I SA/Po 898/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-26	
Data wpływu	2025-12-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Izabela Kucznerowicz
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Ilski	
Symbol z opisem	6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania	
Hasła tematyczne	Podatek dochodowy od osób fizycznych	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 111; art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 7 pkt 1, art. 144b § 1, art. 144b § 2 pkt 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 236; art. 10 ust. 2; Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1509; art. 22 ust. 1; Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,	
Sentencja
Dnia 26 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 roku sprawy ze skargi V. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 3 października 2025r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok oddala skargę	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 3 października 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania V. S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 19 maja 2025 r., nr [...]

w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Kontrola celno-skarbowa została zakończona wydaniem wyniku kontroli

15 lutego 2024 r., w którym stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przez skarżącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. z tytułu uzyskanych dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w formie Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "[...]" V. S.

NIP [...], opodatkowanych podatkiem liniowym. Nieprawidłowości te polegały na ujęciu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2018 r., a następie rozliczeniu w złożonym zeznaniu [...] z tytułu prowadzonej działalności za 2018 r., jako koszty uzyskania przychodów faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionych przez:

1) U.-D. Sp. z o.o., NIP [...];

2) D. C. Sp. z o.o., NIP [...];

3) U. Sp. z o.o., NIP [...];

4) I. C. Sp. z o.o., NIP [...];

5) A. Sp. z o.o., NIP [...];

6) F. T. Sp. z o.o., NIP [...]

Zdaniem organu skarżąca zaniżyła kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za 2018 r.

Postępowanie podatkowe wobec PPUH [...] V. S. zostało przeprowadzone na podstawie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 5 kwietnia 2024 r., nr [...]

o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe.

Organ, uwzględniając brzmienie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p."), uznał, że uprawnienie organów podatkowych do orzekania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. upływa 31 grudnia 2024 r. Jednak w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2024 r., z uwagi na wystąpienie wskazanej

w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przesłanki, która zawiesiła bieg terminu przedawnienia.

Naczelnik 30 kwietnia 2024 r. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe, sygn. akt RKS [...], polegające na złożeniu w dniu 26.04.2019 r. przez V. S., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. deklaracji podatkowej PIT-36L za 2018 r., w której podano nieprawdę na skutek ujęcia w kosztach uzyskania przychodów kwoty netto 887.191,40 zł wynikającej

z wystawionych przez firmy U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., I. C. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o.,

F. T. Sp. z o.o. 55 faktur uznanych za nierzetelne, co spowodowało nierzetelność ksiąg podatkowych PPHU "[...]" V. S., w części ujęcia kwot netto z przedmiotowych faktur, przez co uszczuplono podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2018 w kwocie 168.566,00zł. tj. o czyn z art. 56 § 2 k.k.s.

w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Następnie postanowieniem z dnia

10 maja 2024 r., sygn. akt RKS [...] o uzupełnieniu postanowienia

o przedstawieniu zarzutów z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt. RKS [...], przedstawiono V. S. będącej osobą faktycznie zarządzającą i podejmującą kluczowe decyzje gospodarcze w zakresie działalności firmy PPUH [...] V. S., NIP [...] zarzut złożenia w dniu

26 kwietnia 2019 r. deklaracji podatkowej PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty za 2018 r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G.,

w której podała nieprawdę na skutek ujęcia w kosztach uzyskania przychodów kwoty 887.191,40 zł wynikającej z wystawionych rzekomo przez firmy U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., I. C. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., F. T. Sp. z o.o., 55 faktur uznanych za nierzetelne, co spowodowało nierzetelność ksiąg podatkowych PPHU "[...]" V. S.,

w części ujęcia kwot netto z przedmiotowych faktur, przez co uszczupliła podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2018 w kwocie 168.566,00zł. czym naruszyła

art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 109 ust. 3 u.p.t.u. oraz art. 22 u.p.d.o.f. tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 10 maja 2024 r. odczytano V. S. w dniu 28 stycznia 2025 r. Jak wynika z adnotacji na postanowieniu V. S. odmówiła podpisu pod treścią postanowienia.

O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania skarżąca została zawiadomiona pismem z dnia 14 maja 2024 r. Zawiadomienie zostało odebrane przez skarżącą w dniu 31 maja 2024 r. Tym samym z dniem 31 maja 2024 r. skarżąca dowiedziała się o przesłance zawieszenia tego biegu i o dacie, od której przesłanka ta istniała.

