Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Sz 95/22 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D.B. na bezczynność Burmistrza Barlinka w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. D.B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Barlinka w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, zaś w odrębnym piśmie wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu podnosząc, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony swoich praw.

Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2022 r. Sąd I instancji wezwał skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi strona wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie oraz nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem uznania, że strona skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia.

W wyznaczonym terminie skarżąca złożyła pismo, w którym ogólnie opisała kwestię dodatku mieszkaniowego.

WSA w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Sz 95/22, odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. przez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi wyżej wymienionej na bezczynność organu w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołał się na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

WSA w Szczecinie uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi bowiem skarga, w związku z którą skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy, podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą przysługującego jej środka zaskarżenia

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca w sposób ogólny opisała okoliczności związane z kwestią uzyskania przez nią dodatku mieszkaniowego oraz powołała się na swoją trudną sytuację życiową związaną z brakiem środków finansowych oraz niepełnosprawnością.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).

W niniejszej sprawie WSA w Szczecinie zastosował powołane wyżej przepisy w sposób prawidłowy. Skarżąca nie wykazała, by przed wniesieniem skargi skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Na powyższą okoliczność nie wskazują również dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym odpowiedź na skargę złożona przez organ.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wobec wniesienia skargi przed skorzystaniem z przysługującego stronie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia skargę należało uznać za niedopuszczalną, co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., co z kolei powoduje, iż w przedmiotowej sprawie prawo pomocy skarżącej nie przysługuje.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż WSA w Szczecinie prawidłowo odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.