Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] (poprzednio [...]) sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 236/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 236/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia pn. "Montaż stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. zgodnie z projektem budowlanym", które miało zostać zrealizowane w D., ul. [...], dz. nr ewid. gr.: [...], k.m. [...], obręb [...] D., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości.

Sądowi I instancji zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:

I. prawa materialnego, polegające na:

naruszeniu § 10 ust. 3 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Uchwały Nr VI11/161/2015 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Dąbrowa Górnicza dla terenów w rejonie ul. [...] oraz terenów przemysłowych w rejonie ulic: [...] i [...] ("m.p.z.p.") w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 t.j. ze zm.), poprzez nieuznanie, że w relacji do postanowień m.p.z.p. wysokość urządzeń montowanych na dachu budynku jest irrelewantna ze względu na zasady pomiaru wysokości budynku określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, a także poprzez uznanie, że w relacji do postanowień m.p.z.p. wysokość planowanej inwestycji w postaci montażu urządzeń na dachu istniejącego budynku należy mierzyć z uwzględnieniem wysokości budynku, tj. od poziomu terenu,

II. przepisów postępowania, polegające na:

1. naruszeniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm., "p.o.u.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 30 § 4 oraz art. 6, 7, 8, 9 i 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., "k.p.a.") w związku z art. 529 § 1 pkt 4 oraz art. 531 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 ze zm., "k.s.h."), poprzez błędne przyjęcie, że powyższe normy nie zostały naruszone, jak i brak wskazania, że naruszenie owych norm miało wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nastąpiło błędne wskazanie adresata decyzji i jej skierowanie do podmiotu niebędącego stroną postępowania, co doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego w postaci zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, gdyż sąd I Instancji nie stwierdził nieważności decyzji, pomimo że organ II Instancji nie ustalił zakresu stron postępowania według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w czasie orzekania przez Wojewodę [...],

2. naruszeniu art. 1 § 1 i 2 p.o.u.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 236 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2018 r. poz.1360 t.j., ze zm., "k.p.c.") oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów zaprezentowanych przez skarżącego w toku postępowania, a także zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku pomimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy przez WSA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3. naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm., "p.o.ś.") w zw. z § 1 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192 poz. 1883; "Rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych") w zw. z załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. Nr 221 poz. 1645; "Rozporządzenie w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia badań"), a także w zw. z pkt 1, pkt 2, pkt 3 podpunkt 1 załącznika nr 1 do Rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia badań, poprzez brak rozpatrzenia przez sąd I Instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, które stało w opozycji do stanowiska organu I Instancji przedstawionego w decyzji I Instancji, uznanej przez Wojewodę [...] w decyzji za prawidłową, które to stanowisko praktycznie zrównało pojęcia miejsc dostępnych dla ludności oraz terenu przeznaczonego pod zabudowę i przyjmowało za miejsca dostępne dla ludności punkty w powietrzu (przestrzeni powietrznej), położone wysoko ponad terenami i budynkami, które to miejsca ze względu na swoje położenie na terenach przeznaczonych pod zabudowę mogą okazać się dostępne dla ludności, o ile rzeczywiście zostaną zabudowane lub nadbudowane do określonej wysokości nad poziom terenu,

4. naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 2 p.o.ś. poprzez brak rozpatrzenia przez sąd I Instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, zgodnie z którym miejscami dostępnymi dla ludności są jedynie miejsca dostępne bez użycia specjalistycznego sprzętu w chwili orzekania przez organy, tj. miejsca położone do 2 m nad poziomem aktualnej zabudowy lub niezabudowanego terenu,

5. naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 t.j. ze zm.; "Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku") w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71; "Rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko"), poprzez brak rozpatrzenia przez sąd I Instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, zgodnie z którym planowana przez skarżącego inwestycja nie jest inwestycją zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływującą na środowisko, a przez to nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, oraz, te oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, czy też przestrzeń nad nieruchomościami sąsiednimi, nie powoduje, że jej realizacja powinna być przedmiotem postępowania w trybie przewidzianym w Ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku,

6. naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowalne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 t.j. ze zm., "p.b.") oraz art. 77 § 2 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia przez sąd I Instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, zgodnie z którym brak było podstaw żądania uzupełnienia dokumentacji w sposób wskazany w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r., nakładającym na [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., Al. [...],[...] W. (dalej jako "[...] sp. z o.o.") obowiązek uzupełnienia dokumentacji o złożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji oraz zmodyfikowania projektu budowlanego ("Postanowienie"), a także, zgodnie z którym to stanowiskiem skarżącego zebrana dokumentacja nie wykazuje braków, a skarżący wyjaśnił organom wszelkie wątpliwości w pisemnych wystąpieniach w toku postępowania.

Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w ich następstwie sąd wydał wadliwe orzeczenie.

W związku z powyższym wniesiono o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że pogląd przyjęty przez sąd wojewódzki, aprobujący twierdzenia Wojewody [...] wyrażone w decyzji, zgodnie z którym wysokość antenowej konstrukcji wsporczej (masztu), która zgodnie ze złożonym przez inwestora projektem budowlanym ma zostać zamontowana na dachu budynku, należy liczyć od poziomu terenu, a nie od poziomu, w którym owa konstrukcja ma swój początek (poziom dachu), jest niepoparty żadną podstawą prawną, a ponadto jest sprzeczny z logiką, treścią m.p.z.p., a także szeregiem przepisów prawa.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła też sądowi wojewódzkiemu niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, odnosząc ten zarzut przede wszystkim do ustalenia kręgu stron postępowania oraz jej legitymacji jako jego strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Za niesłuszne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w punktach 3, 4, 5, 6 dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska, bądź zajęcie stanowiska w sposób marginalny przez sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, lub innym piśmie procesowym, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie sąd I instancji niewątpliwie odniósł się do meritum sprawy, tj. zasadności wydania odmowy pozwolenia na budowę w związku z niezgodnością budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wojewódzki kontrolował decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., która utrzymała w mocy decyzję z [...] marca 2017 r. nr [...] Prezydenta Miasta D. odmowie pozwolenia tylko z powodu niezgodności inwestycji z prawem miejscowym, gdyż jest to okoliczność najbardziej istotna i przesądzająca. Stwierdził, że "bezprzedmiotowe jest badanie pozostałych okoliczności sprawy". Organ odwoławczy nie uzasadniał odmowy wydania pozwolenia na budowę koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, ani nie wskazywał obszaru ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego. Nie wypowiadał się czy planowana inwestycja jest inwestycją zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływującą na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych przyczyn, zasadnie sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odnosił się do tych kwestii. Dlatego niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów: ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań pól elektromagnetycznych w środowisku, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Za niezasadny należy uznać także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej i kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest to przepis ustrojowy określający podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, zakres właściwości sądu nie został naruszony bowiem zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu.

Niezrozumiałym jest, na tle niniejszej sprawy, przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. (punkt 2. skargi kasacyjnej), zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza bowiem jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Przy czym podkreślić należy, że strona nie wyjaśniła, poza jego wskazaniem, w czym upatruje, mając na uwadze dyspozycję ww. przepisu, jego naruszenia w niniejszej sprawie. Wskazała tylko na "niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów zaprezentowanych przez skarżącego w toku postępowania, a także zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku pomimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy".

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 113 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym – "Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną". Przepis ten ma regulację wyłącznie techniczną, ściśle porządkową, określa moment zakończenia postępowania przed sądem, wskazuje na kompetencje przewodniczącego, a ta wynika z jego funkcji. Jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w swych orzeczeniach przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy" nie rozumie się konieczności wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy istniejącego w rozpoznawanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku. Dokonania przez sąd oceny czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie. (vide wyroki: NSA: z 14 listopada 2017r. sygn. akt II OSK 458/16, z 20 grudnia 2017r. sygn. akt I FSK 451/16, z 16 stycznia 2018r. sygn. akt II OSK 1180/17, z 12 kwietnia 2018r. sygn. akt II FSK 1052/16). Naruszenie tego przepisu możliwe jest wówczas gdy przewodniczący nie zamknie rozprawy, bądź zamknie ją nie udzielając stronom głosu lub gdy sąd nie przeprowadził uzupełniającego dowodu z dokumentu mimo, że taki dowód dopuścił.

