując, że wnioskodawca mimo pouczenia nie przedstawił podstaw potwierdzających możliwość rozpoczęcia prac od deklarowanego poziomu. Stwierdzono, że opisy nie wyjaśniają, czy prace chałupnicze były weryfikacją hipotezy, czy rutynowymi pomiarami parametrów, a zaplanowanie w projekcie zakupu norm, czasopism i analizy literatury sugeruje, że wnioskodawca nie przeprowadził wyczerpującej analizy stanu wiedzy przed startem projektu, co jest niezbędne do określenia założeń badawczych. W związku z powyższym IZ uznała, że subkryterium 1.2 nie zostało spełnione.

Odnośnie do subkryterium 1.3, dotyczącego właściwego przypisania zadań do kategorii badań przemysłowych lub prac rozwojowych, Eksperci wskazali na brak precyzyjnych informacji o metodologii, problemie badawczym lub technologicznym oraz oczekiwanej nowej wiedzy. Wnioskodawca argumentował w proteście, że ograniczenie szczegółowości wynikało z chęci ochrony istoty patentu, jednak wskazał na cechy metody, takie jak bezinwazyjność i praca w atmosferze przeciwwybuchowej, oraz na wykorzystanie różnicy uchybu spadku napięcia. Instytucja Zarządzająca wyjaśniła w pierwszej kolejności, że subkryterium to nie powinno podlegać ocenie w przypadku projektów objętych wyłącznie pomocą de minimis, co dotyczy wniosku wnioskodawcy, jednak z ostrożności procesowej odniosła się do argumentacji. IZ stwierdziła, że ogólnikowe opisy we wniosku i załączniku kosztowym, zawierające czynności niebędące pracami B+R, uniemożliwiają potwierdzenie poprawności przypisania kategorii badań. Odnosząc się do kwestii ochrony patentu, zauważono, że szczegółowe opisy koncepcji zostały dołączone dopiero do protestu, a zgodnie z zasadami IZ nie może uwzględniać nowych dokumentów na etapie odwoławczym, zwłaszcza że nie były one dostępne dla Ekspertów podczas panelu. Podsumowując, Instytucja Zarządzająca uznała kryterium zakresu prac B+R za niespełnione, wskazując na bezzasadność argumentacji wnioskodawcy w obliczu stwierdzonych braków w dokumentacji aplikacyjnej.

Podczas analizy potencjału do realizacji projektu, Eksperci negatywnie ocenili subkryterium 2.1, wskazując na istotne braki w analizie kadry zarządzającej oraz personelu badawczego. Stwierdzono, że wyjaśnienia wnioskodawcy były niewystarczające, ponieważ zakładały zatrudnienie dodatkowej osoby do badań zmęczeniowych dopiero w trakcie realizacji projektu, co narusza wymóg posiadania kluczowego personelu już na etapie składania wniosku o dofinansowanie. Eksperci podnieśli również brak szczegółowego opisu ról, kwalifikacji oraz zakresu obowiązków poszczególnych członków zespołu, a także wskazali, że doświadczenie kierownika prac B+R w zakresie wytrzymałości rurociągów nie zostało bezpośrednio odniesione do metodologii stosowanej w projekcie ani przypisane do konkretnych zadań. Wnioskodawca w proteście zarzucił oceniającym brak zapoznania się ze szczegółowym planem kosztów i wykresem Gantta oraz argumentował, że zgodnie z instrukcją zakres czynności wynika z samej treści zadania, a jego wysokie kompetencje potwierdza doktorat w specjalności wytrzymałość zmęczeniowa oraz liczne ekspertyzy. Instytucja Zarządzająca, odnosząc się do tych argumentów, zaznaczyła, że sam fakt konieczności zatrudnienia dodatkowej osoby uniemożliwia pozytywną ocenę, a analiza dokumentacji wykazała brak opisu zespołu zarządzającego i metodologii zarządzania. IZ zwróciła uwagę, że łączenie funkcji kierownika zarządzającego, kierownika B+R oraz głównego badacza przez jedną osobę, pana A. M., nie pozwala na efektywny nadzór nad realizacją celów i monitoring postępów, a brak określenia wymiaru zaangażowania i osób odpowiedzialnych za rozliczenia rzutuje na ocenę kwalifikowalności kosztów.

W odniesieniu do subkryterium 2.2, dotyczącego potencjału technicznego, Eksperci uznali, że brak precyzyjnego określenia zakresu prac B+R uniemożliwia jednoznaczną ocenę adekwatności posiadanej infrastruktury i aparatury do ich realizacji. Dodatkowo wskazano na niepełne informacje dotyczące licencji na oprogramowanie, co uniemożliwiło weryfikację odpowiedniości narzędzi informatycznych. Wnioskodawca w proteście argumentował, że Eksperci ponownie pominęli załączniki, w których wykazano, iż specjalistyczne badania zostaną przeprowadzone na Wojskowej Akademii Technicznej (WAT) z wykorzystaniem akredytowanych maszyn, a kwestię oprogramowania wyjaśnił, wskazując na posiadanie kluczy internetowych, linków uczelnianych lub programów dołączonych do zakupionego sprzętu. Instytucja Zarządzająca podtrzymała jednak negatywną ocenę, podkreślając, że projekt musi być spójną i logiczną całością, a skoro zadania badawcze zostały opisane zbyt ogólnie, nie jest możliwe potwierdzenie, że zasoby techniczne zostały do nich właściwie dobrane. IZ wyjaśniła, że w ramach tego subkryterium nie ocenia się samego faktu posiadania infrastruktury, lecz okoliczność, czy jest ona odpowiednia do konkretnych zadań, co w obliczu stwierdzonych braków w opisie prac B+R uznano za niemożliwe do zweryfikowania. Podsumowując, Instytucja Zarządzająca nie stwierdziła błędów w ocenie ekspertów i uznała kryterium potencjału do realizacji projektu za niespełnione.

