A. B. i S. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 marca 2014 r., znak: [...] którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 sierpnia 2013 r. o ustaleniu - na wniosek W. S. - warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi z garażem wolnostojącym na działce nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z działki drogowej nr [...], [...], [...] obr. jw. przy ul. B. w K.". W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że ewentualna realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki i naraziłaby ich na poniesienie szkody w postaci znacznej utraty wartości ich nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Skarżący nie wyjaśnili na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Nie można uznać, by skarżący wykazali spełnienie przesłanek ustawowych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienia dla wstrzymania wykonania decyzji w żadnym razie nie mogą stanowić niczym nie poparte obawy skarżących dotyczące obniżenia wartości ich nieruchomości na skutek realizacji inwestycji, zwłaszcza, że pobieżna analiza przedmiotu wniosku wskazuje, że dotyczy on budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w obszarze analizowanym znajdują się już budynki o takim charakterze. Należy zwrócić również uwagę na fakt, że zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy, a więc zanim inwestor rozpocznie realizację przedsięwzięcia musi jeszcze uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Wreszcie to inwestor, decydując się na prowadzenie budowy na podstawie nieprawomocnych decyzji, ponosi ryzyko związane z ich ewentualnym uchyleniem na skutek kontroli Sądu.
Na marginesie warto wskazać, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Natomiast zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygniecie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Zatem niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia, w wyroku wydanym po przeprowadzeniu rozprawy, której termin został wyznaczony na dzień 8 lipca 2014 r. Sąd w razie uchylenia zaskarżonej decyzji orzeknie także o ewentualnym wstrzymaniu jej wykonania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