Tym samym bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego został skutecznie zawieszony na okres od wszczęcia postępowania przygotowawczego w dniu 30 kwietnia 2024 r. do dnia prawomocnego zakończenia ww. postępowania karnego skarbowego. W niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r., tym samym możliwe jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z 17 stycznia 2024 r., nr [...] włączono do akt sprawy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 23 listopada 2023 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z 15 maja 2023 r., nr [...] określającą PPUH [...] V. S. w podatku od towarów

i usług kwotę podatku do zwrotu za miesiące od stycznia do sierpnia oraz od października do grudnia 2018 r.

W toku postępowania podatkowego w dniu 29 listopada 2024 r. sporządzono protokół badania ksiąg podatkowych. Skarżąca do ustaleń zawartych w ww. protokole nie wniosła zastrzeżeń.

Postępowanie zakończono decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z 19 maja 2025 r., w której organ I instancji określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. od dochodu osiągniętego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "[...]" V. S. w wysokości 184.378,00 zł.

Organ I instancji stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 887.191,40 zł poprzez zaliczenie faktur wystawionych przez: U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., I. C. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz F. T. Sp. z o.o.

W ocenie Naczelnika faktury wystawione przez ww. podmioty były nierzetelne, albowiem dokumentowały czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane ("fikcyjne faktury").

Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.p.") na skutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatniczki.

Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Następnie pismem z 23 września 2025 r. skarżąca uzupełniła odwołania, w podnosząc nowy zarzut: naruszenia art. 180 § 1 o.p. oraz art. 181 o.p. na skutek rozstrzygania sprawy na podstawie materiału dowodowego pochodzącego z odrębnej sprawy podatkowej prowadzonej wobec podatniczki w przedmiocie jej zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne miesiące 2018 r.

Decyzją z 3 października 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, podzielając stanowisko organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji słusznie uznał, że faktury wystawione na rzecz skarżącej przez: U.-D. Sp. z o.o., D. C.

Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., I. C. Sp. z o.o., A.

Sp. z o.o. oraz F. T. Sp. z o.o. (szczegółowo zestawione w tabelach na

str. [...]-[...] zaskarżonej decyzji organu I instancji) są nierzetelne, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, stwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały wykonane i tym samym nie stanowią podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów za 2018 r.

Przeciwko rzetelności kwestionowanych faktur zakupu przemawiały

w szczególności okoliczności dotyczące działalności ww. spółek. Transakcje pomiędzy PPHU "[...]" a powyższymi spółkami były pozorowane, o czym świadczą okoliczności:

1) spółki I. C. Sp. z o.o., U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., F. T. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o. zostały założone przez J. S. w latach 2014-2015r., siedziba wszystkich spółek mieściła się w wirtualnym biurze tj. przy ul. [...] w P., czyli w lokalu, w którym zarejestrowanych jest wiele podmiotów,

a podmiot zarządzający lokalem świadczył dodatkowo usługi w zakresie udostępniania adresu, jako siedziby firmy lub odbioru korespondencji, itp.,

2) ww. spółki były ze sobą powiązane, tj. większość z nich była zarządzana prze ta samą osobę tj. O. B., za wyjątkiem I. C. Sp. z o.o.,

w której osobą zarządzającą był S. M.,

3) skarżąca w piśmie z 8 grudnia 2020 r. wskazała, że jedynymi osobami, z którymi się kontaktowała w spółkach byli O. B. i S. M.,

4) wszystkie spółki zostały wykreślone z rejestru VAT oraz VAT-UE z powodu braku kontaktu z podatnikiem,

5) spółki nie składały deklaracji, z których wynikałoby, że w 2018 r. zatrudniały pracowników,

6) zgłoszony przedmiot działalności większości spółek to usługi oprogramowania, za wyjątkiem U.-D. Sp. z o.o., która zgłosiła działalność w zakresie sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej (a przecież kwestionowane faktury VAT dotyczą sprzedaży podszewek),

7) spółki nie złożyły zeznania rocznego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2018 r. (za wyjątkiem I. C.