W ramach oceny kryterium wykonalności finansowej Eksperci negatywnie ocenili subkryterium 3.1, wskazując na brak wyczerpującego uzasadnienia założenia budżetowych oraz niespójność danych dotyczących prognozowanej sprzedaży. Zauważono, że wnioskodawca wskazał rok 2030 jako optymalny termin wprowadzenia produktu na rynek, podczas gdy analiza finansowa zakładała sprzedaż 30 sztuk już w roku 2029, co przy nieuwiarygodnionej wielkości sprzedaży czyni założone zyski nieosiągalnymi. Wnioskodawca w proteście wyjaśniał, że projekt kończy się w 2028 roku, stąd pierwsze przychody w 2029 roku są logiczne, a rok 2030 określono jedynie jako optymalny, dodając przy tym, że nie otrzymał wcześniej uwag w tym zakresie, a listy intencyjne potwierdzają skalę sprzedaży. Instytucja Zarządzająca odrzuciła tę argumentację, przypominając, że wnioskodawca był wzywany do przedstawienia metodyki szacowania sprzedaży i uzasadnienia jej poziomu, jednak udzielone odpowiedzi były hasłowe. Podkreślono, że rozbieżności terminowe wynikły z samych wyjaśnień wnioskodawcy, a brak możliwości ponownego wezwania do uzupełnień wynika z regulaminu konkursu. Dodatkowo IZ wskazała, że podczas panelu ekspertów wnioskodawca określił prognozy sprzedaży jako "wróżenie z fusów", a dołączone listy intencyjne wyrażają jedynie ogólne zainteresowanie rozwiązaniami, nie potwierdzając konkretnych wolumenów sprzedaży. Zwrócono również uwagę na brak szczegółowego przedstawienia kosztów wdrożenia, które wnioskodawca uznał za niemożliwe do oszacowania przed zakończeniem prac B+R, co ostatecznie uniemożliwiło potwierdzenie realności założeń finansowych.

W odniesieniu do subkryterium 3.2, dotyczącego zdolności do sfinansowania projektu, Eksperci stwierdzili, że wnioskodawca nie dysponuje odpowiednimi środkami, co potwierdzają dane za 2024 rok wykazujące stratę finansową, brak aktywów trwałych oraz niskie aktywa obrotowe. Podniesiono również, że informacja o możliwości zaciągnięcia pożyczki nie została poparta promesą bankową ani oświadczeniem o zdolności kredytowej. Wnioskodawca w proteście przekonywał o swojej stabilności finansowej, powołując się na analizę trwałości, która nie wykazuje ujemnych przepływów pieniężnych w żadnym roku, oraz na kontrakty podpisane z sądami, policją i prokuraturą, które mają gwarantować płynność. Zarzucił on także, iż dokumentacja konkursowa nie nakładała obowiązku przedkładania promesy kredytowej. Instytucja Zarządzająca wyjaśniła jednak, że weryfikacja możliwości finansowych odbywa się na podstawie dokumentów, o które wnioskodawca był dwukrotnie proszony w ramach uzupełnień, w tym o wskazanie konkretnego montażu finansowego dla wkładu własnego. IZ zaznaczyła, że historyczna strata z 2024 roku jest faktem, a dodatnie saldo w prognozach finansowych świadczy o potencjalnej opłacalności projektu, ale nie o obecnej zdolności wnioskodawcy do jego sfinansowania. Wskazano przy tym na sprzeczność w działaniu wnioskodawcy, który podczas panelu przyznał, że posiada dokumenty bankowe potwierdzające jego możliwości finansowe, lecz nie przedłożył ich do oceny, co skutkowało podtrzymaniem negatywnej oceny subkryterium 3.2. W konsekwencji całe kryterium wykonalności finansowej uznano za niespełnione.

W ramach oceny kryterium kwalifikowalności merytorycznej wydatków Eksperci uznali je za niespełnione, argumentując, że planowane koszty nie zostały powiązane z celem projektu, a ich adekwatność i racjonalność nie została jednoznacznie uzasadniona. Stwierdzili oni, że dokumentacja aplikacyjna nie zawiera informacji potwierdzających nieodzowność poszczególnych wydatków do osiągnięcia zakładanych rezultatów oraz że wnioskodawca błędnie ujął koszty zarządzania projektem w kategorii kosztów bezpośrednich zamiast pośrednich. Eksperci podnieśli również brak szczegółowej argumentacji dotyczącej racjonalności finansowej w odniesieniu do zakresu prac badawczo-rozwojowych, mimo wcześniejszego wezwania do uzupełnień. Wnioskodawca w proteście zarzucił oceniającym brak zapoznania się z kompletną dokumentacją i powołał się na treść wyjaśnień przesłanych w odpowiedzi na drugie wezwanie. Instytucja Zarządzająca, analizując sprawę, wskazała na Wytyczne dotyczące kwalifikowalności wydatków na lata 2021-2027, zgodnie z którymi każdy wydatek musi być niezbędny, przejrzysty, racjonalny i efektywny. Zaznaczono, że samo oświadczenie wnioskodawcy o spełnieniu tych warunków jest niewystarczające, zwłaszcza przy ogólnym opisie zadań, który uniemożliwia potwierdzenie zasadności kosztów. Instytucja Zarządzająca zwróciła uwagę, że wynagrodzenia personelu są kwalifikowalne jako koszty bezpośrednie wyłącznie przy realizacji prac B+R, tymczasem łączenie funkcji zarządczych z badawczymi przez te same osoby uniemożliwia weryfikację, czy środki nie pokrywają zadań wykraczających poza ten zakres. Dodatkowo w szczegółowym planie kosztów zidentyfikowano liczne wydatki niemające charakteru prac B+R, takie jak obsługa księgowa, zakup środków czystości, opłaty handlowe, czasopisma, transport, przygotowanie pomieszczeń, tłumaczenie norm oraz zakup artykułów piśmienniczych. Przyjęty sposób opisu zadań nie pozwolił na jednoznaczne rozdzielenie czynności finansowanych z kosztów bezpośrednich od tych pokrywanych z kosztów pośrednich lub środków własnych. Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że Eksperci nie kwestionują zasadności wszystkich zaplanowanych kosztów, jednak brak wykazania adekwatności całości wydatków w kontekście nieprecyzyjnych zadań badawczych skutkuje oceną negatywną, gdyż procedura nie dopuszcza częściowego uznania zasadności projektu. W konsekwencji kryterium kwalifikowalności merytorycznej wydatków uznano za niespełnione.

