Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku R. P. (dalej jako: "spółka", "skarżąca") na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 07 sierpnia 2023 r. nr [...]. Organ egzekucyjny na podstawie ww. tytułu wykonawczego zawiadomieniem z 20 października 2023 r. nr [...] dokonał zajęcia egzekucyjnego innej wierzytelności pieniężnej z tytułu kosztów sądowych w kwocie [...]zł oraz [...] zł zasądzonych wyrokami N. S. A. z dnia 6 września 2023 r. o sygn. akt I FSK 237/23 i I FSK 238/23 w Izbie Administracji Skarbowej w [...].

Pismem z 17 listopada 2023 r. spółka złożyła skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej z tytułu kosztów sądowych w kwocie [...]zł oraz [...] zł, zasądzonych ww. wyrokami N. S. A. w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Spółka zarzuciła błędne wskazanie w ww. zawiadomieniu jako dłużnika zajętej wierzytelności "Izby Administracji Skarbowej w [...] zamiast Dyrektor Izby Skarbowej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 04 grudnia 2023 r. nr [...] oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wyjaśnił, że czynność egzekucyjna została dokonana w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Pismem z 29 grudnia 2023 r. spółka z o.o. złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 67 § 2 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy o K. A. S. oraz naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. W uzasadnieniu spółka podniosła błędne wskazanie jako dłużnika zajętej wierzytelności "Izby Administracji Skarbowej w [...]" zamiast Dyrektor Izby Skarbowej. Spółka podniosła, że w sentencji wyroków N. S. A. z 06 września 2023 r. sygn. akt I FSK 237/23 i I SA/Po 238/23, które to wyroki są źródłem wierzytelności, która in concreto miała zostać zajęta, wprost wskazano, że Sąd (pkt 2 sentencji): "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz ..." Tymczasem to Izba Administracji Skarbowej w [...] a nie jej Dyrektor, została wskazana jako dłużnik zajętej wierzytelności w relewantnym dla sprawy zawiadomieniu. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności musi zawierać prawidłowe oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności, czyli zgodne z obowiązującymi przepisami. W realiach sprawy przedmiotowe zawiadomienie powinno więc zawierać wskazanie, że dłużnikiem zajętej wierzytelności jest Dyrektor Izby Skarbowej, skoro przedmiotowe "Zawiadomienie" dotyczy zwrotu kosztów sądowych, zasądzonych przez NSA od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz zobowiązanej.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 06 lutego 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji powołał się na treść przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 18, art. 54 § 1, § 2, § 3, § 5, art. 1a pkt 2, pkt 12 lit. a tiret piąty, art. 7 § 1 , § 2, art. 89 § 1, § 2, § 3, art. 67 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 26 ze zm.), art. 36 ust. 1 pkt 4, art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o K. A. S. (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.).

W ocenie organu II instancji zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana prawidłowo. Zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Izbie Administracji Skarbowej w [...] zostało dokonane zgodnie z trybem określonym w art. 89 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zawiera treść wskazaną w art. 67 u.p.e.a. i sporządzone zostało na właściwym formularzu stanowiącym załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (w stanie prawnym aktualnym na dzień wystawienia zawiadomień o zajęciu, tj. na dzień 20 października 2023 r.). Organ egzekucyjny nie naruszył zasad prowadzenia egzekucji. Przedmiotowa czynność egzekucyjna, polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej dokonana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności z 20 października 2023 r. nr [...] zostało skutecznie doręczone 10 listopada 2023 r. (odpis tytułu wykonawczego doręczono wcześniej 30 sierpnia 2023 r.), natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 20 października 2023 r. Zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Za niezasadny organ uznał zarzut błędnego określenia dłużnika zajętej wierzytelności jako "Izba Administracji Skarbowej w [...]" zamiast Dyrektor Izby Skarbowej. Jego zdaniem bezpodstawne byłoby traktowanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako podmiotu odrębnego od kierowanej przez niego jednostki jaką jest Izba Administracji Skarbowej, co miało miejsce w analogicznych sprawach dotyczących wskazania jako dłużnika zajętej wierzytelności urzędu skarbowego, a nie naczelnika urzędu skarbowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 142/20, wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Po 73/23). Zatem zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z 20 października 2023 r., nr [...], zawiera prawidłowe oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Reasumując, organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów regulujących procedurę zastosowania czynności egzekucyjnej.

