Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt. II SA/Bk 781/16 w części dotyczącej kosztów postępowania w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] października 2016 r., znak [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie

Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 781/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku działając w sprawie ze skargi E. S. (dalej skarżąca) w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2016 r. oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego Suwałki (dalej PINB) z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], a także postanowienie PINB z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] i zasądził w pkt 2 wyroku, od Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej PWINB) na rzecz skarżącej, kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W zażaleniu z 18 kwietnia 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata zaskarżyła postanowienie WSA zawarte w wyroku z 9 marca 2017 r. w sprawie zwrotu zasądzonych kosztów postępowania z uwagi na ich błędne naliczenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), poprzez błędne ustalenie podlegających zwrotowi kosztów postępowania w sposób naruszający § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm., dalej rozporządzenie). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami w wysokości 1.917,00 zł obliczonymi w ten sposób, że koszty wpisu sądowego wynoszą 100,00 zł, koszty zastępstwa adwokackiego 1.800 zł, a koszty opłaty skarbowej za pełnomocnictwo 17,00 zł.

W uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna w postaci grzywny w celu przymuszenia, którą była ona zobligowana do uiszczenia z uwagi na niewykonanie nakazu rozbiórki oznaczonych robót budowlanych. WSA ustalił wpis sądowy w wysokości 100 zł, wzywając skarżącą do jego uiszczenia. Skarżąca w oznaczonym terminie wpis ten uiściła nie zaskarżając wskazanego zarządzenia. W wydanym wyroku koszty postępowania zostały ustalone na kwotę 597,00 zł. Sąd w ten sposób zaniżył koszty postępowania należne skarżącej. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna. Przy wartości przedmiotu zaskarżenia opiewającej na 122.804,17 zł, zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia, stawka minimalna opłaty za zastępstwo adwokackie powinna była wynosić 1.800,00 zł. Po dodaniu 100,00 zł tytułem wpisu sądowego oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, ogólna wysokość podlegających zwrotowi kosztów sądowych powinna była wynieść 1.917,00 zł.

W odpowiedzi na zażalenie PWINB wniósł o jego oddalenie argumentując, że wysokość grzywny określona w postanowieniu o jej nałożeniu nie jest przedmiotem sprawy. Nie stanowi ona wobec tego podstawy do obliczenia opłaty za czynności profesjonalnego pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było zamieszczone w wyroku sądu I instancji rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, które organ administracji publicznej powinien zwrócić skarżącej z uwagi na uwzględnienie skargi (art. 200 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji, pomimo braku dokładnego wyjaśnienia sposobu obliczenia kosztów postępowania, nie naruszył w tym względzie obowiązującej w dniu orzekania regulacji prawnej. Odmiennie aniżeli wywodzi skarżąca, od skargi na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pobierany jest wpis stały, a nie stosunkowy. Stanowi o tym wyraźnie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu. Z tego względu sąd I instancji pobrał w prawidłowej wysokości wpis od skargi w kwocie 100 zł, co nie było przez skarżącą kwestionowane.

Pomimo tego, że w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia za każdym razem wskazana jest kwota pieniężna, do uiszczenia której zobligowany jest zobowiązany, to nie tworzy ona wartości przedmiotu zaskarżenia, która determinowałaby wysokość należnych stronie skarżącej kosztów zastępstwa adwokackiego. Jak zostało to trafnie dostrzeżone w odpowiedzi na zażalenie, przedmiotem skargi na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest legalność wydania tego rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym. Samo obliczenie wysokości grzywny jaką powinien uiścić zobowiązany jest tylko jednym z elementów składowych oceny zgodności z prawem postanowienia. Poza tym, nie do zaakceptowania byłby pogląd, zgodnie z którym od tego samego aktu pobierany byłby wpis stały, a wysokość kosztów zastępstwa procesowego obliczana zgodnie z zasadami właściwymi dla wpisu stosunkowego.

Z przedstawionych względów, sąd I instancji w prawidłowy sposób ustalił wysokość kosztów zastępstwa adwokackiego w oparciu o § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia na kwotę 480,00 zł. Dodając do tego 100,00 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, koszty postępowania wynoszące łącznie 597,00 zł, które zostały zasądzone na rzecz skarżącej w 2 pkt wyroku, obliczone zostały w sposób zgodny z prawem.

W takim stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.