Sp. z o.o. która wykazała wysokie przychody i koszty podatkowe, niski dochód

i podatek do zapłaty),

8) spółki złożyły deklaracje VAT-7K wykazując wysokie obroty, ale podatek do zapłaty lub kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w bardzo niskich wysokościach,

9) skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów/dowodów potwierdzających, że towary zostały dostarczone do jej firmy od ww. dostawców (w szczególności umów o współpracę, korespondencji, w tym zamówień towarów, próbek zakupywanych towarów, otrzymanych ofert handlowych),

10) współpraca z ww. kontrahentami charakteryzowała się krótkimi okresami (I. C. Sp. z o. o. 3 miesiące, U.-D. Sp. z o.o. 1 miesiąc, D. C. Sp. z o.o. 3 miesiące, U. Sp. z o.o. 2 miesiące, F. T. Sp. z o.o. 1 miesiąc, A. Sp. z o.o. 2 miesiące), a współpraca z kolejną firmą rozpoczynała się zaraz po zakończeniu współpracy z poprzednią (styczeń 2018 r. U.-D. Sp. z o.o. - od lutego do kwietnia 2018 r. D. C. Sp. z o.o. Sp. z o.o. - od maja do czerwca 2018 r. U. Sp. z o.o. - lipiec 2018 r. F. T. Sp. z o.o. - od sierpnia do września 2018 r. A.

Sp. z o.o. - od października do grudnia 2018 r. I. C. Sp. z o.o.),

11) pozostali dostawcy towarów skarżącej dysponowali dowodami potwierdzającymi faktyczne dostawy towarów (poza fakturami VAT) tj. kopie listów przewozowych, dokumenty WZ, dowody zapłat,

12) spółki U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., F. T. Sp. z o.o. i I. C. Sp. z o.o. nie dysponowały towarem, który mogły sprzedać skarżącej, a sporne transakcje miały wyłącznie na celu wygenerowanie sztucznych kosztów w celu obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych,

Organ podatkowy włączył jako dowód decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 23 listopada 2023 r.,

nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika z 15 maja 2023 r., określającą skarżącej w podatku od towarów i usług kwotę podatku do zwrotu za miesiące od stycznia do sierpnia 2018 r. oraz od października do grudnia 2018 r. (na ww. decyzję została złożona przez Panią V. S. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem

z 6 sierpnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 86/24 skargę oddalił - wyrok nieprawomocny).

Organ II instancji stwierdził, że ze zgromadzonych dowodów wynika jednoznacznie, że skarżąca w rzeczywistości nie nabywała towaru wskazanego na spornych fakturach. O świadczy o tym w szczególności brak jakiejkolwiek dokumentacji, która zwykle towarzyszy transakcjom kupna i sprzedaży w postaci zapytań, zamówień, ofert, umów, uzgodnień dot. transportu, terminu i adresu dostawy. Organ podkreślił, że dokonywanie przez skarżącą płatności w formie przelewu za kwestionowane faktury nie dowodzi, że faktury te stają się dokumentem poprawnym pod względem formalnym i materialnym. W przypadku oszustw podatkowych często działanie takie jest próbą uwiarygodnienia fikcyjnych transakcji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na

ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 29 września 2025 r. skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 144b § 1 o.p. w zw. z art. 144b § 2 pkt 1 in principio tej ustawy poprzez skierowanie do podatniczki egzemplarza decyzji mającego mieć formę wydruku

w myśl art. 144b o.p., gdy tymczasem dokument ten nie spełnia wszystkich wymogów koniecznych do uznania, że ma on postać wydruku, tym samym nie doszło do prawnie skutecznego doręczenia w myśl art. 144b § 1 o.p.,

- a powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bowiem przekazany podatniczce wydruk nie został sporządzony zgodnie z przepisami o.p., to nie korzysta z domniemania autentyczności oraz domniemania zgodności

z prawdą, o których stanowi ta ustawa w art. 144b § 4, co z kolei prowadzi do braku skutecznego jego doręczenia skarżącej w przewidzianej przepisami formie i we właściwym trybie, w konsekwencji zaskarżona decyzja nie została wprowadzona do obrotu prawnego;

2) art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, albowiem nastąpiło to w warunkach naruszenia:

a) art. 180 § 1 o.p. oraz art. 181 o.p. na skutek rozstrzygania sprawy przez organ I instancji oraz organ odwoławczy na podstawie materiału dowodowego pochodzącego z odrębnej sprawy podatkowej prowadzonej wobec podatniczki, który to jednak materiał dowodowy nie spełnia kryterium braku sprzeczności z prawem

- a powyższe naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 10 ust. 2 u.p.p. na skutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy oraz rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika, co w szczególności przejawiało się:

- w dowolnej ocenie organów podatkowych obu instancji w zakresie negowania rzeczywistych transakcji gospodarczych z kwestionowanymi kontrahentami,

