I SA/Kr 580/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-09-24	
Data wpływu	2013-04-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jarosław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 8 poz 60;  art. 21 par 5;  Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613;  art. 6 ust 3, ust.6, ust 7; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.	
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 580/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r., sprawy ze skargi P.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 stycznia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., - s k a r g ę o d d a l a -	
Uzasadnienie
Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 6 listopada 2012 r. nr [...] ustalono współwłaścicielom P.S. oraz M. A. – K. solidarnie zobowiązanie z tyt. podatku od nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2010 rok w kwocie łącznej 4.072,00 zł.

W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy ustalił , że podatnicy aktem notarialnym Rep. [...] z dnia 02.04.2009 r. nabyli nieruchomość gruntową położoną w Ż. o łącznej pow. 2200 m2 składającej się z działek o numerach:[...] o pow.0.07 ha sklasyfikowanej jako Bi, nr 680 o pow. 0.07 ha sklasyfikowanej jako LsV 0.06 ha i Bi 0.01 ha, nr 681 o pow. 0.08 ha sklasyfikowanej jako Bi. Powyższa nieruchomość zabudowana jest budynkiem, pensjonatem "W".

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że budynek ten do czasu przekazania przez Fundusz W. Sp. z o.o. na rzecz nabywców (protokół zdawczo odbiorczy spisany w dniu 07 maja 2010 r.) funkcjonował jako ośrodek wczasowy.

W związku z tym, że właściciele nieruchomości w ustawowym terminie nie zgłosili przedmiotowej nieruchomości do opodatkowania organ podatkowy pismem z dnia 08 września 2010 r. wezwał w/w do przedłożenia w terminie 7 dni informacji o nieruchomościach. W odpowiedzi na wezwanie wpłynęło pismo P.S. wraz z załącznikami, w którym stwierdził, że nie powstał względem jego osoby obowiązek podatkowy od nabytego udziału w nieruchomości położonej w Ż. zabudowanej budynkiem "W".

W świetle powyższego i wobec faktu, że w obowiązującym terminie jak również na wezwanie organu podatkowego nie została złożona informacja o nieruchomościach jak też nie została udostępniona przedmiotowa nieruchomość do przeprowadzenia oględzin, organ podatkowy wystąpił pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. do Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP) o udostępnienie wszelkich dokumentów potwierdzających charakter budynku pensjonatu "W" oraz jego metraż.

Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału - organ podatkowy przyjął, że podatnikiem podatku od przedmiotowej nieruchomości od dnia przekazania (Protokół zdawczo-odbiorczy spisany w dniu 07 maja 2010 r. przez stronę przekazującą tj Fundusz W. Sp.zo.o. w W.) jest P.S. i M. A.-K. jako podmiot spełniający przesłankę z art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Za podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął dane wynikające z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, natomiast powierzchnię budynku przyjęto z protokołu zdawczo-odbiorczego oraz złożonej deklaracji "korekta nr 2". Organ uznał ,że wykazane budynki mają charakter niemieszkalny o czym świadczą dokumenty zgromadzone w sprawie jak np. odpis z odpisu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z dnia 01 września 1950 r., z którego ewidentnie wynika, że w tamtym okresie budynek "W" choć nie całkowicie wykończony był już pensjonatem. Świadczy o tym zapis w tymże dokumencie o podjętej decyzji o przeprowadzeniu generalnego remontu i dokończenia budowy pensjonatu "W". Ponadto był to budynek niezamieszkały, gdyż został on wybudowany w stanie surowym przed 1939 r. i w takim stanie pozostawał do momentu rozpoczęcia prac remontowo-budowlanych przez F"W". Należy również zauważyć, że sam układ pomieszczeń, jak wynika z karty weryfikacyjnej pomieszczeń w obiektach F"W", był układem typowo charakterystycznym dla ośrodków wczasowych z licznymi pokojami o przybliżonym metrażu (w ilości 19 pokoi) i pomieszczeniami magazynowymi. Charakter budynku potwierdzony również został przez nowych właścicieli w protokole zdawczo-odbiorczym, który podpisał P.S., a w którym to znalazło się określenie "budynku-wczasowego pn. "W". Również w piśmie z dnia 25.09.2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego potwierdził, że w prowadzonym przez Urząd Skarbowy postępowaniu podatkowym w/w podatnicy złożyli oświadczenie, że przedmiotem nabycia jest budynek wczasowy pn "W" położony w Ż.