W zakresie subkryterium 5.3, dotyczącego kamieni milowych, Eksperci wskazali na brak jednoznacznych parametrów efektów końcowych oraz metod ich weryfikacji, co uniemożliwia obiektywną ocenę postępu prac. Wnioskodawca argumentował, że harmonogram opracowany zgodnie z normą PN-EN jednoznacznie określa sposób weryfikacji i parametry zadań, jednak Instytucja Zarządzająca zauważyła, że mimo wezwania do uzupełnień we wniosku nie zamieszczono wymaganych informacji o kamieniach milowych. Analiza załącznika wykazała, że wymienione tam czynności mają w znacznej mierze charakter administracyjny, a jedyny konkretny rezultat w postaci wyprodukowania dwóch sztuk urządzenia nie został powiązany z rozwiązaniem konkretnych problemów badawczych czy technicznych. Podobnie w subkryterium 5.4 Eksperci stwierdzili brak precyzyjnych i mierzalnych wskaźników oraz brak opisu wpływu nieosiągnięcia kamieni milowych na kontynuację projektu. Wnioskodawca kwestionował kompetencje branżowe Ekspertów i wskazywał, że w ujęciu technicznym niewykonanie jednego zadania automatycznie eliminuje kolejne, lecz IZ podkreśliła, że instrukcja wymagała konkretnych wartości liczbowych i analizy działań naprawczych, których w dokumentacji zabrakło, a samo opracowanie koncepcji bez mierzalnych parametrów nie spełnia wymogów subkryterium.

Odnośnie do subkryterium 5.5, Eksperci uznali przedstawione wskaźniki za nierealne, szczególnie w zakresie wartości inwestycji prywatnych, ze względu na nieudokumentowanie możliwości finansowania projektu. Wnioskodawca odwoływał się do znaczenia projektu dla swojej habilitacji, posiadanego doktoratu oraz wieloletniego doświadczenia badawczego, jednak Instytucja Zarządzająca zaznaczyła, że znaczenie akademickie nie zastępuje wymogów regulaminowych. Ponieważ wnioskodawca nie dowiódł wykonalności finansowej w innych kryteriach, uznano, że osiągnięcie zadeklarowanych wskaźników inwestycyjnych jest niemożliwe. W ramach subkryterium 5.6 Eksperci ocenili harmonogram jako nierealistyczny, zwłaszcza w kontekście planowanego uzyskania patentu w okresie od 2025 do 2028 roku, co uznali za mało prawdopodobne. Wnioskodawca argumentował, że w harmonogramie uwzględnił średni czas uzyskania patentu oraz posiada już zgłoszenie unijne, a jeden z Ekspertów podczas panelu miał potwierdzić zrozumienie problemu gestem głowy. Instytucja Zarządzająca wyjaśniła jednak, że gesty nie podlegają weryfikacji, a samo zgłoszenie nie gwarantuje uzyskania ochrony w założonym czasie. Dodatkowo wskazano, że brak precyzyjnego opisu prac uniemożliwia rzetelną ocenę czasu ich realizacji, co skutkowało podtrzymaniem negatywnej oceny całego kryterium logiki projektu i zarządzania ryzykiem.

Kryterium "Innowacja" otrzymało 0 punktów, ponieważ wnioskodawca nie przedstawił wystarczających informacji potwierdzających realność osiągnięcia zakładanych parametrów technicznych innowacji produktowej, w szczególności klasy dokładności pomiaru na poziomie 0,5%. Eksperci stwierdzili, że nie wykazano, aby taka poprawa dokładności względem metod ultradźwiękowych i radiograficznych była pożądana przez rynek lub istotna dla oceny technicznej prowadzonej przez UDT, a aktualne przepisy uniemożliwiają jej formalne uwzględnienie. W odniesieniu do innowacji procesowej podniesiono brak wymiernych wskaźników, co uniemożliwiło jednoznaczną weryfikację opracowania nowego procesu biznesowego w ramach projektu. Wnioskodawca w proteście argumentował, że innowacja dotyczy unikalnego zastosowania metody w już eksploatowanych rurociągach oraz powoływał się na zgłoszenie patentowe UE, jednak Instytucja Zarządzająca wyjaśniła, że pojęcie "innowacji pomiarowej" nie istnieje w regulaminie, a samo dostosowanie metodyki do norm nie stanowi innowacji. Zwrócono uwagę, że dokumentacja aplikacyjna nie zawierała analizy porównawczej z konkretnymi rozwiązaniami dostępnymi na rynku, a opisy planowanych funkcjonalności, takich jak bezprzewodowe monitorowanie instalacji w zamkniętych przestrzeniach, były zbyt ogólne i nieuwiarygodnione technicznie. Ostatecznie Instytucja Zarządzająca uznała, że brak wykazania przewagi konkurencyjnej oraz niedostateczne zdefiniowanie cech i parametrów rezultatu projektu uniemożliwia przyznanie punktów, co skutkuje podtrzymaniem negatywnej oceny merytorycznej wniosku.

