Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1978/22 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 21 czerwca 2022 r. nr SKO/4117/222/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.

|III FSK 1149/23 | |

| | |

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1978/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 21 czerwca 2022 r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie była podstawa naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. z tytułu podatku rolnego (w wysokości 96,83 zł) i podatku leśnego (w wysokości 198,46 zł). Skarżąca nie zgodziła się z wysokością naliczonego zobowiązania podatkowego w łącznej wysokości 295,00 zł, kwestionując dane znajdujące się w ewidencji gruntów, które były podstawą wyliczenia podatku, wskazując, że nie mają one podstawy prawnej i są one dokonane na podstawie fałszerstw urzędników Gminy i innych osób trzecich i w ten sposób zostały pogwałcone jej prawa. Dodał, że analogiczne zarzuty skarżąca zawarła w swoim odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce, które dokonując analizy stanu fatycznego i prawnego nie dopatrzyło się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani proceduralnego, przy wydawaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. WSA w Warszawie zauważył, że zarzuty skarżącej, analogiczne do podnoszonych w niniejszej sprawie, były już przedmiotem oceny tutejszego sądu w sprawach skarżącej dotyczących łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020 i 2021, odpowiednio w wyrokach z 9 lutego 2021 roku, sygn. akt III SA/Wa 1311/20 oraz z 12 kwietnia 2022 roku, sygn. akt III SA/Wa 2196/21. WSA w Warszawie podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił sposób wyliczenia podatku. Mianowicie, w rozpoznawanej sprawie średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2022 wyniosła 61,48 zł za 1 dt. Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, zwalnia się z podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i Vlz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Stwierdził, że z powyższego wynika, że organy podatkowe w sposób prawidłowy obliczyły podatek rolny od 0,63ha przeliczeniowego. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegają bowiem pastwiska trwałe oznaczone symbolem PslV o pow. 0,606 ha przeliczeniowego oraz rowy oznaczone symbolem W o pow. 0,024 ha przeliczeniowego. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że w sposób prawidłowy została ustalona wysokość podatku będąca wynikiem pomnożenia ww. powierzchni gruntów 9,63 ha przeliczeniowego (0,606 +0,024) przez równowartość pieniężną 2,5 q żyta (61,48 zł X 2,5 = 153,70 zł), co dało wynik 96,83 zł (153,70 x 0,63) stosując jednocześnie ulgę podatkową na pozostałe użytki rolne. WSA w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest również prawidłowa w zakresie podatku leśnego. Podkreślił, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym, podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Do kwoty tej nie wlicza się kwoty podatku od towarów i usług (ust. 2 tego przypisu). Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału. Średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2021 r., wyniosła 212,26 zł za 1m3. Zatem organy podatkowe w sposób prawidłowy obliczyły podatek leśny od 7,51 ha gruntów, mnożąc powierzchnię lasu przez średnią cenę sprzedaży drewna (0,220 m3 x 212,26 zł = 46,6972 zł). Mając to na uwadze sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy zaakceptował ustalony przez organ pierwszej instancji podatek leśny od 7,51 ha lasu w wysokości 198,46 zł (7,51 ha x 46,6972 zł) przed uwzględnieniem ulgi podatkowej.

W dalszej kolejności WSA w Warszawie podkreślił, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniach podatkowych. W rezultacie, dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący, przez co nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. O tym, że skarżąca jest podatnikiem podatku rolnego i leśnego świadczy ewidencja gruntów i budynków. Skarżąca jest właścicielką gruntów rolnych, położonych w miejscowości Z. na terenie gminy O.. Zgodnie z tym, co wyjaśniono powyżej, na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z załączonych do akt wypisów z rejestru gruntów, prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w O. wynika, że skarżąca jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości Z. na terenie gminy O. o łącznej powierzchni 23,99 ha, w tym 16,48 ha użytków rolnych podlegających podatkowi rolnemu oraz 7,51 ha gruntów sklasyfikowanych symbolem LsVI podlegających podatkowi leśnemu. Z uwagi na to, że na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym użytki rolne klasy V, VI i Vlz są zwolnione od podatku rolnego, do opodatkowania przyjęto tylko powierzchnię 0,6060 ha przeliczeniowych. Prawidłowo zatem zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe przyjęły, że w takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 i 2, art 175 § 1, art 176 § 1 ust. 1 oraz art. 177 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył wyrok w całości.