W świetle powyższych dokumentów w ocenie organu brak jest podstaw do uznania budynku "W" za budynek mieszkalny. Z uwagi na fakt , że nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza, podlega opodatkowaniu według stawek jak dla budynków pozostałych.

Przedmiotowa nieruchomość została podatnikom wydana przez Fundusz "W" Sp. zo.o. w W. protokołem zdawczo-odbiorczym spisanym w dniu 7 maja 2010 r. dlatego wysokość podatku ustalono od dnia 01 czerwca 2010 r. zgodnie z przepisami art. 6 pkt 1 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który mówi, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji postanowieniem nr [...] z dnia 17 października 2012 r. organ podatkowy wyznaczył stronom siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się sprawie zebranego materiału dowodowego, celem zapoznania się, tym samym zapewniając stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu.

Od decyzji tej P.S. złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania całego materiału dowodowego na okoliczność potwierdzenia, iż budynek "W " w całości może być uznany za mieszkalny a nie pensjonatowo - wczasowy jak również naruszenie art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż w toku postępowania organ pierwszej instancji nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i w konsekwencji nie ocenił na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, a co za tym idzie organ ten błędnie przyjął, iż przedmiotowy budynek ma w przeważającej części charakter pensjonatowe - wczasowy a nie mieszkalny.

Odwołujący się zarzucił błędne ustalenie faktyczne, dotyczące przyjęcia, że dokument zatytułowany decyzja P.P.R.N. w N. znak: L.dz. [...] z dnia 1 września 1950r. jest dokumentem urzędowym posiadającym byt prawny, gdy tymczasem decyzja ta została uchylona w wyniku odwołania i nie widnieje na niej klauzula stwierdzająca jej ostateczność, oraz naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej albowiem odpis z odpisu z odpisu, który nie został sporządzony przez organ wydający tę decyzję, nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu tego przepisu i wobec tego nie stanowi dowodu tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podatnik zakwestionował również postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. z dnia 3 października 2012 roku znak: [...] w sprawie dopuszczenia do toczącego się postępowania podatkowego pisma Urzędu Skarbowego w N. z dnia 25 września 2012 roku Nr [...] z którego wynika, że przedmiotem nabycia jest budynek wczasowy.

W dalszej części złożonego odwołania P.S. podniósł że organ pierwszej instancji nie poszukuje i nie włącza jako dowód dokumentów świadczących o tym , iż sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym lub jego charakter jest nieokreślony. Zdaniem odwołującego się nie istnieje jakikolwiek dokument urzędowy pozwalający przyjąć charakter pensjonatowo-wczasowy budynku " W", który to budynek był wybudowany jeszcze przed II Wojną Światową przez W. C.-D. w celu zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych. Dlatego z faktu, że do dnia 7 maja 2010 roku F"W" Spółka z o. o. prowadziła w spornym budynku działalność gospodarczą o charakterze pensjonatowo-wczasowym nie można wyciągać wniosku, iż ten obiekt ma taki właśnie charakter.

