Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 16 kwietnia 2009 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosków R.i T. K. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. i T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a 1. zwolnić R. i T. K. od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla R. i T. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.

W odpowiedzi na zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 10 marca 2009r. w wysokości 100zł od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania R. i T.K. złożyli wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnili tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 25 marca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przesłał skarżącym urzędowe formularze PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionych w/w formularzy w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszych pism pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Wnioskodawcy w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyli wnioski na formularzach PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Złożone wnioski skarżący uzasadniają faktem, że zarówno T.K. jak i syn skarżących D.K. są osobami niepełnosprawnymi w stopniu znacznym. Na leczenie skarżącego miesięcznie potrzebna jest kwota od 7000zł do 12000zł.

R. i T. K. pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z dwoma synami – jedenastoletnim K. i dwudziestoośmioletnim niepełnosprawnym D.

W skład majątku skarżących i ich synów wchodzi mieszkanie wielkości 72m².

Jako przedmioty wartościowe o wartości powyżej 3000euro skarżący wykazują, wózek inwalidzki o napędzie elektrycznym oraz samochód marki K.

Skarżący oświadczają, że ich rodzina utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z tytułu emerytury w wysokości 556,02zł miesięcznie, przez skarżącego z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości 556,02zł miesięcznie oraz przez syna D. z tytułu renty socjalnej w wysokości 475zł miesięcznie. Skarżący uzyskują także dochód z prowadzonej pracowni twórczej jednakże nie dysponują rozliczeniem za 2008r.

Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów

postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.

Mając na względzie przedstawione przez skarżących w złożonych wnioskach okoliczności, przede wszystkim wysokość uzyskiwanych dochodów oraz stan zdrowia zarówno T. K. jego jak i syna D. należy stwierdzić, że wykazali należycie, iż nie są w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Ponadto powyższe okoliczności, uzasadniają także przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1, § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.