Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. G. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2025 r. o sygn. II SAB/Bd 12/25 oddala skargę.

Pismem z dnia [...] 2026 r. K. G. (dalej także Skarżąca) wniosła skargę o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy (dalej także Wójt) z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Bd 12/25.

W uzasadnieniu podała, że ww. wyrokiem Sąd zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności. W dniu [...] 2025 r, Skarżąca otrzymała od Wójta Gminy pismo (z dnia [...] 2025 r.) z którego wynika, że ww. wyrok wpłynął do Urzędy Gminy L. w dniu [...] 2025 r. Pismo to, według Wójta stanowi odpowiedź na wniosek Skarżącej o udzielenie informacji publicznej, jednak oprócz kserokopii protokołu z Zebrania Wiejskiego Sołectwa [...] dnia [...] 2024 r., nie zawiera innych informacji, o które Skarżąca wnioskowała.

W dniu [...] 2025 r. Skarżąca wysłała do Wójta wezwanie do załatwienia sprawy zgodnie z wyrokiem, czyli udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskowała (lub wydania stosownej decyzji administracyjnej). Z odpowiedzi Wójta z dnia [...] 2025 r., wynika, że wyrokiem z dnia [...] 2025 r., Sąd nakazał "uzupełnienie" informacji publicznej, co Wójt wykonała w piśmie z dnia [...] 2025 r.

W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej, Wójt nadal pozostaje w bezczynności, mimo wyroku Sądu, ponieważ Skarżąca nadal nie otrzymała informacji publicznej, o którą wnioskowałam, ani decyzji administracyjnej odmawiającej jej udostępnienia, czyli wniosek mimo prawomocnego wyroku nie został załatwiony i niniejsza skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniosła o oddalenie skargi w całości. Organ podkreślił, że ww. wyrokiem w pkt. 1 Sąd zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia wniosku Skarżącej z dnia [...] 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności. Na stronie 7 (pkt 8) uzasadnienia Sąd wskazał, iż Wójt nie udzieliła pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] 2024 r. oraz wskazał w jakim zakresie odpowiedź ta ma być uzupełniona. W ocenie Wójta pismo z dnia [...] 2025 r. stanowiło uzupełnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w uzasadnieniu wyroku.

Wójt podkreśliła, że nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, tylko wskazał, iż nie posiada materiałów i informacji objętych treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Za niezasadne Wójt uznała stanowisko Skarżącej o obowiązku wydania decyzji administracyjnej, albowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – dalej: "u.d.i.p." – wyłącznie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto w myśl art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1 wskazanego przepisu, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Zgodnie z § 4 i § 5 osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym; odszkodowanie to przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu, a jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego. Grzywnę zaś, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może, stosownie do przepisu § 7, przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wskazania wymaga, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 949/20 – wraz z powołanym tam orzecznictwem; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). O niewykonaniu wyroku można więc mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane, bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Zatem o niewykonaniu wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. nie decyduje wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony domagającej się działania organu, niezależnie od tego jaką treść ma to rozstrzygnięcie i czy jest ono prawidłowe pod względem merytorycznym.

Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność po wyroku sądu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków dyscyplinująco-represyjnych celem przymuszenia organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności zmierzających do wykonania wyroku.

Celem instytucji skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. jest więc zapewnienie skuteczności wyrokowi sądu, a w konsekwencji załatwienia sprawy administracyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. należy jednak przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem tego, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Powyższe ustalenia winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2019, s. 500).

Zatem aby organowi skutecznie postawić zarzut bezczynności (przewlekłości) przy wykonywaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, konieczne jest, aby w dacie wnoszenia skargi rzeczywiście istniała tego rodzaju kwalifikowana zwłoka. Ta zaś ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie, czego jednak nie czyni.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że WSA w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Bd 12/25 stwierdził bezczynność Wójta Gminy i zobowiązując do załatwienia wniosku Skarżącej z dnia [...] 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności.

W niniejszej sprawie odpis powołanego wyżej prawomocnego wyroku z dnia 3 czerwca 2025 r. wraz z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi został doręczony Wójtowi Gminy w dniu [...] 2025 r. Wykonując ten wyrok Wójt skierowała do Skarżącej w wyznaczonym terminie pismo z dnia [...] 2025 r., w którym udzielił informacji, które Skarżąca oceniła jako niezawierające informacji, o których udostępnienie wnioskowała. Skarżąca pismem z dnia [...] 2025 r., stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a., powołując się na prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Bd 12/25 wezwała Wójta do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] 2024 r.

