Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 921/22 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 2 listopada 2022 r. nr WOP.7721.114.2022.MW w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek K. D. o zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 czerwca 2023 r., II SA/Bk 921/22, w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej WINB) z dnia 2 listopada 2022 r. w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku; uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku (dalej PINB) z dnia 11 sierpnia 2022 r oraz zasądził od WINB na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżoną decyzją WINB, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. D. od decyzji PINB z dnia 11 sierpnia 2022 r., uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał P. D. - właścicielce budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w Białymstoku, przekształconego w całości na budynek mieszkalny wielorodzinny, przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, tj. do funkcji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła P. D.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę, po części z powodów podniesionych w skardze, ale również z powodu uchybień, które zostały dostrzeżone przez Sąd z urzędu.

Sąd stwierdził, iż co do zasady trafna była ocena WINB wyrażona w zaskarżonej decyzji, że wyodrębnienie w przedmiotowym budynku mieszkalnym jednorodzinnym 13 lokali mieszkalnych (składających się każdy z pokoju z aneksem kuchennym i pomieszczenia łazienki) i ostatecznie przeznaczonych na wynajem skutkowało zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego (nawet jeśli intencja skarżącej była taka jak wskazywała, tj. czasowe zamieszkiwanie licznej rodziny). Generalnie nie ma bowiem wątpliwości, że skarżąca nie zamieszkuje w przedmiotowym budynku, zaś lokale mieszkalne były wynajmowane, na podstawie umów najmu (co potwierdziła w toku postępowania skarżąca). Nawet na etapie rozpoznawania sprawy przed Sądem w dalszym ciągu w części lokali zamieszkiwały dwie rodziny, łącznie 10 osób (uchodźcy). Spowodowało to co najmniej zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno-sanitarnych. Podmiot, który legalnie przygotowuje obiekt, lub jego część do zamieszkania większej ilości osób, musi bowiem spełnić o wiele surowsze wymagania związane z bezpiecznym jego użytkowaniem, niż właściciel budynku jednorodzinnego.

Sąd zaznaczył, iż nawet w przypadku odmiennej niż dokonana przez organy, a częściowo zaakceptowanej przez Sąd, zmiany kwalifikacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jako służącego celom zamieszkania wielorodzinnego i zaaprobowania stanowiska strony skarżącej, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie został przekształcony w budynek wielorodzinny, lecz wyodrębniono w nim 13 autonomicznych przestrzeni mieszkalnych (choćby z powodu braku samodzielności tych lokali wskazanych w opinii technicznej dołączonej do skargi), takie działanie również musiałoby zostać zakwalifikowane jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w tym jednak przypadku wprost odpowiadające kryteriom wskazanym w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.), to jest stanowiące intensyfikację dotychczasowego sposobu użytkowania w sposób zmieniający co najmniej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, zdrowotne i higieniczno-sanitarne.

Sąd wskazał, że brak wyczerpujących rozważań w odniesieniu do legalnych definicji zawartych w Prawie budowlanym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.), jest naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; dalej k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wypowiedziały się dlaczego uznały, że zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego dotyczy jego użytkowania jako budynku wielorodzinnego, a nie budynku zamieszkania zbiorowego, skoro są w nim świadczone usługi najmu, co wynika z zeznań sąsiadów, uczestników postępowania oraz wyjaśnień skarżącej. Organy nie wyjaśniły zatem – nawiązując do legalnych definicji – dlaczego standardów "budynku zamieszkania zbiorowego" w rozumieniu § 3 pkt 5 r.w.t. przedmiotowy budynek nie spełnia, jak też nie wyjaśniły – również w nawiązaniu do definicji normatywnych – jakie cechy normatywne przesądzają o kwalifikacji do budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Tymczasem ewentualna kwalifikacja budynku jako budynku zamieszkania zbiorowego (której sąd nie przesądza oraz nie wyklucza, podobnie jak i nie przesądza kierunku w jakim powinny zmierzać rozważania prawne organu – a jedynie wskazuje na niedostateczność oceny prawnej organów obydwu instancji) - otwiera drogę do rozważania znaczenia dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Już zatem powyższe uchybienia musiały skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Sąd stwierdził, iż stan przedmiotowego budynku mieszkalnego wynikły ze zmiany sposobu użytkowania, ujawniony w protokole kontroli robót budowlanych z 19 stycznia 2022 r., 17 marca 2022 r., 14 czerwca 2022 r. czy też kontroli przeprowadzonej przez organ odwoławczy w dniu 21 września 2022 r. (potwierdzono wówczas usunięcie aneksów kuchennych i zdjęcie skrzydeł drzwiowych w części lokali) i dołączonej do nich dokumentacji fotograficznej, wprost wskazuje, że niezależnie od tego czy budynek jest aktualnie użytkowany jako 13 wyodrębnionych, samodzielnych lokali mieszkalnych (jak twierdzą organy), czy też do celów zamieszkania zbiorowego (co nie zostało przeanalizowane), wymagało to dokonania oceny dopuszczalności takiej zmiany sposobu użytkowania ze względu na zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Odrywając się od rozważań o charakterze teoretyczno-prawnym Sąd wskazał na okoliczność dostępności z jednego korytarza do 11 wyodrębnionych lokali (nawet jeśli nie są to samodzielne lokale mieszkalne), z których nawet dla osoby nieposiadającej kwalifikacji budowlanych wynika potrzeba dokonania oceny zgodności zrealizowanej zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego z przepisami regulującymi warunki bezpieczeństwa pożarowego, w tym przede wszystkim zapewnienia w razie pożaru możliwości ewakuowania się z poszczególnych wyodrębnionych lokali znajdujących się na półpiętrach.