R. P. pismem z dnia 11 marca 2024 r. wniosła do W. S. A. w Poznaniu skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 04 grudnia 2023 r.; na mocy którego oddalono skargę na czynność egzekucyjną zajęcia w Izbie Administracji Skarbowej [...] innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów sądowych zasądzonego wyrokami N. S. A. z dnia 06 września 2023 r., I FSK 237/23 i I FSK 238/23, od Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - oba przepisy w zw. z art. 18 u.p.e.a. - na skutek utrzymania w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie to obarczone jest naruszeniem art. 67 § 2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 4 i art. 25 ust. 2 ustawy o KAS - a powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie § 1 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia Ministra Rozwoju I Finansów z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie ustanowienia dysponentów środków budżetu państwa w części 19 - Budżet, Finanse Publiczne I Instytucje Finansowe i 77 - Podatki I Inne Wpłaty Na Rzecz Budżetu Państwa (Dz. Urz. MFFiPR z 2021 r. poz. 86 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów ( Dz. U. z 202.1 r. poz.178), a powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 06 lutego 2024 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka podtrzymała zarzuty i argumentację podniesione w zażaleniu wniesionym na postanowienie organu I instancji. Spółka podniosła między innymi, że wskazanie Izby Administracji Skarbowej, a nie Dyrektora tej Izby, jako dłużnika zajętej wierzytelności, ma istotne konsekwencje prawne, dlatego też takie uchybienie ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zatem zajęcie egzekucyjne dokonane w stosunku do wierzytelności, której dłużnikiem ma być Izba Administracji Skarbowej, jest prawnie nieskuteczne, bo niewykonalne. Izba nie jest uprawniona do dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych, a ponadto to nie Izba została wskazana w relewantnym wyroku WSA jako podmiot, od którego zasądzono przedmiotowy w sprawie zwrot kosztów sądowych, i w konsekwencji to nie Izba ma przekazać te środki organowi egzekucyjnemu z tego tytułu. "Ma to ten efekt, że Dyrektor, jako dysponent środków zgromadzonych na rachunkach bankowych, nie został in concreto zobowiązany do przekazania przedmiotowej kwoty organowi egzekucyjnemu, a takie ewentualne działanie Izby Administracji Skarbowej (jako jedynie jednostki organizacyjnej KAS) należałoby rozpatrywać w kategorii działań bez podstawy prawnej i działań na szkodę Spółki w rozumieniu prawnokarnym". Spółka na poparcie swojego stanowiska powołała się na uchwałę N. S. A. z dnia 03 lipca 2023 r. sygn. akt II GPS 3/22.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a").

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu egzekucyjnego w kwestii uznania za nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej z tytułu kosztów sądowych w kwocie [...]zł i [...] zł zasądzonych wyrokami N. S. A. z 06 września 2023 r., w sprawach o sygn. akt I FSK 237/23 i I FSK 238/23.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Art. 1a pkt 2 u.p.e.a. stanowi, że przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 2 u.p.e.a. skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 u.p.e.a.).

W realiach rozpoznawanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że skarga na czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skarga w tym trybie może zatem dotyczyć wyłącznie formalnoprawnych aspektów czynności egzekucyjnej, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Ponadto wskazać należy, że od 30 lipca 2020 r. w ramach skargi na czynność egzekucyjną bada się również uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego.

Z poczynionych powyżej uwag wynika, że skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty. Innymi słowy, w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w u.p.e.a., jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. mogą być czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W świetle art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Podkreślić jednak należy, że zastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego będzie mogło mieć miejsce wówczas, gdy w ogóle istnieje wybór w tym zakresie. Przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, co wynika z treści art. 7 § 1 u.p.e.a. W świetle art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąty u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych.

