Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowki (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Antoni Hanusz, , Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 624/20 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 października 2020 r. nr 1001-IOD-1.600.2.2020.6/MD w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2021 roku sygn. akt I SA/Łd 624/20 oddalający skargę B. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 października 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok.

Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

W skardze kasacyjnej od tego wyroku spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." w związku z art. 240 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) – zwanej dalej "o.p." polegające na odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo, że wyrok TSUE wydany w dniu 16 października 2019 roku w sprawie o sygn. C 189/18 znajduje bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie, co skutkować powinno wznowieniem postępowania. W toku postępowania, jakie było pierwotnie prowadzone, doszło bowiem do przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania w taki sposób, że naruszono przepis art. 47 oraz art. 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, bowiem pozbawiono Skarżącej jakiegokolwiek prawa do obrony i wykazania tezy odmiennej od przyjętej w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., o której uchylenie w wyniku wznowienia postępowania wnosiła skarżąca spółka, przy czym naruszenie to w toku pierwotnie rozpoznawanej sprawy nastąpiło zarówno na etapie prowadzenia sprawy przed organami podatkowymi (wówczas Urzędem Kontroli Skarbowej w Ł. oraz Izbą Skarbową w Ł.), a to poprzez:

a) brak dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, pomimo iż obowiązek ich przeprowadzenia wynikał wprost z przepisu art. 180 § 1 o.p. oraz art. 187 § 1 o.p.,

b) organ podatkowy ograniczył się do zebrania i przedstawienia stronie wyłącznie materiału, który zdaniem organu ma obciążać skarżącą i potwierdzać słuszność wydanej decyzji, przy jednoczesnym pominięciu pozostałego materiału dowodowego mogącego wskazywać na tezę odmienną, niż ta wyrażona decyzją organu,

c) załączenie w poczet materiału dowodowego materiałów w postaci protokołów zeznań świadka W.D. złożonych w toku innych postępowań, przy jednoczesny pominięciu wniosków dowodowych złożonych przez stron, w tym w szczególności wniosku o bezpośrednie przesłuchanie w/w świadka w trakcie prowadzonego postępowania,

d) oparcie rozstrzygnięcia i ustaleń faktycznych na niepełnych zeznaniach świadka W.D. złożonych wtoku innego postępowania, które nie dotyczyły skarżącej spółki,

e) pozbawienie strony możliwości bezpośredniego zadawania pytań świadkowi w osobie W.D.,

f) przyjęcie przez organ a priori, w toku pierwotnie prowadzonego postępowania, że ewentualne nieprawidłowości dotyczące rozliczeń podatkowych przez W.D., dotyczą również skarżącej, pomimo iż skarżącą ze świadkiem nie łączyły żadne stosunki gospodarcze, a W.D. nie wystawił na rzecz skarżącej żadnej faktury VAT, która zostałaby ujęta w kosztach strony skarżącej,

g) organ podatkowy ograniczył się do zebrania i przedstawienia stronie wyłącznie materiału, który zdaniem organu ma obciążać skarżącą i potwierdzać słuszność wydanej decyzji, przy jednoczesnym pominięciu pozostałego materiału dowodowego mogącego wskazywać na tezę odmienną, niż ta wyrażona decyzją organu,

h) brak procesowego ustosunkowania się przez organ podatkowy do składanych na tym etapie wniosków dowodowych, wnioski dowodowe strony nie zostały formalnie rozpoznane, a tym bardziej nie zostały formalnie oddalone, a pomimo to doszło do wydania decyzji i pominięcia dowodów wnioskowanych przez spółkę, obowiązek organu podatkowego do wydania postanowienia wynikał wprost z art. 216 § 1 i 2 op w zw. z art. 187 § 2 op

i) zaniechanie przesłuchania świadka w osobie J.S., pomimo iż wniosek taki został sformułowany przez skarżącą na etapie pierwotnego rozpoznania sprawy,

j) zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji W.D. z innymi podmiotami, w tym w szczególności z Prezesem Zarządu skarżącej Spółki oraz ze świadkiem G.K., czynności te miały na celu wykazanie, że przedstawiciele firmy B. nie znali W.D.,

k) zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków w osobach [...]; pomimo iż wniosek ten był powołany na korzyść skarżącej;

l) niezałączenie do akt sprawy dokumentacji budowlanej z poszczególnych miejsc, gdzie przeprowadzane były roboty budowlane;

m) brak przeprowadzenia dowodu w postaci dowodu z opinii biegłego do spraw szacowania i kosztorysowania robót budowlanych w oparciu o normy KNR; który to dowód jasno zobrazowałby; iż skarżąca musiała korzystać pomocy podwykonawców, gdyż sama nie byłaby w stanie wykonać przyjętych na siebie robót budowlanych,

n) pominięcie przez organ oświadczenia sporządzonego przez W.D., że ten wykonywał zlecone mu prace na rzecz M. Sp. z o.o., co wskazuje, że W.D. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych,

o) pozbawienie strony możliwości wglądu w akta postępowania karnego prowadzonego względem W.D., w toku którego wydano przeciwko w/w wyrok skazujący w sprawie [...], co uniemożliwiło obronę praw skarżącej Spółki,

p) przyjęcie przez organy podatkowe, że karny wyrok skazujący wydany przeciwko W.D. w sprawie [...] ma moc wiążącą względem skarżącej spółki, pomimo iż strona skarżąca nie posiadała żadnych bezpośrednich relacji z W.D. i nigdy nie przyjmowała od niego żadnych faktur, zaś pracy opisane w fakturach kwestionowanych przez organy podatkowe przy pierwotnym rozpoznaniu sprawy zostały potwierdzone prze wystawców tych faktur, a zatem organy rozpoznające pierwotnie sprawę winny uwzględniać.

Wskazane powyżej uchybienia, jakie pojawiły się na etapie pierwotnego rozpoznania sprawy ewidentnie przemawiają za tym, że wyro TSUE wydany w sprawie C-189/18 stanowi podstawę wznowienia postępowania, bowiem w wyniku tych uchybień doszło do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw, z powodu braku rozpoznania wniosków stron, gdyż wszystkie organy je prowadzące, bądź powoływały się na wyrok skazujący kontrahenta skarżącej Spółki, bądź następnie na moc wiążącą decyzji ostatecznych wydanych w sprawach innych podatników, którzy w jakikolwiek sposób byli, choćby pośredni powiązani z W.D., jako podwykonawcą dalszym. Tym samym doszło tutaj do naruszenia art. 47 oraz art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatkowego od wartości dodanej.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności, pomimo iż taki obowiązek płynie dla sądu z treści wskazanego przepisu art. 134 p.p.s.a., w szczególności sąd nie rozważył, czy w toku pierwotnie prowadzonego postępowania organ podatkowy odniósł się do zgłoszonych wniosków dowodowych przez spółkę i przeprowadził wnioskowane dowody, a nadto Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego, że przy pierwotnym rozpoznaniu sprawy WSA w Łodzi nie rozpoznał zarzutów podnoszonych przez stronę wskazując, że właściwie nie mają one żadnego znaczenia, gdyż WSA związane miało być prawomocnie skazującym wyrokiem wydanym przeciwko W.D. za rzekome działania podjęte w roku 2006 , przy czym sprawa dotyczyła podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2010. Sąd zobligowany był odnieść się do tego sposobu sądzenia właśnie w kontekście wyroku TSUE wydanego w sprawie C-189/18.