Ponadto podatnik wywodzi, iż dokumenty, na których oparł swoje rozstrzygniecie organ pierwszej instancji, takie jak np. karta weryfikacyjna pomieszczeń w obiektach wczasowych F"W" Spółka z o. o. sporządzona w dniu 25 września 1981 roku dla budynku " W ", są dokumentami prywatnymi a nie urzędowymi. Skoro więc brak jest dla tej nieruchomości ewidencji budynków i pozwolenia na budowę oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to w ocenie podmiotu odwołującego się od dnia 13 maja 2009 roku tj. od chwili zamieszkania w spornym budynku B.S., budynek ten powinien być traktowany jako mieszkalny, bowiem tak jest teraz użytkowany. Konsekwencją takiego stanu rzeczy winno być zastosowanie w rozpatrywanej sprawie adekwatnie niższej stawki podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu dowołaniu decyzja z dnia 30.01.2013 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięci organu pierwszej instancji .

W uzasadnieni rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił , że Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji dowodu ani też nie określa środków dowodowych, które mogą być wykorzystane w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Przez co pojęcie dowodu należy rozumieć szeroko - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodem może być również dokument urzędowy, na który wskazuje dyspozycja art. 194 Ordynacji podatkowej. Jest to utrwalony w formie pisemnej przejaw woli lub wiedzy organu państwowego, instytucji lub organizacji, która na podstawie odrębnych przepisów ma prawo do wydawania określonych dokumentów. Takim pismom Ordynacja podatkowa nadaje wzmocnioną wartość dowodową i w stosunku do takich dokumentów obowiązuje zasada domniemania prawdziwości wynikająca z zapisów art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Reasumując każdy dokument urzędowy mający związek z wyjaśnieniem danej sprawy jest dowodem natomiast nie każdy dowód musi być dokumentem urzędowym i ten fakt wcale nie może dyskredytować go w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy organ podatkowy stwierdził, że trafnie strona odwołująca wywiodła, że dokument zatytułowany decyzja P w N. znak: [...] z dnia 1 września 1950r. nie spełnia waloru dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Również do tej kategorii dokumentów trudno byłoby zaliczyć dokumentację wewnętrzną budynku " W" sporządzoną przez poprzedniego użytkownika tj. F"W" Spółka z o. o. Jednakże nie można odrzucić całkowicie tych dokumentów jako dowodów w świetle brzmienia cyt. wyżej art. 180 Ordynacji podatkowej, co sugeruje w złożonym odwołaniu zobowiązany. Dlatego Kolegium jako dowód w rozpatrywanej sprawie przyjmuje całość materiału wyjaśniającego zgromadzonego i ocenionego przez organ pierwszej instancji.

Po powtórnej analizie całego materiału dowodowe - wyjaśniającego organ odwoławczy stwierdził, że dowody w postaci: odpisu z odpisu z odpisu decyzji P. w N. znak: [...] z dnia 1 września 1950r. nie sporządzonego przez organ wydający tę decyzję oraz karty weryfikacyjnej pomieszczeń w obiektach wczasowych F"W" Spółka z o .o .sporządzonej w dniu 25 września 1981 roku dla budynku " W " bez zaparafowania i oznaczenia datą poprawianych wielkości są dokumentami o nie potwierdzonej wiarygodności, jednakże charakter spornego budynku potwierdzają w sposób wystarczający inne wiarygodne dowody zgromadzone w tej sprawie.

W szczególności zasadność zakwalifikowania budynku " W " w Ż. do kategorii budynków pozostałych potwierdzają:

- zapis § 1 umowy przedwstępnej zamiany zawartej dnia 14 maja 2010 roku i podpisanej przez P.S. i B.S. mówiący o nieruchomości zabudowanej domem wczasowym " W",

- zestawienie powierzchni deklarowanej przez F"W" Spółka z o. o. do podatku od nieruchomości w roku 2009 przesłane przy piśmie z dnia 24 stycznia 2011 roku L. dz. 9/2011, gdzie wykazano powierzchnię całkowitą domu wczasowego " W " wynoszącą 1.127,95 m. kw. a w tym: pow. klatek schodowych 65,3 m. kw. i pow. mieszkalną 91,9 m. kw.