W ramach oceny kryterium zapotrzebowania rynkowego projekt otrzymał 0 punktów, co zgodnie z regulaminem skutkowało oceną negatywną, ponieważ Eksperci uznali, że wnioskodawca jedynie pobieżnie zdefiniował rynek docelowy oraz grupy odbiorców innowacji. W uzasadnieniu wskazano, że oszacowany udział w rynku jest nieosiągalny, a sam wnioskodawca podczas panelu eksperckiego przyznał, iż założenia przychodowe nie zostały poparte konkretnymi danymi. Oceniający podnieśli również, że strategia wejścia na rynek oraz analiza rozwiązań konkurencyjnych zostały przedstawione bardzo ogólnie, co doprowadziło do wniosku, że rezultat projektu nie będzie konkurencyjny względem istniejących na rynku rozwiązań o podobnej funkcji. Wnioskodawca w złożonym proteście nie zgodził się z tą oceną, argumentując, że dołączone listy intencyjne od takich podmiotów jak O. i G. stanowią bezsprzeczny dowód na zapotrzebowanie rynkowe. Wskazał on także, że rynek docelowy został określony liczbowo na około 360 firm z branży gazowniczej i chemicznej w oparciu o dane z serwisu Wikipedia, a wielkość sprzedaży oszacowano przy wykorzystaniu metody dyfuzji Rogersa, zakładającej zainteresowanie na poziomie od 13% do 34% zidentyfikowanej zbiorowości. Instytucja Zarządzająca, analizując powyższą argumentację, uznała ją za niewystarczającą do podważenia stanowiska Ekspertów, zaznaczając, że Wikipedia nie może być uznana za profesjonalne i wiarygodne źródło danych do szacowania udziału w rynku. IZ stwierdziła, że wnioskodawca nie wykazał w sposób wiarygodny, jak produkt odpowiada na konkretne potrzeby i wymagania klientów, zwłaszcza że opis samego urządzenia jest mało precyzyjny. Wyjaśniono, że przedłożone listy intencyjne świadczą jedynie o naturalnym, lecz wstępnym i czysto teoretycznym zainteresowaniu operatorów infrastruktury, które jest uwarunkowane przyszłymi efektami projektu. Z treści tych listów wynikało bowiem, że firmy te dysponowały ograniczonymi informacjami i same prosiły o doprecyzowanie celów, stosowanych technologii oraz narzędzi pomiarowych, co uniemożliwia potwierdzenie realnego poziomu zapotrzebowania na obecnym etapie. W konsekwencji Instytucja Zarządzająca nie stwierdziła błędu w ocenie Ekspertów i podtrzymała negatywną ocenę kryterium zapotrzebowania rynkowego.

Podczas oceny merytorycznej kryterium opłacalności wdrożenia Eksperci przyznali projektowi 0 punktów, co skutkowało oceną negatywną, argumentując, że realizacja projektu nie przyniesie poprawy wyników finansowych wnioskodawcy, a przedstawione projekcje przychodów i kosztów nie bazują na racjonalnych i realistycznych przesłankach. Oceniający wskazali na niespójności w dokumentacji, gdzie analiza finansowa zakładała sprzedaż już w 2029 roku, podczas gdy w uzasadnieniu wymieniano rok 2030 lub termin późniejszy, a korzyści niefinansowe opisano w sposób niewystarczający, bez wskazania mierzalnych wielkości. Zwrócono również uwagę, że sam wnioskodawca przyznał w analizie finansowej, iż kluczowe parametry, takie jak skrócenie czasu wytwarzania urządzenia czy efekty działań seryjnych, pozostają nieznane. Wnioskodawca w proteście zakwestionował te stwierdzenia, przedstawiając szczegółowy prognozowany stan środków pieniężnych do 2031 roku oraz wyjaśniając, że rok 2030 jest terminem optymalnym, lecz pierwsza sprzedaż nastąpi rok wcześniej po zakończeniu projektu w 2028 roku. Argumentował on także, że listy intencyjne potwierdzają zasadność założeń sprzedażowych, a korzyściami niefinansowymi będą m.in. jego habilitacja, popularyzacja wyników oraz dążenie do uznania metody przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT). Zarzucił on Eekspertom subiektywizm i brak wcześniejszych uwag w tym zakresie. Instytucja Zarządzająca, odnosząc się do tych zarzutów, wyjaśniła, że wnioskodawca był wzywany do uzupełnień i pouczony o konieczności przedstawienia szczegółowych uzasadnień dla założeń przychodowych oraz korzyści niefinansowych. IZ podkreśliła, że sama rentowność wykazana w arkuszu kalkulacyjnym nie dowodzi realności założeń, a listy intencyjne, ze względu na brak szczegółowego opisu produktu, świadczą jedynie o wstępnym zainteresowaniu, a nie o realnej chęci zakupu. Dodatkowo zaznaczono, że korzyści takie jak uzyskanie habilitacji przez właściciela firmy mają charakter naukowy i nie przekładają się na usprawnienie funkcjonowania przedsiębiorstwa, na przykład poprzez redukcję kosztów czy czasu produkcji, których w dokumentacji nie scharakteryzowano. W konsekwencji Instytucja Zarządzająca nie stwierdziła błędów w ocenie Ekspertów i podtrzymała negatywną ocenę kryterium opłacalności wdrożenia.