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Sąd uznał, że organ udzielił niejasnych, względnie niepełnych informacji w zakresie podania kwot:

. wydatków z budżetu gminy wydawanych na poszczególne sołectwa w poszczególnych latach z opisem jakich inwestycji dotyczą,

. środków funduszu sołeckiego przypadających na dane sołectwo w poszczególnych latach,

. środków, które Gmina L. straciła w poszczególnych latach nie wyodrębniając funduszu sołeckiego,

a ponadto przekazanie kserokopii kurend zawiadamiających o Zebraniach Wiejskich w sołectwie "[...] A" w latach 2020-2024 wraz z potwierdzeniem o prawidłowym powiadomieniu mieszkańców oraz kserokopii protokołów z tych zebrań wraz z kserokopiami list obecności.

Jak zauważył Sąd na Wójt w odniesieniu do tak sformułowanych oczekiwań mogła udzielić odpowiedzi (zwykłym pismem) poprzez podanie konkretnych informacji żądanych przez Skarżącą albo udzielić odpowiedzi (zwykłym pismem), że takich informacji nie posiada (gdyż na przykład nie dokonano nigdy wyliczeń, których podania żąda Skarżąca, czy nie dysponuje kurendami) albo też stwierdzając, że żądane przez Skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej a Skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w podaniu jej tych informacji – można wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji.

Uwzględniając powyższe w powołanym wyżej piśmie z dnia [...] 2025 r. Wójt Gminy wykonując wyrok z dnia 3 czerwca 2025 r. podała, że w latach 2020-2024 przed podjęciem decyzji o niewyodrębnieniu funduszu sołeckiego nie dokonano wyliczeń jakie kwoty przypadną na poszczególne sołectwa w przypadku wyodrębnienia funduszu sołeckiego, stąd nie posiada – "brak jest" – danych dotyczących:

. kwot środków funduszu sołeckiego przypadających na dane sołectwo w poszczególnych latach,

. kwot środków utraconych z powodu niewyodrębnienia funduszu sołeckiego.

Jednocześnie w odniesieniu do informacji o kwotach wydatków z budżetu gminy wydanych na poszczególne sołectwa w poszczególnych latach z opisem, jakich inwestycji dotyczą Wójt wskazała, że nie posiada danych w rozbiciu na poszczególne sołectwa za poszczególne lata. Wójt przedstawiła dodatkowo zestawienie inwestycji zrealizowanych w Gminie L. w latach 2020-2024 na rzecz wszystkich jej mieszkańców.

Z kolei co do udostępnienia informacji w postaci kserokopii:

. kurend dotyczących zebrań wiejskich w Sołectwie [...] A w latach 2020-2024 z potwierdzeniem prawidłowego zawiadomienia mieszkańców,

. protokołów z tych zebrań,

. list obecności

Wójt przekazała Skarżącej kserokopie:

. kurendy z dnia [...] 2024 r. skierowanej do mieszkańców Sołectwa [...] A o zwołaniu na dzień [...] 2024 r. zebrania wiejskiego dla wyboru Sołtysa oraz Rady Sołeckiej,

. protokołu z tego zebrania wraz z załącznikami, w tym listą mieszkańców obecnych na zebraniu.

Ponadto Wójt poinformowała, że ze względu na obowiązujący w okresie od marca 2020 r. do [...] lipca 2023 r. stan zagrożenia epidemiologicznego zebranie wiejskie, które odbyło się w dniu [...] czerwca 2024 r. było jedynym zwołanym przez Wójta w objętych wnioskiem latach 2020-2024. Jednocześnie wyjaśniła, że nie dysponuje listami z podpisami mieszkańców potwierdzającymi zapoznanie się z kurendą, ponieważ informacja o zebraniu podawana jest do wiadomości mieszkańców w sposób zwyczajowo przyjęty w wyznaczonym terminie oraz na stronie BIP Urzędu Gminy L.. Dodatkowo Wójt poinformowała, że nie posiada wymienionych wyżej dokumentów dotyczących zebrań wiejskich zwoływanych przez sołtysa.

W ocenie Sądu Wójt wykonała wyrok uwzględniając wskazania zawarte w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca co do sposobu, formy udzielenia odpowiedzi Skarżącej i udzielił informacji w przedmiocie, którego dotyczył wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] 2024 r.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że jak wcześniej wskazano niewykonanie wyroku ma miejsce wówczas, gdy stosowne rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane, względnie nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. O niewykonaniu wyroku nie przesądza więc wydanie rozstrzygnięcia czy podjęcie czynności niezgodnych z oczekiwaniami strony domagającej się działania organu, niezależnie od tego jaką treść ma to rozstrzygnięcie i czy jest ono prawidłowe pod względem merytorycznym.

Wobec tego nie było podstaw do wymierzenia organowi grzywny z powodu niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność.

Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.