VII SA/Wa 1462/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-10-21	
Data wpływu	2010-08-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Ewa Machlejd /przewodniczący/
Jolanta Zdanowicz
Krystyna Tomaszewska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Nadzór budowlany	
Sygn. powiązane	II OSK 211/11	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 156 par. 1 pkt 2, art. 138 par. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w [...] koło [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.	
Uzasadnienie
VII SA/Wa 1462/10

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r, znak: [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z wszczętym z wniosku E. i D. M. postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r, nr [...] zmieniającej decyzję Starosty [...] z dnia [...].07.2006r, Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie I. S.A. pozwolenia na rozbudowę piekarni szwajcarskiej - magazyn izotermiczny na działkach nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] oraz zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i udzielającej pozwolenia I. S.A. na rozbudowę piekarni szwajcarskiej - magazyn izotermiczny na działkach nr Ew[...] obręb [...] przy ul. [...] /kategoria obiektu budowlanego XVIII/, stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że projekt zamienny zatwierdzony decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., zakłada szereg zmian w stosunku do projektu pierwotnego m.in. wykonanie otworu drzwiowego w ścianie zlokalizowanej na działce nr ew. [...], w granicy z działką nr ew. [...] oraz powiększenie części budynku znajdującej się na działce nr ew. [...] usytuowanego na południowej granicy działki skarżących nr ew. [...]. Według projektu pierwotnego ta część budynku miała mieć wymiary 13,24m x 3,96m i wysokość: na długości 5,30m - 3,68m, a na pozostałej długości 7,94m -11,68m wysokości, natomiast wg projektu zamiennego wymiary podstawy przedmiotowej części budynku to 25,47m x 4,08m o wysokości: na długości 6,98 - 7,25m, a na pozostałej długości 19,98m - 12,22m wysokości.

Kontrolując przedmiotową decyzję Wojewoda [...] stwierdził, iż zlokalizowanie części projektowanego budynku piekarni bezpośrednio w granicy z działką nr ew. [...] stanowiącą własność E. i D. M. oraz usytuowanie otworu drzwiowego w granicy z działką nr ew. 149 nie może zostać podciągnięte pod żaden z przypadków wymienionych w § 12 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stanowi jego rażące naruszenie.

Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że wydając decyzję o pozwoleniu na rozbudowę Starosta nie mógł oprzeć się na zapisach aktu notarialnego w którym właściciele działek sąsiednich wyrazili zgodę na wzajemne wznoszenie obiektów w ostrej granicy, gdyż akt notarialny nie może zastępować procedury wynikającej z ustawy - Prawo budowlane, w tym procedury wynikającej z art. 9 tj. konieczności uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Zdaniem Wojewody [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje lokalizacji budynków w granicy jak również wielkość działki nie nie może stanowić usprawiedliwienia dla takiego usytuowania inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r znak: [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2259/09, po ponownym rozpatrzeniu odwołania I. S.A. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 153 ppsa związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku sądowym.

Mając na uwadze wskazania Sądu co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2259/09, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył odwołanie i po przeanalizowaniu akt uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy na podstawie projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r, nr [...] ustalił, iż zmiany polegają w szczególności na skośnym usytuowaniu doków, lokalizacji dodatkowego doku w części wschodniej, powiększeniu od strony zachodniej budynku hali produkcyjnej części budynku, w którym mieści się pomieszczenie na kontenery na śmieci oraz lokalizacji trzech stacji trafo.

Zmianie uległa także konstrukcja całej inwestycji - ze stalowej na żelbetonową - prefabrykowaną oraz charakterystyczne parametry polegające na zwiększeniu szerokości, długości, kubatury, powierzchni użytkowej, powierzchni całkowitej i powierzchni zabudowy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego weryfikowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] ustalił, iż część projektowanego obiektu została usytuowana bezpośrednio przy granicy działki o nr ew. [...], której właścicielami są E. i D. M.