W ramach oceny merytorycznej kryterium dotyczącego wpływu projektu na rozwój gospodarczy regionu Eksperci początkowo przyznali 2 punkty na 4 możliwe, potwierdzając zobowiązanie wnioskodawcy do wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych na terenie województwa małopolskiego, lecz jednocześnie stwierdzając, że projekt nie będzie realizowany na terenie miast tracących funkcje społeczno-gospodarcze ani gmin zmarginalizowanych. Wnioskodawca w złożonym proteście zakwestionował tę ocenę, wskazując na zapisy we wniosku potwierdzające prowadzenie działalności gospodarczej w Tarnowie, który jest zakwalifikowany jako miasto tracące funkcje społeczno-gospodarcze. Instytucja Zarządzająca, po ponownej analizie dokumentacji aplikacyjnej, przyznała rację wnioskodawcy, zauważając, że o ile w polu B.2.3 wskazano ogólnie województwo małopolskie, to już pozycja B.2.5 oraz kluczowy wpis w polu E.1.6 jednoznacznie potwierdzają, iż rozpoczęcie produkcji i wdrożenie rezultatów projektu nastąpi w Tarnowie. Ponieważ zgodnie z załącznikiem nr 10 do Regulaminu wyboru miasto Tarnów znajduje się na liście miast średnich tracących funkcje społeczno-gospodarcze, Instytucja Zarządzająca uznała, że projekt spełnia warunek uprawniający do otrzymania dodatkowego punktu. W związku z powyższym, uwzględniając zasadność argumentacji protestu w tym zakresie, Instytucja Zarządzająca skorygowała ocenę merytoryczną i przyznała projektowi 3 punkty na 4 możliwe do zdobycia w ramach analizowanego kryterium.

Na etapie analizy kryterium dotyczącego potencjału do transformacji w kierunku przemysłów 4.0 Eksperci przyznali projektowi 0 punktów na 3 możliwe do zdobycia, argumentując, że rezultatem zaplanowanych prac badawczo-rozwojowych nie jest innowacja o skali co najmniej rynku polskiego, która wspierałaby transformację gospodarki w tym kierunku. Wnioskodawca w złożonym proteście zakwestionował tę ocenę, uznając ją za nieuzasadnioną nadinterpretację oraz błędne stwierdzenie w świetle faktów przedstawionych we wniosku, w szczególności w punkcie E.1.2, oraz wykazanego podczas panelu ekspertów zgłoszenia patentowego. Instytucja Zarządzająca, ustosunkowując się do tych zarzutów, wyjaśniła, że w dokumentacji aplikacyjnej nie zawarto obiektywnych informacji potwierdzających realizację koncepcji Przemysłu 4.0, rozumianej jako autonomizacja procesów i wykorzystanie systemów połączonych w inteligentne sieci, gdzie decyzje podejmowane są automatycznie bez udziału nadzorcy. Zaznaczono, że wnioskodawca nie wyjaśnił, w jaki sposób opracowane urządzenie pomiarowe przyczyni się do wymiany danych w czasie rzeczywistym i autonomicznego sterowania w przedsiębiorstwach eksploatujących rurociągi. Ponadto Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że zgodnie z regulaminem przyznanie punktów w tym kryterium jest uzależnione od wdrożenia innowacji o skali co najmniej krajowej, a ponieważ w toku całej oceny merytorycznej nie potwierdzono innowacyjnego charakteru rezultatu projektu, nie jest możliwe uznanie tego kryterium za spełnione. W konsekwencji Instytucja Zarządzająca podtrzymała negatywną ocenę i utrzymała liczbę punktów na poziomie 0.

W procesie weryfikacji kryterium dotyczącego potencjału do transformacji w kierunku zielonej gospodarki Eksperci przyznali projektowi 0 punktów na 3 możliwe do zdobycia, uznając, że zaprezentowane rozwiązanie nie dotyczy rozwiązań wspierających transformację w stronę zielonej gospodarki, a w ramach projektu nie powstanie innowacja co najmniej w skali rynku polskiego. Wnioskodawca w złożonym proteście nie zgodził się z tą oceną, twierdząc, że problematyka ta została szczegółowo wykazana w punkcie E.1.2 wniosku oraz dopełniona podczas prezentacji na panelu eksperckim. Podniósł on, że Eksperci nie rozumieją istoty zakresu stosowalności urządzenia, a planowana metoda pomiaru jednoznacznie stanowi innowację w skali kraju. Ponadto wnioskodawca zarzucił oceniającym sprzeczność z uzasadnieniem kryterium nr 12, które uznano za spełnione ze względu na brak negatywnego wpływu projektu na środowisko. Instytucja Zarządzająca, odnosząc się do powyższego, stwierdziła, że w dokumentacji zabrakło obiektywnie weryfikowalnych informacji oraz mierzalnych cech i funkcjonalności potwierdzających wdrożenie ekoinnowacji. Podkreślono, że fakt niepotwierdzenia innowacyjności rezultatu projektu na poziomie krajowym w toku wcześniejszej oceny uniemożliwia uznanie go za ekoinnowację. IZ uznała również za bezzasadny zarzut sprzeczności ocen, wyjaśniając, że kryterium dotyczące zrównoważonego rozwoju jest oceną zerojedynkową wymagającą jedynie wykazania neutralnego wpływu na środowisko, co nie jest tożsame z aktywnym wspieraniem zielonej transformacji poprzez wdrożenie nowej technologii. W związku z tym Instytucja Zarządzająca podtrzymała przyznaną liczbę 0 punktów.