Sąd stwierdził, że w obu decyzjach ograniczono się do wskazania, że roboty budowlane wykonane w przedmiotowym budynku wymagały jedynie zgłoszenia, czego organy w ogóle nie uzasadniły. Stanowisko to Sąd uznał za przedwczesne, choćby w kontekście robót budowlanych wykonanych w garażu, w tym zlikwidowania bramy garażowej i wykonania okna oraz drzwi wejściowych do pomieszczenia oznaczonego nr 1, a także wykonania pozostałych nowych otworów drzwiowych. Sąd wskazał, że wykonanie nowych otworów lub likwidacja otworów okiennych w orzecznictwie sądów administracyjnych kwalifikowana była jako przebudowa obiektu w świetle art. 3 ust. 7a p.b., albowiem następstwem tych robót jest zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Organy zatem mając na uwadze wykonane roboty budowlane (te które w sposób bezsporny dało się w toku postępowania ustalić) winny były przeanalizować, czy spowodowało to zmianę parametrów użytkowych, tak całego budynku, jak i stanowiącego jego część tzw. lokalu nr 1 poprzez zmianę funkcji garażowej na mieszkalną, przy uwzględnieniu czy nie doszło do zmiany charakterystycznych parametrów budynku. Tego rodzaju roboty budowlane mogą bowiem odpowiadać definicji legalnej przebudowy przyjętej w art. 3 pkt 7a p.b. Takich ustaleń w sprawie zabrakło. Sąd przy tym nie przesądził, że taki wymóg uzyskania pozwolenia na budowę w sprawie istniał, a jedynie wskazał, że okoliczność ta wymaga wyjaśnienia, mając na uwadze obowiązujące w tym czasie przepisy, gdyż ulegały one dynamicznym zmianom.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła P. D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku:

I. w zakresie pkt 1 sentencji, w części, w której Sąd I instancji nie umorzył postępowań administracyjnych obu instancji;

II. w zakresie uzasadnienia skarżonego wyroku w części, tj. w zakresie, w którym Sąd I instancji:

a) dokonał oceny prawnej, że w sprawie nie zachodzą podstawy do umorzenie postępowań administracyjnych organów obu instancji,

b) nie rozważył kwestii legalności wydania przez PINB postanowienia z dnia 20 kwietnia 2022 r.,

c) dokonał oceny prawnej stanu faktycznego w ten sposób, że uznał, iż skarżąca dokonała zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w Białymstoku, dalej "Nieruchomość";

d) wskazał organom nadzoru konieczność zbadania, czy Nieruchomość nie stanowi zabudowy zamieszkania zbiorowego,

e) wskazał organom nadzoru na zasadność dokonania oceny czy w Nieruchomości nie dokonano robót budowlanych polegających na przebudowie wymagającej zgłoszenia albo pozwolenia na budowę, wskazując tym samym na ewentualną konieczność przeprowadzenia w stosunku do skarżącej postępowania w sprawie samowoli budowlanej,

f) dokonał oceny prawnej, polegającej na uznaniu, że w Nieruchomości prowadzone są "usługi najmu",

tj. w zakresie, w którym Sąd I instancji dokonał w sprawie oceny prawnej i wskazań na niekorzyść skarżącej oraz w zakresie wykraczającej poza granice przedmiotowej sprawy administracyjnej, naruszając tym samym w szczególności przepis art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2012.270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.: art. 71 ust. 1 "pkt" p.b. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości,

