Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA del. Zofia Flasińska /spr./ Sędzia NSA Leszek Leszczyński Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 89/08 w sprawie ze skargi K. S. i C. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 8 października 2008 r. (sygn. akt II SA/Gd 89/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. S. i C. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] października 2007 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. i S. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej znajdującego się na działce nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w Gdańsku o murowany taras od strony ogrodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Wojewody Pomorskiego stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej, rozpatrując wniosek E. C. i S. C., prawidłowo zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły inwestorom pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, dokonując przy tym trafnej oceny co do zgodności planowanej inwestycji z zapisem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 26 kwietnia 2007 r. nr IX/175/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wrzeszcza Dolnego, rejonu Kolonii Żeńcy i Kolonii Uroda w Mieście Gdańsku (dla karty terenu nr 035), nie przewidują linii zabudowy dla działek pod zabudowę szeregową w części ogrodu, przewidziano jedynie linię zabudowy po licach istniejących budynków, obowiązującą od frontu działki od linii rozgraniczającej drogę. Tym samym – zdaniem Sądu - zarzuty skarżących odnośnie wysunięcia projektowanego tarasu poza lico elewacji tylnej słusznie uznane zostały przez organ odwoławczy za niezasadne, bowiem projekt budowlany nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo również oceniły, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W § 12 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia przewiduje, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

W ustępie 5 tego przepisu przewidziano, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m.

Sąd I instancji podkreślił, że § 12 ust. 5 rozporządzenia odwołuje się do ust. 1 tego paragrafu i dotyczy budynku oddalonego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi o 4 m od granicy działki z działką sąsiada i posiadającego od strony tej ściany taras, bądź budynku oddalonego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych o 3 m od granicy z działką sąsiada i posiadającego od strony tej ściany taras. Zdaniem Sądu, w przypadku zabudowy szeregowej, w stosunku do działek sąsiednich mających ściany w granicy działki, tak jak w przedmiotowej sprawie budynki przy ul. [...],[...] i [...], nie jest możliwe zastosowanie § 12 ust. 5 rozporządzenia. Oznacza to, że w zabudowie szeregowej możliwa jest budowa tarasu o szerokości całej działki ze względu na rozmiary działki (§ 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Sąd uznał, iż nie sposób odmówić trafności takiego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy - jak wynika z ustaleń organu - szerokość przedmiotowej działki wynosi 5,3 m.

Zdaniem Sądu, nietrafny jest również zarzut skargi co do tego, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 35 ust. 5 ustawy oraz że w związku z tym organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Sąd wskazał, iż w stosunku do uprzednio wybudowanego samowolnie przez inwestorów tarasu decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku orzekł nakaz rozbiórki. Następnie wymieniony organ, działający jako organ właściwy w postępowaniu egzekucyjnym, przeprowadził dowód z oględzin nieruchomości, stwierdzając wykonanie rozbiórki tarasu przylegającego do ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], co stało się podstawą umorzenia grzywny nałożonej na E. i S. C., decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. W tych okolicznościach sprawy organ architektoniczno - budowlany I instancji był uprawniony do oceny, że nakaz rozbiórki został wykonany, a zatem na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki inwestorów nie znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Sąd zwrócił również uwagę na fakt, że opis stanu działki co do wykonania obowiązku rozbiórki, wynikający z protokołu PINB sporządzonego w dniu 5 kwietnia 2007 r. odpowiada stanowi opisanemu w zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta Gdańska projekcie budowlanym, wykonanym w sierpniu 2007 r.

Sąd wskazał ponadto, że dla spraw związanych z samowolą budowlaną (art. 48-51 ustawy - Prawo budowlane) organami właściwymi pozostają organy nadzoru budowlanego (art. 83 Prawa budowlanego). Organ nadzoru budowlanego I instancji, który orzekł o rozbiórce jest również organem egzekucyjnym, stosownie do treści art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm.). Wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, będącego jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, na wniosek małżonków C., opisanego wyżej postanowienia w sprawie umorzenia grzywny oznacza, że wykonany został przez dłużników obowiązek określony w tytule wykonawczym tj. decyzji nakazującej rozbiórkę.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących głównie kwestii uszkodzeń ściany budynku skarżących i braku możliwości ich usunięcia, Sąd I instancji wskazał, że dochodzenie ewentualnych roszczeń powstałych z tego tytułu pozostaje poza kognicją organów administracji publicznej oraz sądu administracyjnego. Roszczenia wynikłe na tle sporów sąsiedzkich podlegają regulacji Kodeksu cywilnego i mogą być dochodzone na drodze postępowania przed sądem powszechnym.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł C. S., opierając ją na następujących podstawach:

1) naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) polegające na uznaniu, że obiekt budowlany, którego dotyczyła decyzja o pozwoleniu na budowę został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich,

2) naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, polegające na uznaniu zasadności wydania przez Prezydenta Miasta Gdańska decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy projekt zagospodarowania terenu nie był zgodny z przepisami art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz przepisami techniczno – budowlanymi tj. § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.),

3) naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane, polegające na uznaniu zasadności wydania przez Prezydenta Miasta Gdańska decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy na terenie, którego dotyczył projekt zagospodarowania działki lub terenu znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki,

4) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i uznanie, że w przypadku zabudowy szeregowej, w stosunku od działek sąsiednich, mających ściany w granicy działki, nie można zastosować tego przepisu i możliwa jest budowa tarasu o szerokości całej działki ze względu na szerokość działki,

5) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie również do części budynków, takich jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, pomimo, że przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia dotyczy wyłącznie ściany budynku,

6) naruszenia przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezbadaniu przez Sąd I instancji zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, niezależnie od podniesionych zarzutów i wniosków skarżących, w szczególności poprzez nierozpatrzenie skarżonych decyzji pod kątem naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 77 i 85 k.p.a.

Powołując się na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, iż Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organy administracji przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 k.c., nakazujących uwzględniać przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę interes osób trzecich. Zdaniem skarżącego, budowa przedmiotowego tarasu umożliwi jego użytkownikom wgląd do jego mieszkania poprzez okno w pokoju i spowoduje ograniczenie sfery intymności korzystania ze swojego budynku. Ponadto stykanie się elementów tarasu ze ścianą budynku skarżących powoduje naruszenie ich prawa własności, uniemożliwiając w przyszłości jakikolwiek remont i konserwację drewnianej ściany tego budynku.

Strona skarżąca wskazała również, że na działce inwestora nadal znajdują się pozostałości wybudowanego samowolnie tarasu, którego rozbiórki nie dokończono. Elementy żelbetonowej podstawy tarasu nie zostały rozebrane, a jedynie przykryte czarną folią dla zamaskowania samowoli budowlanej. Organy administracji architektoniczno – budowlanej, naruszając art. 77 i 85 k.p.a., zaniechały dokonania oględzin nieruchomości inwestorów w celu ustalenia czy rzeczywiście samowola budowlana została całkowicie rozebrana i czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego.

W ocenie skarżącego Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni § 12 ust. 5 powołanego rozporządzenia. Przepis ten nie zawiera żadnego odwołania do § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, który przewiduje odstępstwa od zachowania minimalnej odległości budynku od granicy działki sąsiedniej. Odstępstwo to dotyczy jednak wyłącznie sytuowania ściany budynku i to bez otworów okiennych lub drzwiowych zwróconych w stronę granicy. Zdaniem skarżącego, ustawodawca, dopuszczając to odstępstwo, zastrzegł, że dotyczy to wyłącznie takich budowli, których budowa nie będzie naruszała sfery prywatności właścicieli działki sąsiedniej. Ponadto użyte w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wyrażenie "nie jest możliwe zachowanie odległości (...) ze względu na rozmiary działki" oznacza, że odstępstwo od zachowania minimalnej odległości budynku od granicy działki sąsiedniej może nastąpić tylko, gdy nie można z tych względów w inny sposób usytuować budynku. Natomiast w niniejszej sprawie chodzi o rozbudowę tarasu, który ma służyć celom rekreacyjnym i nie jest konieczny do normalnego korzystania z nieruchomości przez jej właścicieli.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto Sądowi I instancji, iż rozpoznał sprawę wyłącznie pod kątem zarzutów podniesionych przez skarżących, którzy - działając bez profesjonalnego pełnomocnika - nie byli w stanie sformułować argumentów przemawiających za zasadnością skargi. Przedmiotem analizy Sądu nie była zgodność zaskarżonej decyzji z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 77 i 85 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja administracyjna, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej o murowany taras. Kwestią sporną w tej sprawie jest przede wszystkim to, czy w świetle § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) możliwa jest rozbudowa budynku w zabudowie szeregowej o taras, którego szerokość odpowiadałaby lub byłaby zbliżona do szerokości całego budynku.

Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia (według stanu prawnego na dzień wydania decyzji przez organ II instancji tj. [...] listopada 2007 r.), jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) oraz 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). W myśl § 12 ust. 5 tego rozporządzenia okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. Przepis ten odwołuje się do odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia, a więc odległości odpowiednio 4 i 3 m. Dopuszczalna minimalna odległość elementów budynku wymienionych w § 12 ust. 5 rozporządzenia nie była w tym stanie prawnym określona wprost, lecz była uzależniona od odległości budynku od granic działki. Dla porównania w aktualnym stanie prawnym przepis ten stanowi, iż odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Uregulowanie zawarte w § 12 ust. 5 rozporządzenia dotyczy więc w praktyce sytuacji, w których wymienione w nim elementy budynku skierowane są w stronę granicy działki z sąsiednią działką budowlaną i pomniejszają odległość całego budynku od granicy działki. Natomiast w przypadku budynków w zabudowie szeregowej, których ściany usytuowane są bezpośrednio przy granicy działki przepis ten nie może mieć zastosowania. Wyznacza on bowiem wartości (0,8 m i 1,3 m), o jakie dopuszczalne jest pomniejszenie odległości budynku od granic działki na skutek budowy wskazanych części budynku. W przypadku zabudowy szeregowej oba budynki usytuowane są przy granicy działki, a więc pomniejszenie tej odległości nie jest możliwe.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 12 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1) albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki (pkt 2). Przepis ten przewiduje odstępstwa od zasady zachowania minimalnych odległości budynku od granic działki. Jego literalne brzmienie wskazuje, iż dotyczy on tylko sytuowania ścian budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych, a nie innych jego części. Z treści tego przepisu nie wynika wprost, iż w zabudowie szeregowej możliwa jest budowa tarasu o szerokości całej działki ze względu na rozmiary działki - jak stwierdził to Sąd I instancji. Jednak zastosowanie tego przepisu i wprowadzenie odstępstwa od zachowania odległości 3 m, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez usytuowanie budynku w zabudowie szeregowej bezpośrednio przy granicy działki (ze względu na rozmiary działki) powoduje wyłączenie zastosowania § 12 ust. 5 rozporządzenia. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji w tej sprawie przez organ odwoławczy dopuszczalna minimalna odległość elementów budynku wymienionych w § 12 ust. 5 rozporządzenia była uzależniona od określonej odległości budynku od granic działki, wskazanej w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W przypadku odstępstwa od tych podstawowych odległości ze względu na rozmiary działki (§ 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia) przepis § 12 ust. 5 nie mógł mieć zastosowania. Sąd I instancji prawidłowo więc uznał, iż z powołanych przepisów rozporządzenia nie wynikał zakaz rozbudowy przez inwestorów budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej o taras, którego szerokość odpowiadałaby w zasadzie szerokości tego budynku i działki.

Niezasadny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż organ administracji wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z prawem, w sytuacji, gdy na działce inwestora znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż jeżeli chodzi o ustalenie tego faktu organy architektoniczno-budowlane były związane postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2007 r. o umorzeniu grzywny nałożonej na inwestorów w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki wybudowanego samowolnie tarasu orzeczonego ostatecznie decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2005 r. Organ nadzoru budowlanego, czterokrotnie przeprowadzając dowód z oględzin nieruchomości, stwierdził w trakcie ostatnich oględzin przeprowadzonych w dniu 5 kwietnia 2007 r., iż obowiązek rozbiórki tarasu określony w tytule wykonawczym został przez inwestorów wykonany. To ustalenie zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 kwietnia 2007 r. potwierdza również treść protokołu z oględzin z dnia 5 kwietnia 2007 r. (k. 16 akt administracyjnych), z którego wynika, iż pozostały po rozbiórce tarasu niewielki fragment murku betonowego, przystający do budynku przy ul. [...]został rozebrany przez zobowiązanych.