Podsumowując całościowe rozpatrzenie protestu, Instytucja Zarządzająca stwierdziła błąd jedynie w ocenie kryterium nr 17, jednak uznała, że całokształt oceny projektu nie pozwala na stwierdzenie, że została ona dokonana w sposób niewłaściwy lub z naruszeniem obowiązujących zasad. IZ uznała argumentację zawartą w karcie oceny merytorycznej za spójną, logiczną i zasadną w kontekście ustalonych kryteriów oraz przedłożonej dokumentacji aplikacyjnej wraz z wyjaśnieniami. W wyniku procedury odwoławczej Instytucja Zarządzająca ostatecznie potwierdziła słuszność negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, zaskarżonemu rozstrzygnięciu, zarzucił naruszenie przepisów art. 69 ust 2 powołanej na wstępie ustawy, poprzez brak uwzględnienia protestu i brak wybraniu projektu do dofinansowania.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał na za nierzetelną i nieprzejrzystą ocenę dokonaną w ramach zarówno kryteriów logicznych: Zakres prac B-rR w ramach projektu, Potencjał do realizacji projektu, Wykonalność finansowa, Kwolifikowalność merytoryczno wydatków, Logika projektu i zarządzanie ryzykiem, jak i kryteriów punktowych: Innowacjo w skali co najmniej rynku polskiego, Zapotrzebowanie rynkowe, Opłacalność wdrożenia. Potencjał do transformacji w kierunku przemysłów 4.0 oraz Potencjał do transformacji w kierunku zielonej gospodarki. Skarżący wskazał na naruszenia przez organ ww. przepisu przy ocenie jego wniosku powielając bardzo obszernie i szczegółowo argumentację zawartą w proteście. Skarżący w złożonej skardze wielokrotnie podkreślił, iż organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie zapoznał się i nie uwzględnił złożonych przez niego wyjaśnień, a nadto, że wezwania do wyjaśnień były niejednoznaczne, a oceniający nie posiadają wystarczającej wiedzy, gdyż, w ocenie Skarżącego, nie zrozumieli, że przedstawiona przez niego dokumentacja spełnia wszystkie kryteria. W ocenie skarżącego nadto samo rozpatrzenie protestu było nieprawidłowe, gdyż nie dokonano weryfikacji prawidłowości oceny projektu w ramach kryteriów wyboru projektu, nie zrozumiano zakresu projektu, a stosowane kryteria są "nie jednoznaczne i są obarczone błędną interpretacją znaczeniową".

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 73 ust. 8 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021 – 2027 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1079, dalej: ustawa) w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy podstawę systemu realizacji programu mogą stanowić w szczególności przepisy prawa, wytyczne, szczegółowy opis priorytetów programu, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji.

Jak stanowi art. 45 ust. 1 ustawy, właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców (ust. 2). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy, w celu wyboru projektów do dofinansowania właściwa instytucja przeprowadza nabór wniosków o dofinansowanie projektu, zwany dalej "naborem". Warunkiem przeprowadzenia naboru przez właściwą instytucję jest: 1) przyjęcie regulaminu wyboru projektów oraz 2) udostępnienie regulaminu wyboru projektów potencjalnym wnioskodawcom (ust. 2). Udostępnienie regulaminu wyboru projektów, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w przypadku konkurencyjnego sposobu wyboru projektów następuje w formie ogłoszenia o naborze upublicznianego na stronie internetowej właściwej instytucji oraz na portalu (ust. 3). Ogłoszenie o naborze zawiera nazwę właściwej instytucji, wskazanie przedmiotu naboru, informację o potencjalnych wnioskodawcach, termin składania wniosków o dofinansowanie projektu, regulamin wyboru projektów oraz dane do kontaktu (ust. 4).

Mając na względzie powyższe, należy wskazać, że kontrola sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza reguł określonych w ustawie oraz dokumentach regulujących nabór. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola powinna zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz zarządu w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji. Nadto sąd administracyjny rozpoznając skargę na wydane rozstrzygnięcie, posiada jedynie kompetencję do badania, pod kątem legalności, tylko tego rozstrzygnięcia. Nie może odnosić się do generalnych założeń całego postępowania konkursowego, zasad jego przeprowadzania, a także sposobu sformułowania kryteriów oceny projektów przedłożonych przez strony. Ponadto sąd administracyjny nie ma kompetencji, aby ocenić i podważyć wiedzę eksperta dokonującego oceny w sprawie. Tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. I SA/Ke 261/24, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Zatem w ramach kontroli działania organu dokonującego oceny projektu Sąd uprawniony jest jedynie do kontroli dokonanej i sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny. W szczególności, kontroli sądu podlega uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu, które winno wskazywać na przyczyny nieuwzględnienia stanowiska strony. Dlatego też w orzecznictwie akcentowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 45 ustawy wdrożeniowej uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru, jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. III SA/Łd 1072/17, CBOSA)

Postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy oraz dokumenty (dostępne na stronie internetowej Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-2027) dotyczące naboru FEMP.01.01-IP.01-065/24.

Wskazać należy, że we wniosku o dofinansowanie projektu skarżący oświadczył, że zapoznał się z regulaminem wyboru projektów, w tym ze wzorem umowy o dofinansowanie oraz oświadczył, że akceptuje postanowienia w nich zawarte.

W niniejszej sprawie sporne było, czy projekt skarżącego spełnia warunki określone w FEM 2021-2027 i wpisuje się w kryteria SzOP aktualne na dzień ogłoszenia naboru.

Regulamin przewidywał dofinansowanie albo badań przemysłowych i prac rozwojowych (a więc zawierał warunek koniunkcji obu typów badań), albo prac rozwojowych odwołując się do "eksperymentalnych prac rozwojowych", o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) 651/2014 przy uwzględnianiu zasad określonych w Podręczniku Frascati 2015.