- karta nieruchomości domu wczasowego " W" sporządzona przez F"W" Spółka z o. o. na dzień 18 września 2009 roku wskazująca między innymi liczbę 45 miejsc noclegowych i fakt posiadania w budynku stołówki,

- protokół zdawczo odbiorczy sporządzony w dniu 7 maja 2010 roku i podpisany przez P.S. i przedstawicieli F"W" Spółka z o. o. dot. przekazania między innymi budynku wczasowego "W" o pow. użytkowej 1.101,7 m. kw. i budynku gospodarczo - magazynowego o pow. uż. 26,25 m. kw. będących do dnia przekazania w czynnej eksploatacji wczasowej,

- uzasadnienie pozwu do Sądu Okręgowego w Warszawie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości złożonego i podpisanego przez P.S. ,w którym powód jednoznacznie stwierdza, że jest właścicielem udziału wynoszącego 1/2 część nieruchomości zabudowanej domem wczasowym " W " i obiektem magazynowo-garażowym,

- pismo Urzędu Skarbowego z dnia 25 września 2012 roku Nr [...] włączone do sprawy postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 3 października 2012 roku znak: [...] z którego wynika, że przedmiotem nabycia był budynek wczasowy.

W tym stanie rzeczy Kolegium nie dopatrzyło się w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji naruszenia obowiązujących przepisów prawa proceduralnego tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 194 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej, na które powołuje się podatnik w złożonym odwołaniu, w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło , że przy podjęciu niniejszej decyzji wzięto pod uwagę również to, że pomimo kierowanych wezwań, nie złożona została przez właścicieli stosowna informacja podatkowa o posiadanych nieruchomościach. Ponadto pomimo wyznaczonych dwóch terminów, z przyczyn niezależnych od organu pierwszej instancji, nie odbyły się oględziny przedmiotu opodatkowania. Nie został też potwierdzony fakt zamieszkiwania i przebywania B.S. w spornym budynku.

Organ odwoławczy zauważył również, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej: G.434, jednostka ewidencyjna: M. - wieś, obręb ewidencyjny: Żegiestów posiadane przez odwołującego się grunty zostały sklasyfikowane jako inne tereny zabudowane oraz las, a nie jako tereny mieszkaniowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.S. zarzucił :

-naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Poprzez przyjęcie jako podstawę opodatkowania powierzchnie budynku "W" wynikające z deklaracji złożonej przez Fundusz W., czyli złożonej przez podmiot, który nie jest stroną tego postępowania podatkowego.

-naruszenie art. 121 § 1 oraz 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez objęcie opodatkowaniem powierzchni budynku gospodarczo-magazynowego, który w istocie nie stoi na żadnej z działek ewidencyjnych opisanych w tej decyzji. SKO pominęło dowód dołączony w postaci kopii mapy ewidencyjnej z wykazem zmian.

-naruszenie art. 122, art. 191 ordynacji podatkowej, gdyż w toku postępowania SKO nie podjęło niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i w konsekwencji nie oceniło na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. To spowodowało, że błędnie przyjęto, że budynek ten ma w przeważającej części charakter pensjonatowo-wczasowy a nie mieszkalny.

P.S. podkreślił ponadto , że wszystkie dokumenty, na które powołuje się Burmistrz MiG M. (a następnie SKO) mające dowodzić pensjonatowo-wczasowego charakteru budynku "W" zostały wytworzone w następstwie takiego sposobu użytkowania go przez samoistnego posiadacza w złej wierze, tj. przez dawne F"W" oraz F"W" Spółkę z o. o. z siedzibą w W.