To organy orzekające w sprawie ustalają stan faktyczny i co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który sprawuje kontrolę legalności wydawanych decyzji i opiera ją na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym wydanie decyzji.

Z tych względów też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji nie naruszył również art. 106 § 3 p.p.s.a.

Przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nie przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11).

Ponadto, jak wyżej wskazano, przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez sąd na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania. Jego zastosowanie jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W niniejszej sprawie, skarżąca kasacyjnie spółka nie składała żadnych dowodów ani na rozprawie, ani nie dołączyła ich do skargi, nie wskazała o jakie konkretnie dowody z dokumentów chodzi.

W kontekście powyższego, nie mógł odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nietrafny jest także zarzut zawarty w punkcie 1 skargi kasacyjnej, który wskazuje m.in. powołane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ale sprowadza się do tego, że decyzja organu odwoławczego skierowana została do niewłaściwego podmiotu. Sąd wojewódzki prawidłowo zwrócił uwagę, że z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpiła [...] sp. z o.o. Adresatem decyzji organu I instancji była ta spółka, która również złożyła odwołanie. Przed wydaniem decyzji przez Wojewodą [...] doszło do wydzielenia nowego podmiotu – spółki [...], która ma realizować zadania w zakresie infrastruktury teletechnicznej, ale [...] sp. z o.o nadal istnieje. Ma zatem rację sąd I instancji, że nie można twierdzić, iż decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w toczącym się postępowaniu. Spółka [...] wniosła o wydanie decyzji administracyjnej i rozstrzygnięcie organu do niej zostało skierowane. Rzeczywiście, jak to wskazał WSA w Gliwicach niemożliwym jest, by organ odwoławczy śledził dokumentację podziałową spółki, aby sprawdzać, czy na pewno dalej zajmuje się ona budową infrastruktury telekomunikacyjnej. To sama skarżąca powinna powiadomić organ II instancji o powyższych okolicznościach.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia prawa materialnego, który jest istotą całej sprawy i uzasadnia odmowę udzielenia pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia pn. "Montaż stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. zgodnie z projektem budowlanym", które miało zostać zrealizowane w D. na dachu budynku przy ul. [...], dz. nr ewid. gr.: [...], k.m. [...], obręb [...]. § 10 ust. 3 pkt 3) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr VI11/161/2015 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Dąbrowa Górnicza dla terenów w rejonie ul. [...] oraz terenów przemysłowych w rejonie ulic: [...] i [...]) - stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem [...], na którym jest zlokalizowana planowana inwestycja, ustala się wysokość obiektów budowlanych do 22 m. Planowana inwestycja ma polegać, na wybudowaniu masztu o wysokości 17,20 m i gdyby była samodzielnym obiektem budowlanym posadowionym na gruncie spełniałaby parametry wysokości powołanego zapisu planu. Jednak projektowany maszt telefonii komórkowej ma być umieszczony na istniejącym budynku i z nim konstrukcyjnie powiązany. Wysokość tego ostatniego wynosi zaś ponad 6 m. Dlatego wysokość tego obiektu budowlanego wynosi 23,5 m. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie organy administracji architektoniczno-budowlanej i sąd I instancji uznały, iż wysokości tych dwóch obiektów (budynku i masztu) należy zsumować i dopiero wówczas dokonać oceny zgodności z planem miejscowym. Tym samym zarzut naruszenia § 10 ust. 3 pkt 3) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznać należy za niezasadny. Błędne jest także powoływanie się w skardze kasacyjnej na treść § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z tego względu, że przepis ten odnosi się do budynków, a plan miejscowy reguluje wysokość obiektów budowlanych. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.