Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 342/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 lutego 2022 r. nr SKO.4100.181.21 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.

W dniu 9 maja 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła za pośrednictwem organu, skarga S. M. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 21 lutego 2022 r., nr SKO.4100.181.21 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2021 r. W skardze Skarżący na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł

o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Sieradzu z 21 lutego 2022 r., nr SKO.4100.181.21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 8 czerwca

2022 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na lakoniczne jego uzasadnienie tj. stwierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Skarżący nie wyjaśnił jakie nieodwracalne skutki miał na myśli, ani nie złożył żadnej dokumentacji na poparcie wniosku - w istocie Skarżący nie sformułował żadnych argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. - w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.

Od powyższego postanowienia Skarżący pismem z 1 lipca 2022 r. wniósł zażalenie. Zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez sąd, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonalności zaskarżanej decyzji, w sytuacji

w której z treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedzionej

w niniejszej sprawie wynika, że należność podatkowa została naliczona w sposób nieuzasadniony i błędny co z kolei wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu niepowetowanej szkody w związku z zapłatą nienależnie naliczonego podatku od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznani.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jest niezasadne. Wniosek Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, dlatego należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, co też uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny może na wniosek wnoszącego skargę wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jakkolwiek celem wypełnienia dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności stanowiących podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie.

Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, który winien przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczające złożenie samego wniosku, nawet z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia czy wręcz samo sparafrazowanie treści hipotezy art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd musi dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, że wniosek Skarżącego nie zawierał argumentacji wystarczającej do udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił też jakiejkolwiek dokumentacji na poparcie twierdzenia, że wykonanie kwestionowanej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Powołane w zażaleniu zarzuty dotyczą niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji takie zarzuty nie mogą być poddawane ocenie sądu, gdyż w tym postępowaniu sąd bada jedynie zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem jest niemożliwe, a rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05; postanowienie NSA z 12 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 749/18; postanowienie NSA z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 433/21).

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Sędzia Jacek Pruszyński