- braku konkretnego i merytorycznie wyczerpującego ustosunkowania się do zarzutu odwołania, na gruncie, którego wskazano, że dowody włączone do materiału dowodowego niniejszej sprawy, pochodzące

z odrębnych spraw podatkowych prowadzonych wobec podatniczki

w przedmiocie podatku VAT za poszczególne miesiące 2018 r., nie spełniają wszystkich wymogów z art. 180 § 1 o.p., tym samym nie mogły stanowić w niniejszej sprawie podstawy niekorzystnego dla podatniczki rozstrzygnięcia,

- a powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

3) art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.d.o.f."), na skutek bezzasadnego uznania, że wydatki związane z płatnościami na rzecz kwestionowanych w sprawie kontrahentów nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

Wniosła o:

1. połączenie sprawy ze sprawą, w której do WSA w Poznaniu wniesiona została skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 29 września 2025 r., nr [...] wydaną wobec skarżącej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. – w celu ich łącznego rozpoznania;

2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika;

3. o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1

§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie

w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy zgodnie z prawem organ odwoławczy

w zaskarżonej decyzji uznał, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, pomimo że skarżąca nie podniosła zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem

5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do postanowień art. 70c o.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Uprawnienie organów podatkowych do orzekania w ww. przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. upływa co do zasady 31 grudnia 2024 r.

W ocenie Sądu zobowiązanie podatkowe określone decyzją nie uległo przedawnieniu, ponieważ doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia przez Naczelnika 30 kwietnia 2024 r. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wobec skarżącej.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Stosownie do art. 70 § 7 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się,

a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

W ocenie Sądu, 30 kwietnia 2024 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. Zdaniem Sądu nie ma również żadnych podstaw do uznania, że wszczęcie tego postępowania miało charakter instrumentalny. Należy też podkreślić, że skarżąca nie stawia również takiego zarzutu w skardze.

Z uwagi na skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych możliwe jest odniesienie się do zarzutów procesowych skargi.

Zgodnie z art. 144b § 1 o.p. w przypadku pism utrwalonych w postaci elektronicznej, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma odzwierciedlającego treść tego pisma.

Stosownie do art. 144b § 2 pkt 1 o.p. wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera informację, że pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej

i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała.

Zdaniem Sądu, skierowana do skarżącej decyzja organu II instancji

z 3 października 2025 r. zawiera wszystkie elementy konieczne do uznania, że dokument ten ma postać wydruku.

Ww. decyzja została opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, nadto zawiera informację "Wydruk tego dokumentu na podstawie art. 144b ustawy Ordynacja podatkowa nie wymaga podpisu. Został on opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zgodnie z art. 144b § 4 ustawy Ordynacja podatkowa wydruk pisma stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej." (str. [...] zaskarżonej decyzji) oraz wskazanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała.

Sąd zauważa, że w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 3 października 2025 r. nie zostało wprost wskazane, że pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej, jak uczynił to Naczelnik w decyzji z 19 maja 2025 r. (str. [...] decyzji organu I instancji), ale wskazuje, że wydruk pisma stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie utrwalonym elektronicznie spełnia wymóg informacji, o której mowa w art. 144b § 2 pkt 1 o.p. Bezsprzecznie informuje adresata, że doręczeniu podlega wydruk pisma wydanego w formie elektronicznej.

Dlatego, w ocenie Sądu za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 144b § 1 w zw. z art. 144b § 2 pkt 1 o.p.

Zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 181 o.p. zdaniem Sądu także jest niezasadny.

Zgodnie z art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być

w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Organ I instancji włączył do akt sprawy wszystkie dokumenty zgromadzone

w toku czynności z zakresu podatku VAT za poszczególne miesiące 2018 r. w takim zakresie, w jakim materiały te stanowiły podstawę ustaleń faktycznych.

W postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości dowodów. Okoliczności faktyczne danej sprawy mogą być ustalone w oparciu o dowody zgromadzone w toku odrębnych procedur, nie tylko podatkowych i nie tylko przeprowadzonych wobec danego podatnika, o ile dowody te mogą przyczynić się do wyjaśnienia danej sprawy. Nie zachodzi wówczas potrzeba powtarzania tych samych czynności dowodowych bezpośrednio w postępowaniu w danej sprawie (por. wyrok NSA z 19.11.2025 r., I FSK 1671/22, wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza; w skrócie "CBOSA").

Dopuszczenie dowodów z innych postępowań nie narusza przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 12.12.2025 r., I FSK 1625/25,. wyrok NSA z 19.09.2025 r., I FSK 1470/22, CBOSA).