Zdaniem organu odwoławczego takie usytuowanie obiektu nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa bowiem nie jest ono przewidziane ani w uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r, nr XXXV/404/2002, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2002 r., Nr 140, poz. 3107), która obowiązywała w dacie wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też nie uzasadniają go rozmiary działki, na której przedmiotowa inwestycja jest realizowana. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, udzielanej przez właściwy organ w trybie przewidzianym przepisem art. 9 Prawa budowlanego.

W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że powyższe rozwiązania projektowe są niezgodne z przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Tym samym Starosta [...] zatwierdzając projekt budowlany dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego gdyż nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaprojektowany otwór drzwiowy w elewacji zachodniej jest oddalony od granicy z działką nr ew [...] w odległości mniejszej niż 4 m.

Tym samym rażąco naruszony został § 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażąco naruszone zostały przepisy art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych , których stosowanie nie wymaga

przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne.

Skutki stwierdzonego naruszenia są niemożliwe do zaakceptowania z powodu ograniczenia uprawnień przysługujących właścicielom sąsiedniej nieruchomości w tym prawo własności.

Organ odwoławczy wskazał, iż dokonana przez niego ocena zgodna jest ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wiążącym wyroku z dnia 2 lutego 2010 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, przez brak rzeczowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania

Skarżąca zarzuciła również błędną wykładnię § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia woli stron zawartej w akcie notarialnym co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki.

Ponadto zarzuciła naruszenie art. 156 § 2 Kpa poprzez nierozważenie zarzutów, iż zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2259/09.

Wskazanym wyrokiem uchylona została wcześniejsza decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r w części " dotyczącej otworu drzwiowego w elewacji zachodniej usytuowanej bezpośrednio w granicy działki nr ew [...] , w pozostałym zakresie uchylił decyzję

Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] sierpnia 2007 r, nr [...]".

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niezależnie od nieprawidłowo sformułowanej sentencji decyzji, nie mógł stwierdzić nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r w części".

W dalszej części uzasadnienia sąd stwierdził, iż "Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, iż umieszczenie otworu drzwiowego w granicy z nieruchomością narusza w sposób rażący przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jednakże w ocenie Sądu niezasadne było w niniejszej sprawie orzeczenie co do części decyzji i wyodrębnienie tylko kwestii otworu drzwiowego, w sytuacji gdy decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r odnosiła się do konkretnego zamierzenia inwestycyjnego jako całości".

Wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku wiążą organy jak i Sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku sądowym.

Organ dokonał analizy realizacji określonego zadania inwestycyjnego jako całości w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany.

Organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż usytuowanie budynku magazynu bezpośrednio przy granicy działki o nr ew. 149, której właścicielem są Państwo E. i D. M. w sposób rażący narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na gruncie niniejszej sprawy takie usytuowanie obiektu nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa gdyż nie jest ono przewidziane w uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr XXXV/404/2002, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2002 r., Nr 140, poz. 3107), która obowiązywała w dacie wydania badanej decyzji Starosty [...]. Nie uzasadniają go również rozmiary działki, na której przedmiotowa inwestycja jest realizowana, a inwestor nie uzyskał

zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, udzielanej przez właściwy organ w trybie przewidzianym przepisem art. 9 Prawa budowlanego.

W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Nieuzasadniony jest zarzut błędnej wykładni § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia woli stron zawartej w akcie notarialnym co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki.

Wskazać należy, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r przepis § 12 ust 6 w zakresie warunku uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został uznany za niezgodny z art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane i utracił moc w tym zakresie 16 marca 2001 r.

Z tych względów wszelkie oświadczenia woli co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki nie mogły zostać uwzględnione. Chybiony jest także zarzut wywołania nieodwracalnych skutków prawnych kontrolowaną decyzją.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zrealizowanie inwestycji nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. . 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) oddalił skargę jako bezzasadną.