Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 3 marca 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2004r. p o s t a n a w i a 1. zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 50 zł (pięćdziesiąt złotych); 2. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie; 3. ustanowić doradcę podatkowego.

W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 12 lutego 2010r. w wysokości 291zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2004r. D. M. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadcza, że od czasu gdy zaczęły się jej kłopoty z UKS nie pracuje i nie osiąga dochodów. Skarżąca oświadcza, że nie posiada majątku, który mogłaby spieniężyć lub zastawić. Oświadcza, że w gospodarstwie i utrzymaniu domu pomagają jej rodzice. Mąż skarżącej rozpoczął w 2009r. prowadzenie działalności gospodarczej i z tego tytułu osiąga 800zł miesięcznie. Z mężem skarżąca ma ustanowioną rozdzielność majątkowa. Skarżąca pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z mężem i dziećmi w wieku 15lat i 3,5roku.

Ponadto skarżąca oświadcza, że dokumenty potwierdzające jej sytuacją życiową zostały już złożone w Sądzie tj. oświadczenie, że w roku 2009 nie osiągnęła żadnego dochodu, podobnie jak w roku 2007, w 2008 roku osiągnęła dochód w wysokości 3863zł z pracy w ramach przygotowania zawodowego, oświadczenie, że nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy, a zatrudnienia zamierza poszukiwać "na własną rękę". W chwili obecnej pracy nie może podjąć, bowiem opiekuje się synkiem. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie potrafi określić jaką kwotę miesięcznie przeznacza na utrzymanie, ale jest to zapewne kilkaset złotych. Skarżąca otrzymuje nieregularnie od męża pieniądze na ubrania, potrzeby dzieci i inne drobne wydatki. Właścicielami domu, w którym skarżąca mieszka są jej rodzice i to oni ponoszą większość kosztów związanych z gospodarstwem domowym, robią zakupy, skarżąca nie określiła wysokości tych wydatków. Skarżąca oświadczyła, że nie jest właścicielem ani współwłaścicielem pojazdu mechanicznego, ani nieruchomości. Skarżąca z pomocy społecznej nie korzysta, bo nie wiedziała, czy do takiej pomocy się kwalifikuje. Ponadto skarżąca przedłożyła potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie zeznań podatkowych za rok 2007, i rok 2008 potwierdzające złożone oświadczenia, oraz kserokopię aktu notarialnego potwierdzającego rozdzielność majątkową z mężem od dnia 4 grudnia 2009r.

Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W istocie instytucja ta stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację finansową nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny.

Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.

Strona ubiegająca się przed Sądem Administracyjnym o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź też ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udowodnienie przez wnioskodawcę tych okoliczności daje podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Jeżeli pokrycie kosztów postępowania sądowego może spowodować, że strona postępowania nie będzie mogła uiścić opłat za usługi konieczne do prawidłowej egzystencji czy kupić żywności należy przyznać stronie prawo pomocy w zakresie pełnym lub częściowym.

Prawo do zwalniania z kosztów sądowych nie ma charakteru pełnego swobodnego uznania, lecz podlega określonym regułom, których należy przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku.

Odnosząc te uwagi do sytuacji materialnej skarżącej, stwierdzić trzeba, że nie wykazała ona, iż została spełniona przesłanka do uwzględniania jej żądania w całości. Skarżąca pomimo pozostawania bez pracy ma zaspokojone wszystkie potrzeby życiowe pozostaje na utrzymaniu rodziców, którzy ponoszą koszty utrzymania domu, żywności. Ponadto skarżąca otrzymuje środki finansowe od męża na odzież, potrzeby dzieci i drobne wydatki. Skarżąca nie ma potrzeby korzystać z pomocy społecznej, nie posiada zadłużeń i choć sama nie uzyskuje dochodów to nie boryka się z problemami finansowymi.

Uwzględniając powyższe okoliczności stwierdzono, że skarżąca bez uszczerbku utrzymania koniecznego jest w stanie uiścić część kosztów sądowych, o której mowa w sentencji. Kształtując limit zwolnienia wzięto pod uwagę także to, iż D.M. jest osobą młodą, zamierzającą podjąć pracę zarobkową, co rokuje poprawę kondycji finansowej jej rodziny.

Powyższe okoliczności uzasadniają również przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2, § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).