Zdaniem skarżącego, zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy oraz w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.), gdyż Sąd uznał za zgodną z prawem decyzję, która została wydana z naruszeniem uzasadnionych interesów skarżących. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi natomiast, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do [pic]Orzeczenia [7][pic]Orzeczenia dawne [3]zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Skarżący podniósł, iż budowa przez inwestorów tarasu spowoduje naruszenie jego uzasadnionych interesów, gdyż umożliwi sąsiadom wgląd do jego mieszkania przez okno w pokoju oraz uniemożliwi w przyszłości remont drewnianej ściany jego budynku, do której przylegać ma ten taras. Odnosząc się do tych zarzutów, należy podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 r. (II OSK 794/05, Lex Polonica nr 1556754), iż ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w przypadku budowy obiektu budowlanego przy granicy nieruchomości stanowiącej własność innej osoby zapewniają nie tylko przepisy prawa budowlanego (w tym przepisy techniczno-budowlane), lecz również przepisy prawa cywilnego, w szczególności art. 140 k.c. i art. 144 k.c. Jednak udzielenia ochrony interesów mających swoje źródło w przepisach prawa cywilnego skarżący może domagać się w postępowaniu przed sądem cywilnym. Zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji były uprawnione do badania ewentualnego naruszenia interesu skarżącego tylko w takim zakresie, w jakim ochronę przed takim naruszeniem zapewniają przepisy prawa budowlanego, a zwłaszcza przepisy techniczno - budowlane dotyczące dopuszczalnych odległości budynków od granicy działki sąsiedniej. Rozpatrując tą sprawę pod kątem przepisów dotyczących poszanowania uzasadnionych interesów skarżącego, stwierdzić więc należy, iż nie zostały one przez organy administracji, ani Sąd I instancji naruszone. W niniejszej sprawie rozbudowa przez inwestorów budynku o taras jest bowiem zgodna z przepisami prawa budowlanego, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na marginesie wskazać należy, iż skarżący oraz inwestorzy są właścicielami budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, usytuowanych na działkach o niewielkiej szerokości (ok. 5 m). Podejmując decyzję o zamieszkaniu w tego rodzaju zabudowie małżonkowie S. sami zdecydowali się na ograniczenie swojej sfery intymności, zwłaszcza, że dodatkowo ich budynek mieszkalny ma zaprojektowane okna w ryzalicie, a więc są one wysunięte przed lico budynku, co umożliwia łatwiejszy wgląd do ich mieszkania z sąsiedniej działki. W tej sytuacji skarżący nie może wymagać od inwestorów, aby nie korzystali oni z przysługującego im prawa do zabudowy nieruchomości (art. 4 ustawy – Prawo budowlane) i zaniechali wszelkich czynności zmierzających do zagospodarowania i zabudowy działki, będącej ich własnością. Dodatkowo zauważyć należy, iż - jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy - wgląd do mieszkania skarżącego z tarasu inwestorów jest możliwy, lecz znacznie ograniczony zarówno ścianą budynku, jak i wykonanym przez inwestorów drewnianym ogrodzeniem.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego, dotyczących uniemożliwienia mu remontu i konserwacji części ściany jego budynku na skutek budowy przez inwestorów tarasu, wskazać należy, iż jest to kwestia wykonania tego tarasu pod względem technicznym w taki sposób, aby zapobiec na przyszłość powstawaniu szkód w budynku skarżących. W przypadku stwierdzenia w przyszłości, że obiekt ten może zagrażać bezpieczeństwu mienia skarżącego może on wystąpić do właściwego inspektora nadzoru budowlanego o nakazanie, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto w razie konieczności wykonania robót budowlanych związanych z konserwacją tej ściany skarżący może się domagać na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane rozstrzygnięcia przez organ, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia na teren nieruchomości inwestorów w celu wykonania tych robót w przypadku, gdy właściciele tej nieruchomości nie wyrażą na to zgody.

Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mogą również prowadzić podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie zaskarżonych decyzji pod kątem naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 77 i 85 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów dotyczących konieczności przeprowadzenia przez organ architektoniczno - budowlany oględzin nieruchomości inwestorów, prawidłowo uznając, iż organ ten był uprawniony do stwierdzenia okoliczności wykonania rozbiórki poprzedniego tarasu w oparciu o ustalenia dokonane przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu egzekucyjnym.

Zasadnie natomiast skarżący podnieśli, iż Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów dotyczących naruszenia sfery ich intymności na skutek budowy tarasu przez małżonków C.. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż – jak już wskazano powyżej – wydany wyrok nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, które zapewniają ochronę przed takim naruszeniem, regulując dopuszczalne odległości budynków od granicy działki sąsiedniej i możliwe odstępstwa od tych odległości.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.