W rozpatrywanej sprawie skarżący zaskarżył do WSA w Poznaniu postanowienie Kolegium, wskazane w rubrum postanowienia Sądu, uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez Burmistrza [...] spraw w terminie. Podstawą prawną podjęcia przez Kolegium tego postanowienia są przepisy art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa). W związku z tym należy zaznaczyć, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 kpa nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Na takie postanowienie nie służy bowiem zażalenie, nie kończy ono postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, publ. LEX nr 78952). Takiego postanowienia nie można skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie przez organ administracji publicznej sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W przypadku Burmistrza [...] organem administracji publicznej wyższego stopnia jest SKO w [...]. Organ wyższego stopnia, jeśli uzna zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy przez organ I instancji, oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienie sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 kpa). Wniesienie zażalenie na podstawie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną z ewentualną, późniejszą skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższej instancji (pozytywnego lub negatywnego) strona może następnie wnieść skargę na bezczynność organu I instancji i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu administracji publicznej wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa (zob. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, publ. ONSA 2002/3/116). Taką skargę, na bezczynność Burmistrza [...] skarżący do WSA w Poznaniu wniósł – została zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Po 65/09.
W świetle powyższych rozważań, skargę wniesioną na postanowienie wydane przez organ wyższej instancji w trybie art. 37 kpa należało uznać za niedopuszczalną. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.
/-/ B. Popowska
mb