Według art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. W świetle art. 89 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

Według art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma okoliczność, że zawiadomienie o zajęciu sporządza się według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 26), a jego obowiązkowymi elementami są zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a.:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju;

5) kwota należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopa odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwota odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwota kosztów egzekucyjnych:

a) opłata manipulacyjnej,

b) opłata za czynności egzekucyjne,

c) wydatki egzekucyjne,

d) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) data wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o K. A. S. (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) organami KAS są: 1) minister właściwy do spraw finansów publicznych; 2) Szef K. A. S.; 3) dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej; 4) dyrektor izby administracji skarbowej. Natomiast stosownie do art. 25 ust 2 ustawy o K. A. S. Dyrektor izby administracji skarbowej wykonuje swoje zadania przy pomocy izby administracji skarbowej. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 4 ustawy o K. A. S. urzędy skarbowe są jednostkami organizacyjnymi K. A. S.. Natomiast zgodnie z § 1 ust 1 pkt 2) zarządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie ustanowienia dysponentów środków budżetu państwa w części 19 - Budżet, finanse publiczne i instytucje finansowe i 77 - Podatki i inne wpłaty na rzecz budżetu państwa (Dz.Urz.MFFiPR.2021.86 t.j.) ustanawia się dysponentami środków budżetu państwa w części 19 - Budżet, finanse publiczne i instytucje finansowe trzeciego stopnia, bezpośrednio podległymi dysponentowi części: dyrektorów izb administracji skarbowej.

Mając powyższe regulacje na uwadze Sąd uznał, że kwestionowane zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz odpowiadało wzorowi określonemu w Rozporządzeniu z 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podzielił stanowisko wyrażone w powołanym przez organ prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z 6 kwietnia 2020 r. (I SA/Bd 142/20), w którym stwierdzono, że wskazanie w zawiadomieniu o zajęciu Izby Administracji Skarbowej w [...] (zamiast Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) w miejscu przeznaczonym na wskazanie dłużnika zajętej wierzytelności, nie skutkuje koniecznością uchylenia czynności. Zbieżne stanowisko zostało zaprezentowane także przez W. S. A. w Poznaniu w prawomocnym wyroku z 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 73/23. Kontrolując takie stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1067/23 nie dopatrzył się w takim oznaczeniu dłużnika zajętej wierzytelności uchybienia i stwierdził, że oznaczenie to jest w pełni prawidłowe. Zdaniem NSA kluczowe znaczenie miała treść pojęcia "dłużnik" zajętej wierzytelności, które jest użyte wielokrotnie zarówno w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Zawarta w słowniczku wyrażeń ustawowych w art. 1a pkt 3 u.p.e.a. definicja stanowi, że przez dłużnika zajętej wierzytelności rozumie się "dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego". Z definicji tej wynika, że pojęcie "dłużnika" rozumie się szeroko, podobnie jak użyte tu pojęcie "wierzytelności" wykracza poza ścisłe znaczenie ugruntowane w prawie cywilnym. Przez "dłużnika" wierzytelności pieniężnej należy rozumieć każdy podmiot, który jest zobowiązany do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz podmiotu postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego, który określa się mianem zobowiązanego. W takim przypadku "dłużnik" w rozumieniu art. 1a pkt 3 u.p.e.a. to pojęcie z zakresu prawa finansowego określonego ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1270). Dłużnikiem jest zatem dysponent państwowych środków budżetowych, w tym również jednostka sektora finansów publicznych. Taki pogląd został uwzględniony w niniejszej sprawie. W konsekwencji zdaniem Sądu prawidłowo wskazano w zawiadomieniu na jednostkę sektora finansów publicznych, jaką jest izba administracji skarbowej jako "dłużnik" zajętej wierzytelności pieniężnej z tytułu kosztów sądowych w kwocie [...]zł i [...] zł zasądzonych wyrokami N. S. A. z 06 września 2023 r., sygn. akt I FSK 237/23 i I FSK 238/23.

Za bezzasadne uznano również powołanie się przez skarżącą na uchwałę N. S. A. z dnia 03 lipca 2023 r. sygn. akt II GPS 3/22, która dotyczy kwestii braku wskazania w skardze do sądu administracyjnego numeru PESEL strony skarżącej, gdyż kwestia ta nie dotyczy kontrolowanej sprawy.

Podsumowując, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione przez skarżącą spółkę. Zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, a organ egzekucyjny prawidłowo uznał za niezasadną skargę na dokonaną czynność.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.