W ocenie skarżącego Burmistrz zastosował metodę "łapania za słowa" dla ustalenia charakteru przedmiotowego budynku albowiem oparł się na oświadczeniach zawartych w protokole przekazania budynku oraz złożonym przed organem skarbowymi. Skarżący gdyby wiedział , że zostaną one podstępnie użyte przez Burmistrza do tego celu, to w oświadczeniu napisałby, że jest to budynek mieszkalny lub, że jego charakter jest nieokreślony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Zasadniczym przedmiotem sporu jest kwestia wielkości stawki podatkowej zastosowanej przy wymiarze podatku od nieruchomości w stosunku do budynku "Wanda". W ocenie organu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania ww. budynku za budynek mieszkalny w związku z powyższym nie można zastosować do niego stawki podatkowej właściwej dla budynków mieszkalnych. Z kolei w ocenie podatnika ta niższa stawka jest adekwatna do charakteru budynku.

W pierwszej jednak kolejności należy ocenić zarzuty związane ze sposobem prowadzenia postępowania dowodowego i oceną materiału zebranego w sprawie.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, przy tym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p.

W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie, konieczne czynności wyjaśniające i dokonały ustaleń faktycznych w oparciu o liczne fakty istotne dla rozstrzygnięcia, tak zatem materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i wnikliwy.

Jednocześnie zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, z pogwałceniem zasady swobodności ocen, a organy podatkowe, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 Ordynacji podatkowej, odnoszącą się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wzięły pod uwagę wszystkie dowody i dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego.

Nadto organy obu instancji w decyzjach podatkowych w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności (na podstawie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej).

Zaznaczyć bowiem należy że z mocy art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) osoby fizyczne, z zastrzeżeniem niemającym znaczenia w niniejszej sprawie, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3 tj. mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części. Następnie, zgodnie z art. 6 ust. 7 powołanej ustawy, organ podatkowy ustala w drodze decyzji podatek od nieruchomości, który jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Zgodnie natomiast z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej , jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

W sytuacji niezłożenia deklaracji na organie podatkowym spoczywa obowiązek wszczęcia postępowania podatkowego i ustalenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości .

W niniejszej sprawie zaznaczyć jednak należy , że organy podatkowe miały ograniczone możliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy albowiem podatnik odmówił złożenia deklaracji podatkowej , nie umożliwił oględzin budynku ( w tym zakresie organy podjęły dwie bezskuteczne próby ) a jego działania ograniczały się do kontestowania ustaleń organów.

Zaakcentować należy, że w postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających dane niezbędne do ustalenia postawy opodatkowania , jeżeli strategia podatnika opiera się na negowaniu działań podejmowanych przez te organy.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t. j., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwał tego skarżący nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego.

W świetle powyższych ustaleń uznać należy , że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W szczególności wyliczając wartość zobowiązania podatkowego organy podatkowe nie naruszyły obowiązującego prawa materialnego opierając się na danych dotyczących przedmiotu opodatkowania zawartych w deklaracji za ubiegły rok złożone przez uprzedniego podatnika. Pomimo tego , że FW nie jest stroną niniejszego postepowania nie można odmówić wartości dowodowej przedstawionych przez ten podmiot dokumentów a to z uwagi na fakt , że sporny budynek był w posiadaniu tego podmiotu i był wykorzystywany w działalności wypoczynkowej . Informację przedstawione FW nie budziły wątpliwości, ponieważ nie zostały skutecznie zakwestionowane przez podatników zarówno w trakcie postępowania, jak i w odwołaniu. Odnosi się to przede wszystkim do powierzchni budynków będących przedmiotem opodatkowania . Kwestia ta nie była przez podatnika negowana .

Przedmiotem kontestacji był przede wszystkim charakter budynku jak i zastosowana stawka podatkowa , która w ocenie podatnika była zawyżona .

Aby odnieść się do przedstawionego problemu w pierwszej kolejności należy zdefiniować pojęcie budynku mieszkalnego .

W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest definicji pojęcia budynku mieszkalnego. Natomiast zgodnie z treścią § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.; dalej zwane jako : "Rozporządzenie MGPiB") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.; dalej zwane jako : "PKOB") przez budynek mieszkalny rozumie się budynek wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej. Natomiast według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rozdz. 1 pkt 2) budynkiem mieszkalnym jest obiekt budowlany, którego co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.