W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wniosła ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.:

- o przeprowadzenie dowodu z postanowienia wydanego przez Prokuraturę Okręgową w Ł., na mocy którego pierwotnie doszło o umorzenia postępowania karnego prowadzonego względem G.K. Prezesa M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., z którego treści wynika, iż wyrok wydany względem W.D. w sprawie [...] dotyczy jedynie okresu 2006 roku i faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów niż strona skarżąca. Strona nigdy nie mogła wykonać nawet fotokopii tego wyroku, nigdy nie był on stronie okazany, dlatego nie miała wiedzy o jego treści, dopiero w chwili obecnej istnieje realna szansa na wykonanie fotokopii tego wyroku, co może nastąpić najwcześniej w dniu 10 maja 2021 roku, po wykonaniu fotokopii poświadczona za zgodność kserokopia zostanie złożona do akt niniejszego postępowania,

- przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego - wyroku skazującego wydanego względem W.D. w sprawie [...], na okoliczność, że skazanie nastąpiło w wyniku poddania się dobrowolnie odpowiedzialności karnej przez w/w oraz na okoliczność czasu, jaki obejmują zarzuty sformułowane przeciwko W.D.

Dodatkowo w oparciu o przepis art. 267 ust. 1 pkt b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skarżąca wniosła o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy tego rodzaju postępowanie organu administracyjnego oraz sądów administracyjnych, w którym organ nie przeprowadził jakiegokolwiek dowodu wnioskowanego przez stronę, aby ta mogła wykazać słuszność swojego poglądu i zaprzeczyć ustaleniom faktycznym jakie organ podatkowy poczynił w toku innych prowadzonych przez siebie postępowań, nadto w toku którego organ i sądy administracyjne powołują się na moc i związanie wyrokiem skazującym wydanym względem innej osoby niż sam podatnik (osoby go reprezentujące) stanowi o naruszeniu przez ten organ art. 47, art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatkowego od wartości dodanej, w kontekście wyroku z dnia 16 października 2019 roku, jaki zapadł przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-189/18?

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności żądania wznowienia postępowania podatkowego, sformułowanego przez skarżącą na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Zgodnie z tym przepisem żądanie takie może być zasadne wyłącznie wówczas, gdy orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Pod tym pojęciem rozumieć należy sytuację, w której orzeczenie TSUE jest prawnie znaczące dla decyzji. Zachodzić ona może wówczas gdy orzeczenie to ma ten skutek, że modyfikuje podstawę prawną bądź wykładnię przepisów prawa znajdujących w danej sprawie zastosowanie. Innymi słowy, należy przeprowadzić operację intelektualną polegającą na zestawieniu katalogu stosowanych przez organ przepisów lub rezultatu ich wykładni z tymi przepisami bądź wykładnią, którą należy przyjmować na skutek orzeczenia TSUE. Wystąpienie różnic w tym zakresie można traktować jako "wpływ" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 o.p. W tej sprawie tego rodzaju wpływu dopatrzyć się nie można, dlatego że powołany w skardze kasacyjnej wyrok TSUE nie dotyczy ani zakresu stosowania ani wykładni przepisów, które stanowiły podstawę wydanej pierwotnie w stosunku do skarżącej decyzji. Rezultat wykładni może być pochodną zasad wypracowanych w orzecznictwie TSUE, jednakże powołanie się przez TSUE na takie zasady nie oznacza samo w sobie, że wystąpi wskazany wpływ na treść wydanej decyzji. Uwzględnienie takiej zasady musiałoby bowiem modyfikować dotychczasowe rozumienie przepisów prawa przyjęte przez organ w decyzji ostatecznej.

Podkreślić należy, że cytowany przepis stanowi jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Jej powołanie przez skarżącą wytycza przedmiot postępowania w tej sprawie i stanowi podstawę jej rozstrzygnięcia. Skuteczność skargi kasacyjnej zależna jest zatem od powołania w jej treści zarzutu naruszenia tego przepisu. Tymczasem skarżąca powołała w podstawie kasacyjnej – art. 240 § 1 pkt 1 o.p., który nie stanowił wzorca kontroli sądowej w tej sprawie. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Na tego rodzaju okoliczności nie powoływała się Skarżąca w trakcie postępowania. Wskazywała ona za podstawę wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Już tylko z tego względu, biorąc pod uwagę wymogi, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna można uznać ją za niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny wziął jednak pod uwagę zarówno dotychczasowy przebieg sprawy, jak i uzasadnienie skargi kasacyjnej i uznał, że Skarżąca powołała zarzut procesowy omyłkowo wpisując w art. 240 § 1 - "pkt 1" zamiast "pkt 11" o.p. Cała argumentacja w sprawie poświęcona jest bowiem problematyce wpływu orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na treść wydanych w tej sprawie decyzji.

