W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 8 listopada 2019 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. przez nadesłanie 20 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem własnoręcznymi podpisami obydwojga skarżących wraz z kserokopiami dołączonych do skargi załączników – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności.
Natomiast zgodnie przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc zawierać m.in. odpisy wraz z odpisami załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania (art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a.).
Kwestia nieprzedłożenia odpisów pism procesowych była także przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której stwierdzono, że niedołączenie wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników jest istotnym brakiem formalnym, czyli takim, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Analiza akt wskazuje, że w odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca podała numery PESEL oraz oświadczyła, że przesyła kserokopię poświadczonych za zgodność z oryginałem dołączonych do skargi załączników. Faktycznie do pisma dołączono jednak plik dokumentów, który stanowi 1 komplet tych załączników. Nie czyni to więc zadość wezwaniu, ponieważ strona skarżąca nie nadesłał wymaganej liczny odpisów skargi z załącznikami dla doręczenia pozostałym stronom postępowania.
Tym bardziej, że nie budzi wątpliwości, że w piśmie przesłanym do strony skarżącej w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości pouczono o treści wezwania i skutkach jego niewykonania. Natomiast strona skarżącą po doręczeniu wezwania nie zgłosiła żadnych wątpliwości co do treści wezwania, czy kwestionowała jego prawidłowość.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I. sentencji. Natomiast na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy jak w punkcie II. sentencji.