Na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wskazał na następujące podstawy skargi kasacyjnej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci

a. art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało brakiem uwzględnienia nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, pomimo sygnalizowania takiej konieczności przez skarżącą i przytaczania przez skarżącą uzasadnionych twierdzeń na poparcie tego żądania;

b. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie, co skutkowało pominięciem, że w toku postępowania organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności i prawdy obiektywnej;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

a. art. 145 § 1 pkt a, c p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a przez wykonanie wadliwej kontroli rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce pod względem jego zgodności z prawem i błędne uznanie, że wydana decyzja odpowiada prawu, co skutkowało brakiem wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa;

b. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a przez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, co skutkowało niezasadnym przyjęciem, że organ administracji publicznej prawidłowo oparł się o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy nie są one zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy - takim, jaki istniałby w przypadku wyeliminowania skutków bezprawnych działań osób trzecich, które doprowadziły do bezpodstawnego uszczuplenia majątku skarżącej;

c. art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a polegające na pominięciu przez Sąd okoliczności braku ustosunkowania się organu odwoławczego do wniosków dowodowych skarżącej w zakresie dołączenia do akt postępowania podatkowego dokumentów mających na celu podważenie błędnego stanu faktycznego wynikającego z ewidencji gruntów i budynków;

d. art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 6, art 7, art 8, art. 9, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) polegające na ich niezastosowaniu, co skutkowało brakiem rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i w konsekwencji brakiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków dowodowych sformułowanych przez skarżącą, a zatem nieuwzględnieniem inicjatywy podejmowanej przez skarżącą w postępowaniu.

W związku z powyższymi zarzutami, w oparciu o treść art. 176 § 1 ust. 3 p.p.s.a. oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych, przy jednoczesnym oświadczeniu, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Ponadto, na zasadzie przepisu art 176 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a, oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w sprawie niniejszej i wnoszę o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, który przypisał decydujące znaczenie treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków w procesie wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego (które w sumie składają się na tzw. łączne zobowiązanie pieniężne). Autorka skargi kasacyjnej wskazuje, że w swoich osobistych pismach kierowanych do organów podatkowych, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wielokrotnie wskazywała na niezgodność stanu prawnego nieruchomości ze stanem jaki powinien istnieć przy uwzględnieniu działań i zachowań właścicieli podejmowanych w sposób legalny i formalny - bez uwzględnienia tych niezgodnych z prawem. Jednak, bezprawne działania, jakich miały podjąć się wskazywane przez skarżącą osoby trzecie z otoczenia jej rodziny, skutkowały tym, że majątek skarżącej został niezasadnie uszczuplony, czego negatywne konsekwencje ponosi skarżąca i jej rodzina. Wyrazem powyższego jest wymiar podatku za 2022 rok, nieodpowiadający stanowi, który rzeczywiście powinien być brany pod uwagę podczas określania wysokości zobowiązania skarżącej.

Dalej autorka skargi kasacyjnej wskazuje, że Skarżąca, działająca w postępowaniu samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, podejmowała konsekwentne próby dowiedzenia nieuczciwości działań podjętych m.in. wobec nieruchomości należących do jej nieżyjącego brata – S. Z.. Pomimo powyższego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób błędny wskazał, że ewidencja gruntów i budynków jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku, a ponadto, dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Zdaniem pełnomocniczki, z art. 194 § 3 O.p. wynika, że nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom mającym walor urzędowych. Podkreśliła należy, że skarżąca w swoich pismach wnosiła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów mających na celu potwierdzenie przytaczanych twierdzeń, jednak kwestia ta została pominięta - zarówno przez organy administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nieuwzględnienie przez Sąd tej okoliczności stanowiło w ocenie autorki skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 194 § 3 w zw. z art, 207 § 1 O.p. w zw. art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W podobny sposób wskazując na naruszenie art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. autorka skargi kasacyjnej kwestionuje oparcie się przez organ podatkowy na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy = jak wskazano w skardze kasacyjnej - nie są one zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, tj. takim, jaki istniałby w przypadku wyeliminowania skutków bezprawnych działań osób trzecich, które doprowadziły do bezpodstawnego uszczuplenia majątku skarżącej.

W kontekście powyższych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przedmiotem rozpoznania sądu pierwszej instancji ani też sądu kasacyjnego nie może być kwestia zasadności zmiany czy też uaktualnienia prowadzonej przez właściwy niepodatkowy organ administracji ewidencji, do której odwołuje się unormowanie wynikające z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie art. 22 ust. 1 wymienionej ustawy, ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. W obszarze przywołanej ewidencji, odnośnie do badanego w sprawie okresu (podatkowego), nie miały miejsca żadne zaskarżone w sprawie niniejszej do sądu administracyjnego akty lub czynności, brak było więc przedmiotu kontroli sądu administracyjnego w obszarze wyznaczonym przez regulacje prawne art. 3 § 2 p.p.s.a.