Zgodnie z definicją "badań przemysłowych" z art. 2 pkt 85 rozporządzenia badania te oznaczały "badania planowane lub badania krytyczne mające na celu zdobycie nowej wiedzy i umiejętności celem opracowania nowych produktów, procesów lub usług lub mające na celu wprowadzenie znaczących ulepszeń do istniejących produktów, procesów lub usług, w tym produktów, procesów lub usług cyfrowych, w dowolnej dziedzinie, dowolnej branży lub dowolnym sektorze (w tym między innymi w branżach i technologiach cyfrowych, takich jak obliczenia superkomputerowe, technologie kwantowe, technologie blockchain, sztuczna inteligencja, cyberbezpieczeństwo, duże zbiory danych i technologie związane z chmurą). Badania przemysłowe uwzględniają tworzenie elementów składowych systemów złożonych i mogą obejmować budowę prototypów w środowisku laboratoryjnym lub środowisku interfejsu symulującego istniejące systemy, a także linii pilotażowych, kiedy są one konieczne do badań przemysłowych, a zwłaszcza uzyskania dowodu w przypadku technologii generycznych".

Z kolei zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 86 "«eksperymentalne prace rozwojowe» oznaczają zdobywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnych aktualnie umiejętności i wiedzy oraz innych stosownych umiejętności i wiedzy w celu opracowania nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług, w tym produktów, procesów lub usług cyfrowych, w dowolnej dziedzinie, dowolnej branży lub dowolnym sektorze (w tym między innymi w branżach i technologiach cyfrowych, takich jak obliczenia superkomputerowe, technologie kwantowe, technologie blockchain, sztuczna inteligencja, cyberbezpieczeństwo, duże zbiory danych i technologie związane z chmurą lub technologie przetwarzania brzegowego). Mogą one także obejmować np. czynności mające na celu pojęciowe definiowanie, planowanie oraz dokumentowanie nowych produktów, procesów lub usług. Eksperymentalne prace rozwojowe mogą obejmować opracowywanie prototypów, demonstracje, opracowywanie projektów pilotażowych, testowanie i walidację nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług w otoczeniu stanowiącym model warunków rzeczywistego funkcjonowania, których głównym celem jest dalsze udoskonalenie techniczne produktów, procesów lub usług, których ostateczny kształt zasadniczo nie jest jeszcze określony. Mogą obejmować opracowywanie prototypów i projektów pilotażowych, które można wykorzystać do celów komercyjnych, w przypadku gdy prototyp lub projekt pilotażowy z konieczności jest produktem końcowym do wykorzystania do celów komercyjnych, a jego produkcja jest zbyt kosztowna, aby służył on jedynie do demonstracji i walidacji. Eksperymentalne prace rozwojowe nie obejmują rutynowych lub okresowych zmian wprowadzanych do istniejących produktów, linii produkcyjnych, proces ów wytwórczych, usług oraz innych operacji w toku, nawet jeśli takie zmiany mają charakter ulepszeń".

W Podręczniku Frascati 2015 powołanym w Regulaminie (https://www.oecd.org/content/dam/oecd/pl/publications/reports/2015/10/frascati-manual-2015_g1g57dcb/9788388718977-pl.pdf) podkreślono w pkt 2.1.4, że: Oczekiwanym celem projektu B+R jest nowa wiedza, a z kolei w pkt 2.1.5 zawarto zastrzeżenie, że: "w sektorze przedsiębiorstw (sektory Frascati zostały zdefiniowane w rozdziale 3) należy ocenić potencjalny walor nowatorskości projektów B+R w porównaniu z istniejącymi zasobami wiedzy w przemyśle. Działalność B+R w ramach projektu musi prowadzić do wyników, które są nowe dla przedsiębiorstwa i nie są jeszcze wykorzystywane w danej branży". W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się pomocniczo odwoływanie do Podręcznika Frascati (opracowany przez OECD - Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju), w którym zdefiniowano i ustandaryzowano metodologię pomiaru działalności badawczej i rozwojowej (B+R) w celach statystycznych. Podręcznik ten klasyfikuje poszczególne badania z podziałem na: podstawowe, stosowane i eksperymentalne, a także określa, co wchodzi w zakres B+R (por. nr wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 marca 2025 r., sygn. III SA/Lu 62/25, CBOSA).

Skarżący zaskarżył negatywną ocenę w zakresie kryteriów logicznych: Zakres prac B+R w ramach projektu, Potencjał do realizacji projektu, Wykonalność finansowa, Kwalifikowalność merytoryczna wydatków, Logika projektu i zarządzanie ryzykiem, oraz kryteriów punktowych: Innowacja w skali co najmniej rynku polskiego, Zapotrzebowanie rynkowe, Opłacalność wdrożenia. Potencjał do transformacji w kierunku przemysłów 4.0 oraz Potencjał do transformacji w kierunku zielonej gospodarki.

O ile można zgodzić się ze skarżącym, że problem rynkowy związany z diagnostyką rurociągów w technologii 3D bez przerywania eksploatacji, jest istotny i projekt rozwiązujący ten problem winien budzić zainteresowanie, to jednak zarzuty skarżącego zmierzają do merytorycznej oceny wniosku i kompetencji Ekspertów, co leży poza zakresem badania sądu.