W § 3 pkt 5 cyt. rozporządzenia zaś zdefiniowano pojęcie budynku zamieszkania zbiorowego, którym jest budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi poza stałym miejscem zamieszkania, taki jak: hotel, motel, pensjonat itp, a także budynek do stałego pobytu ludzi, taki jak dom rencistów i dom dziecka. Przytoczone definicje pozwalają przyjąć, że budynki mieszkalne wielorodzinne winny służyć stałemu pobytowi rodzin i budynki zbiorowego zamieszkania nie zaliczają się do budynków mieszkalnych. Elementem rozgraniczającym te dwa rodzaje budynków jest zamiar stałego lub okresowego pobytu ludzi w danym lokalu mieszkalnym znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym bądź też w budynku zamieszkania zbiorowego. W ocenie Sądu wyrażony przez ustawodawcę charakter i funkcja budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wyeksponowanym zamiarem stałego pobytu w tym budynku i lokalu mieszkalnym w tym budynku jednoznacznie odróżnia go od budynków zbiorowego zamieszkania takich jak hotel, pensjonat, do wczasowy, które służą do świadczenia usług krótkotrwałego wynajmu mieszkań lub pokoi.

Ustalenie zatem , że w posiadaniu podatników jest budynek wczasowy powoduje niemożność zastosowania wobec niego stawki przynależnej budynkom mieszkaniowym.

W ocenie Sądu okoliczność , że przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie jest budynek wczasowy czyli przeznaczony do krótkotrwałego wynajmu mieszkań lub pokoi , a zatem nie mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust 1 pkt2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , została wykazana przez organy podatkowe w sposób nie budzący żadnych wątpliwości .

O tym , że podatnicy nabyli budynek wczasowym wynika dokumentów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W dokumentach tych podatnicy wielokrotnie oświadczali , że są w posiadaniu budynku wczasowego Wanda , nie zaś mieszkalnego. Stanowisko to wielokrotnie prezentowali przed wieloma instytucjami państwowymi takimi jak urzędy skarbowe i sądy . Nie można zatem utrzymywać , jak to robi skarżący , że organy podatkowe " złapały go za słowo" i na tym oparły cały stan faktyczny sprawy. Charakter budynku wynika ze wszystkich zgromadzonych dowodów . Z protokołu zdawczo odbiorczego wynika , że przedmiotem przekazania był między innymi budynek wczasowy , który do chwili przekazania znajdował się w czynnej eksploatacji wczasowej . Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również , że sporny budynek przez szereg lat w taki sposób był wykorzystywany przez Fundusz Wczasów Pracowniczych i tak też był deklarowany do opodatkowania .

Natomiast podatnik nie przedstawił żadnego dowodu z którego wynikałoby, że budynek Wanda utracił wczasowy - czyli dostosowany do świadczenia usług krótkotrwałego wynajmu mieszkań i pokoi - charakter . Również nie wykazał, że budynek ten obecnie w całości przeznaczony został na cele mieszkalne.

Nie można się również zgodzić z zarzutem a właściwie z sugestią podatnika jakoby bezzasadnie opodatkowano powierzchnię budynku gospodarczo-magazynowego, który w istocie nie stoi na żadnej z działek ewidencyjnych opisanych w tej decyzji. Jednocześnie podatnik nie neguje aby nie był właścicielem takiego budynku. Zwrócić natomiast należy uwagę , że budynek ten był w użytkowaniu FWP, był deklarowany do opodatkowania jak również był przedmiotem przekazania podatnikom w oparciu o protokół zdawczo – odbiorczy z dnia 7 maja 2010 r. Ponadto z załączonej do odwołania mapy ewidencyjnej wynika jednoznacznie że opodatkowany budynek magazynowo-gospodarczy jest posadowiony również częściowo na działce nr [...] i [...].

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).