W sprawie podatkowej skontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji wykorzystanym dowodem był wypis z ewidencji gruntów i budynków, odzwierciedlający określone zapisy w przywoływanej ewidencji. Strona skarżąca kwestionuje nie tyle wypisu z ewidencji, ale samą treść ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez właściwy, niepodatkowy organ wykonujący administrację publiczną. Ewidencja ta natomiast nie mogła być przedmiotem merytorycznej oceny sądów administracyjnych w niniejszej sprawie, ponieważ, w zakresie mogącym mieć dla sprawy tej znacznie, żaden akt lub czynność prowadzenia tej ewidencji nie zostały do sądu administracyjnego zaskarżone, w rozumieniu powoływanej już regulacji prawnej art. 3 § 2 p.p.s.a.

Reasumując, ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji. Na podstawie art. 134 § 1 in initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, które to granice wyznacza dopuszczalny przedmiot wniesienia skargi, wskazany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponieważ w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, nie mogą one w załatwianej w postępowaniu podatkowym sprawie podatkowej zostać zaskarżone do sądu administracyjnego.

Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sadu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach podatkowych.

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenie miało polegać na pominięciu przez Sąd okoliczności braku ustosunkowania się organu odwoławczego do wniosków dowodowych skarżącej w zakresie dołączenia do akt postępowania podatkowego dokumentów mających na celu podważenie błędnego stanu faktycznego wynikającego z ewidencji gruntów i budynków;

W niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne prawnie kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi także adekwatnej drogi prawnej ustalania, kwestionowania lub weryfikowania prawa własności nieruchomości; odpowiednie w tym zakresie jest wyłącznie właściwe zastosowanie prawa cywilnego, nie zaś publicznego prawa administracyjnego – podatkowego jak również geodezyjnego i kartograficznego. Podobne do zaprezentowanych oceny prawne przedstawione zostały w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1291/09.

Tak więc w skardze kasacyjnej niesłusznie zarzucono (zarzut oznaczony jako 2) lit. c) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., co miało nastąpić przez niezasadne pominięcie przez WSA, że organ nie ustosunkował się do wniosków dowodowych skarżącej w zakresie dołączenia do akt postępowania podatkowego dokumentów mających na celu podważenie błędnego stanu faktycznego wynikającego z ewidencji gruntów i budynków, co stanowiło naruszenie przepisów art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa.

Sąd pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił znaczenie, jakie dla wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego mają zapisy w ewidencji gruntów. Wskazał przy tym przepisy, z których wynika związanie organów podatkowych tymi zapisami. Wyjaśnił także jaki organ i z czyjej inicjatywy może dokonywać zmian w ewidencji oraz jakie dokumenty pozwalają na dokonanie jej aktualizacji z urzędu.

Odnosząc się do zarzutu oznaczonego jako 2) lit. d) tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6, art 7, art 8, art. 9, art. 77 K.p.a. Uzasadniając ten zarzut autorka skargi kasacyjnej wskazuje na niezastosowanie wymienionych przepisów k.p.a., co miało skutkować brakiem rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i w konsekwencji brakiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków dowodowych sformułowanych przez skarżącą. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny z tego powodu, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w sprawie. Wynika to wprost z art. 3 § 1 pkt 2) K.p.a., zgodnie z którym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760). Sprawa wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego (składających się na tzw. łączne zobowiązanie pieniężne) jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, do której mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej (art. 2 § 1 pkt 1 O.p.). Z tego powodu ani organy podatkowe, ani sąd pierwszej instancji nie mogły naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności wskazanych w skardze kasacyjnej 6, art 7, art 8, art. 9, art. 77 K.p.a. Z kolei w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. traktowanych samodzielnie, w skardze kasacyjnej nie powołano żadnego argumentu mogącego stanowić uzasadnienie zarzutu. Dlatego też zarzut oznaczony jako d) w części odnoszącej się do naruszenia samych tylko art. 141 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. uchylał się od kontroli sądu kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny odnotowuje, że podobne sprawy Skarżącej zostały zakończone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2009, II FSK 1621/07 oraz z 20 czerwca 2012, II FSK 2511/10. Poglądy tam wyrażone Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela i dlatego częściowo je przytoczył.

Z przedstawionych wyżej powodów wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały uznane za nieuzasadnione, dlatego też skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Agnieszka Olesińska Anna Dalkowska Bogusław Dauter