Skarżąca domaga się uznania, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w dniu 16 października 2019 roku w sprawie C 189/18 znajduje bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie, co skutkować powinno wznowieniem postępowania w sprawie określenia skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r.

Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na brak takiego związku orzeczenia TSUE z przedmiotem postępowania wymiarowego, który uzasadniałby wznowienie postępowania. Świadczą o tym następujące argumenty.

Po pierwsze i najistotniejsze – sprawa, w której orzekał TSUE dotyczy prawa węgierskiego, które w przepisach regulujących postępowanie podatkowe zawiera ograniczenia w dostępie do akt nieznane polskiej Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z treści wyroku w art. 1 ust. 3a węgierskiej ordynacji podatkowej, "zgodnie z którą zdaniem sądu odsyłającego organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi przez ten organ w kontekście powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, których podatnik ten nie był zatem stroną, wydaje się, że jest ona w stanie, jak zauważył rząd węgierski oraz jak wskazał rzecznik generalny w pkt 46 opinii, zagwarantować pewność prawa i równość pomiędzy podatnikami, ponieważ zobowiązuje ona ten organ do zachowania spójności poprzez nadanie tym samym okolicznościom faktycznym identycznych kwalifikacji prawnych. Prawo Unii nie sprzeciwia się zatem co do zasady stosowaniu takiego przepisu."(pkt 46 wyroku).

W dalszej części uzasadnienia TSUE wskazuje, że "nie jest tak jednak, jeżeli na podstawie tej zasady oraz z powodu ostatecznego charakteru decyzji wydanych w powiązanych postępowaniach administracyjnych organ podatkowy zostaje zwolniony z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z tych postępowań, w oparciu o które organ ten podejmuje decyzje, przez co podatnik ten zostaje pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczonego przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych." (pkt 47 wyroku).

Orzeczenie to zapadło zatem w odniesieniu do stanu prawnego, który to nie ma w polskim systemie swojego odpowiednika. Należy w tym przypadku odróżnić sytuację, w której przeprowadzono wadliwie postępowanie, z uchybieniem przepisów procesowych (co w konkretnych okolicznościach może stanowić podstawę wznowienia postępowania) od sytuacji, w której system prawny państwa członkowskiego zawierałby regulacje, których stosowanie byłoby niezgodne z zasadami obowiązującymi w UE. Z argumentacji skarżącej wynika, że chce ona podważyć ustalenia dokonane w postępowaniu wymiarowym, z uwagi na uchybienia do jakich jej zdaniem, doszło w tym postępowaniu. Nie stanowi to jednak podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 11 o.p.

Przepisy polskiej Ordynacji podatkowej zawierają przecież przepisy, które gwarantują stronie możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Jest to w szczególności art. 200 o.p., którego naruszenie może stanowić podstawę uchylenia decyzji organu, w sytuacji gdyby miało ono wpływ na wynik sprawy. Ponadto stronie przysługuje prawo do zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 123 § 1 o.p. Prawa strony nie są zatem systemowo ograniczane, tak jak w sprawie rozstrzyganej przez TSUE. Jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, powołane przepisy art. 123 § 1 o.p. oraz art. 200 o.p. zapewniają podatnikowi prawo do bezpośredniego zapoznania się z całością akt sprawy, a więc i dowodami zgromadzonymi w jego toku przez organy podatkowe, a następnie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W sprawie, w której wydano decyzję ostateczną organy obu instancji wyznaczały stronie termin do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego.

Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania, którego przedmiot ograniczony jest tylko do wymienionej we wniosku przesłanki. Postępowanie to nie jest kolejnym merytorycznym rozpoznaniem całości sprawy, czego w istocie żąda skarżąca.

Po drugie, co ma znaczenie dla rozstrzyganej sprawy, orzeczenie TSUE, aby stanowić podstawę wznowienia musi mieć charakter precedensowy, wyrażający pogląd, który nie wynikał z dotychczasowego orzecznictwa. W powoływanym wyroku TSUE wskazywał natomiast, że "wśród praw gwarantowanych przez prawo Unii znajduje się poszanowanie prawa do obrony, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi podstawową zasadę prawa Unii, która powinna być stosowana wówczas, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję wiążącą się z niekorzystnymi dla niej skutkami."(pkt 39). Na poparcie tej tezy przywołał wyroki: z dnia 18 grudnia 2008 r., Sopropé, C-349/07, EU:C:2008:746, pkt 36-38; z dnia 22 października 2013 r., Sabou, C-276/12, EU:C:2013:678, pkt 38, z dnia 5 listopada 2014 r., Mukarubega, C-166/13, EU:C:2014:2336, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo.

Wyrok powoływany przez skarżącą jest zatem kontynuacją linii orzeczniczej, dotyczy sfery opodatkowania, jednak wiąże się z podatkiem VAT. W orzeczeniu tym nie zrekonstruowano nowych zasad ani nie nadano dotychczasowym nowego, nieznanego dotąd znaczenia. W tezie orzeczenia TSUE, poza zasadą poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej odwołano się do przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W zakresie podatku dochodowego wyrok ten nie stanowi nowego podejścia do kwestii poszanowania prawa do obrony, która jest zagwarantowana regulacjami odnoszącymi się do zasad prowadzenia postępowania podatkowego.

Po trzecie, orzeczenie TSUE dotyczy konkretnego stanu faktycznego, nieprzystającego do rozpoznawanej sprawy. W postępowaniu wymiarowym zainicjowanym wobec Spółki, organy przeprowadziły odrębne i samodzielne postępowanie. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji oraz organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, dokumenty włączone z innych postępowań, zostały ocenione przez organy podatkowe łącznie z innymi dowodami w ramach swobodnej oceny dowodów. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogły, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 o.p., zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym (kontrolnym) obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skarżąca, jak już podkreślono powyżej, w toku postępowania podatkowego miała możliwość zarówno zapoznania się z nimi, jak i wypowiedzenia się w tym zakresie.

W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne. Wskazywane przez skarżącą uchybienia w zakresie przeprowadzenia postępowania wymiarowego, w tym liczne wnioski dowodowe dotyczące zeznań świadków mogły być i były oceniane w postępowaniu zwykłym, nie zaś przy badaniu przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 11 o.p.

Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej wniosków należy stwierdzić, że:

- pytanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zaproponowanej wersji jest niedopuszczalne, bo Trybunał nie ocenia poprawności ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie ani też ich oceny przez sąd, lecz wypowiada się na temat wykładni prawa unijnego. Skarżący wskazał w swojej propozycji, poza przepisami Karty Praw Podstawowych, przepisy dyrektywy VAT, a rozpoznawana sprawa dotyczy zobowiązania w podatku dochodowym. Ponadto podnoszone przez niego naruszenie przepisów ma wynikać z określonego rezultatu prowadzonego postępowania podatkowego, nie zaś wykładni prawa,

- Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze kasacyjnej, dlatego że wnioskowane dowody nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy. Przedmiotem oceny sądu w tej sprawie była kwestia zasadności żądania wznowienia postępowania w związku z wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku o sygn. akt C-189/18, nie zaś kwestia oceny dowodów, dokonana przez organy podatkowe.

Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.