Skarżący zarzucił bowiem niemerytoryczny sposób prowadzenia oceny, przejawiający się zadawaniem nieadekwatnych pytań podczas panelu oraz stosowaniem błędu logicznego w uzasadnieniu decyzji, co doprowadziło do fałszywych wniosków końcowych. Uznał on dokonaną ocenę za lakoniczną, niemerytoryczną, zarzucając Ekspertom powierzchowność. Skarżący stwierdził, że ocena Ekspertów jest pobieżna, niemerytoryczna i oparta na błędnych przesłankach, wynikających z braku rzetelnej analizy dokumentacji technicznej oraz niezrozumienia specyfiki procedur patentowych. Skarżący wytknął Ekspertom brak zadawania merytorycznych pytań technicznych podczas panelu oraz skupienie się na kwestiach nieistotnych, przy jednoczesnym ignorowaniu przedłożonego zgłoszenia patentowego UE. W odniesieniu do oceny Eksperta nr 3, skarżący uznał ją za subiektywną, mijającą się z prawdą i opartą na nadinterpretacji. W jego ocenie, Eksperci zignorowali wskazane przez skarżącego korzyści niefinansowe, takie jak dorobek naukowy stanowiący podstawę habilitacji, popularyzację nowatorskiej wiedzy technicznej oraz strategiczny cel w postaci systemowego uznania metody przez UDT. Skarżący zakwestionował też kompetencje branżowe Ekspertów. W konkluzji skarżący uznał negatywną ocenę za subiektywną i niepopartą faktami. Skarżący zasugerował, że działania Ekspertów mogą nosić znamiona celowego blokowania przełomowej innowacji technicznej.

Skarżący podniósł także, że uznaje za bezzasadne podważanie jego przygotowania merytorycznego, wskazując na 40-letnie doświadczenie zawodowe, stopień doktora oraz fakt, że projekt stanowi podstawę jego przewodu habilitacyjnego, nie wskazał jednak które konkretnie stwierdzenia Ekspertów odczytuje jako kwestionujące posiadanie przez niego przygotowania merytorycznego czy doświadczenia zawodowego. Sąd natomiast nie znalazł żadnego stwierdzenia Ekspertów, w którym kwestionować mieliby oni posiadanie przez skarżącego stosownego wykształcenia czy doświadczenia zawodowego.

Skarżący wskazał, że dysponuje wystarczającymi zasobami na prefinansowanie działań, co potwierdzają również stałe kontrakty z instytucjami państwowymi, takimi jak sądy, policja i prokuratura, podnosił jednak, że pełni funkcję biegłego sądowego, która z natury rzeczy wymaga pojawiania się w tych instytucjach spraw wymagających wiedzy specjalistycznej z dziedziny, w której skarżący jest ekspertem-biegłym, a następnie powołania przez osobę prowadzącą dane postępowanie, właśnie skarżącego, a nie inną osobę, jako biegłego w prowadzonej sprawie, co sprawia, że dochody z tytułu pełnienia funkcji biegłego, nie są dochodami gwarantowanymi na etapie wpisania na listę biegłych sądowych.

Skarżący argumentował także, że rynek docelowy został przez niego precyzyjnie zdefiniowany i obejmuje około 360 firm z branży gazowniczej i chemicznej, a zainteresowanie tak kluczowych podmiotów jak O. S.A. czy G. S.A. (potwierdzone listami intencyjnymi) stanowi obiektywny dowód na realność popytu. Żaden jednak z przedłożonych 2 listów intencyjnych istotnie nie wskazuje poziomu sprzedaży, należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem IZ, że na tej tylko podstawie trudno prognozować poziom sprzedaży, zatem kryterium nie mogło być uznane za spełnione na tej tylko podstawie.

O ile zgodzić można się ze skarżącym, że szczegółowo wymienił posiadaną infrastrukturę laboratoryjną, specjalistyczny sprzęt pomiarowy oraz oprogramowanie wraz z numerami licencji, argumentując, że zgromadzone zasoby są w pełni adekwatne do realizacji założonych celów, to już ocena czy te zasoby są właściwe i wystarczające do realizacji zamierzenia objętego wnioskiem, jest oceną merytoryczną, do której weryfikacji sąd nie posiada kompetencji.

Wskazać także należy, że projekt skarżącego uzyskał ocenę negatywną, bowiem minimalna liczba punktów nie została spełniona, uzyskana liczba punktów to 15 z 89 (co stanowi 16.85%), podczas gdy ostatni dofinansowany projekt uzyskał 77,53%, a zatem 69 punktów. Nawet zatem gdyby skarżący uzyskał nieco wyższe oceny w zakresie dwóch ostatnich kryteriów, to jego ocena nadal znacząco odbiegałaby od oceny ostatniego projektu zakwalifikowanego do finansowania.

W ocenie Sądu ocena projektu przedłożonego przez skarżącego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy oraz aktów regulujących postępowanie w sprawie wniosków o dofinansowanie projektów. Skarżący przystępując do konkursu zaakceptował kryteria mające zastosowanie do oceny wniosków.

Odnosząc się do zakresu i treści zarzutów skargi kwestionujących merytoryczną weryfikację wniosku, należy zaznaczyć, że przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a tego w niniejszej sprawie oczekiwał skarżący, a do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają reguł określonych w ustawie oraz dokumentach regulujących nabór. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny i przyznanej punktacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. II GSK 4048/17, CBOSA).

Zgodnie z art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy, tylko stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, mogłoby skutkować uchyleniem kontrolowanego przez sąd aktu. W rozpoznawanej sprawie – wbrew zarzutom skargi – Sąd takich nieprawidłowości nie stwierdził. W ocenie Sądu ocena mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny i przyznanej punktacji.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu ocena projektu zgłoszonego przez skarżącego została dokonana zgodnie z ustawą i regulaminem, a zatem Sąd, na podstawie art. 78 ust. 8 pkt 2 ustawy, oddalił skargę