Zdaniem Sądu zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. również nie zasługują na uwzględnienie. Organ zebrał dowody wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Błędna ocena materiału dowodowego również nie została przez stronę skarżącą uzasadniona. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę

z art. 191 o.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Podnieść należy, że materiał ten poddany został wszechstronnej ocenie z uwzględnieniem wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania. Organ prowadzący postępowania wyciągnął logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Postępowanie to doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, znajdujących podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, którego weryfikacja dokonana została w granicach swobodnej oceny dowodów.

W opinii Sądu zaskarżona decyzja spełnia standardy uzasadnienia, o których stanowi art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Uzasadnienie obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale również zawiera ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 u.p.p.

Zasada wyrażona w art. 10 ust. 2 u.p.p. znajduje zastosowanie wyłącznie

w sytuacji, gdy organ rozpoznający sprawę nie będzie w stanie przy użyciu dostępnych środków dowodowych rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego. Dokonanie ustalenia stanu faktycznego w zakresie m.in. rzeczywistych transakcji gospodarczych z kwestionowanymi kontrahentami w oparciu o materiał dowodowy

z odrębnych spraw podatkowych prowadzonych wobec skarżącej, jest możliwe i nie wiąże się ze szczególnymi trudnościami. Sytuacji takiej jak zaistniała w niniejszej sprawie nie można zatem zakwalifikować, jako wątpliwości stanu faktycznego niedających się usunąć, które winny być rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy.

Kwestią sporną w sprawie pozostaje możliwość wykazania w kosztach podatkowych za 2018 r. faktur dokumentujących sprzedaż towarów na rzecz skarżącej, a wystawionych przez: U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., I. C. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz F. T. Sp. z o.o.

Z treści regulacji zawartej w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby wydatek został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi spełnić łącznie następujące warunki: pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów (zachowania/zabezpieczenia źródła przychodu), ewentualnie mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, być definitywny (faktyczny), zostać właściwie udokumentowany (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2025 r., II FSK 739/23, CBOSA).

Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko te wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny.

W niniejszej sprawie ustalono, że faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, tym samym nie mogą być podstawą ujęcia ich w kosztach uzyskania przychodów.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, transakcje zakupu podszewki od U.-D. Sp. z o.o., D. C. Sp. z o.o., U. Sp. z o.o., I. C. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz F. T. Sp. z o.o. wykazywane przez skarżącą nie miały w rzeczywistości miejsca. Wystawione na rzecz PPUH [...] faktury sprzedaży podszewki stwierdzały czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane.

Wskazują na to szereg okoliczności:

- brak jakiejkolwiek dokumentacji, która zwykle towarzyszy transakcjom kupna

i sprzedaży w postaci zapytań, zamówień, ofert, umów, uzgodnień dot. transportu, terminu i adresu dostawy,

- wirtualny adres siedziby spółek,

- brak zaplecza umożliwiającego tym podmiotom prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu (magazynu, środków trwałych, pracowników)

- okoliczność wyrejestrowania ww. spółek z rejestru podatników VAT z uwagi na brak z nimi kontaktu, ich nagłe zarówno rozpoczęcie jak zaprzestanie wykonywanej działalności,

- zgłoszony przedmiot działalności spółek nie koresponduje z treścią faktur,

- powiązania osobowe spółek,

- brak i kontaktu organów podatkowych z tymi podmiotami i na tej postawie wykreślenie ich z rejestrów podatników VAT;

- nie złożenie przez te podmioty zeznań rocznych w podatku CIT za 2018 r.

Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, które choćby uprawdopodobniły faktyczne zawarcie transakcji i handel towarem. Skarżąca wprawdzie wnosiła

o przesłuchanie jej, jednak nie stawiała się na wezwania organu.

Skarżąca nie podjęła żadnych działań, żeby udokumentować kontakty

z ww. spółkami (poza sprawdzeniem, że spółki te zostały zarejestrowane w VIES oraz w KRS), nie zawarła z nimi żadnych umów, nie zachowała korespondencji, a nawet nie sprawdzała przedmiotu działalności tych firm oraz ich statusu w organie rejestrowym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, pomimo że w 2018 r. zaewidencjonowała 55 faktur wystawionych prze te podmioty o łącznej wartości netto 887.191,40 zł.

Podkreślić należy, że skarżąca miała stałych dostawców tkanin i w tych przypadkach dokumentacja handlowa nie ograniczała się wyłącznie do faktur i przelewów, wystawiane były dowody dostaw: listy przewozowe, WZ.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy i dokonano również trafnego zastosowania przepisów u.p.d.o.f.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.