II. przepisów postępowania, tj.:

art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poprzez nie orzeczenie przez Sąd I instancji o umorzeniu postępowań administracyjnych organów obu instancji, w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że Sąd I instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organom,

art. 134 § 2 w zw. z art. 153 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji ocen prawnych i wskazań, aby organy zbadały czy skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej w zakresie przebudowy nieruchomości, a także poprzez dokonanie oceny prawnej, że w sprawie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania nieruchomości oraz poprzez dokonanie oceny prawnej i wskazania przez Sąd I instancji, że organy powinny zbadać, czy Nieruchomość nie stanowi budynku zamieszkania zbiorowego, czym Sąd I instancji stworzył niekorzystną sytuację dla skarżącej pomimo wiążącego Sąd zakazu reformationis in peius, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

art. 134 § 1 w zw. z art. 153 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji ocen prawnych i wskazań, aby organy zbadały czy skarżąca dokonała w nieruchomości przebudowy i wskazania rozważenia przez organy czy skarżąca nie dopuściła się samowoli budowlanej w zakresie przebudowy nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie organom nadzoru, iż w przypadku nałożenia na skarżącą obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, decyzja organu zwłaszcza w jej uzasadnieniu powinna wyjaśniać szczegółowo jakie prace ma wykonać skarżąca, aby zdaniem organu doszło do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozważenie przez Sąd I instancji, czy w chwili wydania postanowienia PINB z dnia 20 kwietnia 2022 r., organ I instancji w rzeczywistości miał podstawy do jego wydania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że skarżąca zmieniła sposób użytkowania nieruchomości, w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest dokumentacji projektowej nieruchomości i możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy doszło w sprawie do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, ewentualnie czy to skarżąca swoimi działaniami rzeczywiście doprowadziła do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy

art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu, że skarżąca "świadczy usługi najmu" w nieruchomości, w sytuacji gdy w nieruchomości zamieszkują uchodźcy z Ukrainy, z którymi nie łączy skarżącej stosunek najmu, a ewentualnie użyczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe strona wniosła o zmianę:

1. pkt. 1 sentencji skarżonego wyroku w części, tj. poprzez uchylenie postanowienia PINB z dnia 20 kwietnia 2022 r. oraz orzeczenie przez Sąd o umorzeniu obu postępowań organu I i II instancji jako bezprzedmiotowych,

2. uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia:

a) poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości,

b) poprzez przyjęcie, że postępowanie organów nadzoru I i II instancji były bezprzedmiotowe i jako takie winny zostać w całości umorzone, przede wszystkim w okoliczności, że Sąd I instancji przyznał za skarżącą, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania nieruchomości z budynku jednorodzinnego na wielorodzinny,

c) w myśl zasady wyrażonej przepisem art. 134 § 2 p.p.s.a., jako że uzasadnienie wyroku w przypadku jego sporządzenia staje się nierozerwanym elementem orzeczenia, a oba te elementy powinny ze sobą tworzyć logiczną całość i być ze sobą spójne nie powodując możliwości powstania niekorzystnych konsekwencji dla skarżącej.

W piśmie z dnia 11 lipca 2024 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania K. D. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na rzecz uczestniczki zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez Sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z 17 maja 2011 r., I OSK 113/11; z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 i I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 221/10).

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, bowiem kontrolowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, chociaż nie wszystkie argumenty podnoszone przez Sąd I instancji były trafne.

Oceniając zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej stwierdzić trzeba, że zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 "pkt" p.b. "poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania Nieruchomości" nie jest zasadny nie tylko z powodu jego niepełnego sformułowania, pomijającego jaki punkt ust. 1 art. 71 p.b., zdaniem skarżącej kasacyjnie, miał zostać naruszony, ale również dlatego, że zaskarżony wyrok nie przesądza rozstrzygnięcia, w tym czy faktycznie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości, a jedynie wskazuje na konieczność wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.

Ze względu na to, że zaskarżony wyrok nie przesądza tego, jakie rozstrzygnięcie powinno w niniejszej sprawie zapaść, nie są też uzasadnione zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 134 § 2 w zw. z art. 153 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 153 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji ocen prawnych i wskazań, aby organy zbadały czy skarżąca dokonała w nieruchomości przebudowy i wskazania rozważenia przez organy czy skarżąca nie dopuściła się samowoli budowlanej w zakresie przebudowy nieruchomości, stwierdzić należy, że niniejsza sprawa prowadzona jest w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości, a nie w przedmiocie samowolnego wykonania robót budowlanych. Motywy WSA w tym zakresie są zatem częściowo błędne, gdyż w postępowaniu toczącym się w sprawie zmiany sposobu użytkowania nieruchomości nie podlega badaniu kwestia wykonania robót budowlanych. Jest to bowiem inny przedmiot postępowania. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organy nadzoru budowlanego winny zatem wyjaśnić, czy sposób użytkowania przedmiotowego budynku uległ zmianie, a jeżeli tak, to jak budynek ten jest użytkowany obecnie. Prawidłowe ustalenia w powyższym zakresie mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Mając jednak na uwadze, że pomimo tych uchybień zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jego sentencja jest prawidłowa, nie było uzasadnionych podstaw do wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Wniosek o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz uczestniczki postępowania kosztów postępowania podlegał oddaleniu, gdyż art. 204 p.p.s.a. przewiduje – w razie oddalenia skargi kasacyjnej – możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania. Zastosowanie ma w tej sytuacji ogólna zasada wyrażona w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.