II SA/Rz 371/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-07-03	
Data wpływu	2024-03-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Jolanta Kłoda-Szeliga /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu	
Hasła tematyczne	Transport	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 §2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1047; art. 73 ust. 1e, art. 74 ust. 1, art. 74 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 73 ust. 5, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 71 ust. 1,; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 15 stycznia 2024 r. nr SKO 4120.2.2024 w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 grudnia 2023 r. nr KTD.5410.1149.2023; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz strony skarżącej S. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. Sp. z.o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Skarżąca lub Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 15 stycznia 2024 r., znak 4120.2.2024 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: organ I instancji) z 8 grudnia 2023 r., nr KTD.5410.1149.2023 w przedmiocie odmowy czasowej rejestracji pojazdu.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z dnia 16 października 2023 r. Spółka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o dokonanie czasowej rejestracji pojazdu – cysterny marki [....] o numerze VIN: [...] w celu udania się na badania diagnostyczne. Do wniosku dołączyła:

- fakturę VAT z 19 sierpnia 2022 pomiędzy sprzedającym L. , a kupującym F. Sp. z.o.o.,

- fakturę VAT z 17 sierpnia 2022 r. pomiędzy sprzedającym F. Sp. z.o.o., a kupującym S. Sp. z.o.o.,

- pismo potwierdzające sprzedaż pojazdu firmie L. przez M. d.o.o T. L. – z siedzibą w Chorwacji,

- zaświadczenie z ewidencji zarejestrowanych pojazdów,

- oświadczenie o braku tablic rejestracyjnych,

- protokół przesłuchania świadka Z. K. w KMP w [...] z dnia 10 sierpnia 2023r., który oświadczył, że nie jest w stanie określić konkretnego terminu sprowadzenia pojazdu, podając jako datę jego sprowadzenia początek września 2022r.,

- deklarację o braku oświadczenia o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2022 r. poz. 1847 – dalej: rozporządzenie).

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji o dostarczenie ww. oświadczenia o dacie sprowadzenia pojazdu na teren RP z terytorium państwa członkowskiego UE oraz wyjaśnienia rozbieżności w datach zakupów pojazdu, Skarżąca podniosła, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, do wniosku o rejestrację pojazdu właściciel dołącza dodatkowo oświadczenie, o którym mowa powyżej, jeżeli zostało ono dołączone do dowodu własności pojazdu. Skoro oświadczenie to nie zostało dołączone do wyżej wymienionych dowodów własności, nie jest dokumentem niezbędnym do rejestracji pojazdu.

Spółka podkreśliła, że nabycie pojazdu nastąpiło przed jego sprowadzeniem na terytorium RP, zaś sprowadzającym nie był właściciel. Tym samym, w ocenie Skarżącej, przepis z § 4 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia nie ma zastosowania. Odnośnie do rozbieżności w datach zakupu pojazdu, Spółka przedstawiła skorygowaną, co do prawidłowej daty sprzedaży - 19 sierpnia 2022 r. fakturę VAT, pomiędzy sprzedającym F. Sp. z.o.o., a kupującym S. Sp. z.o.o.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 8 grudnia 2023r. organ I instancji orzekł o odmowie czasowej rejestracji przedmiotowego pojazdu. Uzasadniając swoją decyzję wskazał na wątpliwości związane z prawidłowością wystawienia korekty faktury VAT oraz na fakt, że oświadczenie, o którym mowa w §2 ust 1 i 2 rozporządzenia jest elementem niezbędnym do dokonania rejestracji pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego UE. Organ uznał, że samo oświadczenie o przybliżonej dacie sprowadzenia pojazdu (początek września 2022r.) nie jest wystarczające dla dokonania rejestracji pojazdu, gdyż zgodnie z §1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia za datę sprowadzenia pojazdu przyjmuje się datę dzienną.

Organ zaznaczył również, że data sprowadzenia pojazdu podlega zaewidencjonowaniu w CEPIK, a także jest kluczowa dla stwierdzenia czy obowiązek rejestracji pojazdu został przez właściciela pojazdu wykonany w ustawowym terminie, co ma konsekwencje na gruncie przepisów o wymierzeniu kary pieniężnej za nieterminowe zrealizowanie tego obowiązku.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, SKO opisaną na wstępie decyzją z 15 stycznia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że kwestię sporną w sprawie stanowi wykładnia przepisu § 4 ust. 6 rozporządzenia.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy zauważył że, zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.; dalej p.r.d.) rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dokumentów tam wymienionych, zawierających dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu. Taką informacją, zdaniem organu, jest data sprowadzenia pojazdu, niebędącego pojazdem nowym, na terytorium RP z terytorium państwa członkowskiego UE. Właściciel pojazdu, który sprowadził pojazd i dokonuje jego zbycia po sprowadzeniu, przed pierwszą rejestracją na terytorium RP winien złożyć oświadczenie do dowodu własności pojazdu, o dacie sprowadzenia pojazdu na z terytorium państwa członkowskiego UE. Zgodnie zaś z § 1 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia, przez datę sprowadzenia, rozumie się podany przez właściciela pojazdu dzień jego sprowadzenia do oznaczonego miejsca przeznaczenia na terytorium RP, w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym pojazdu. W związku z czym nie może być to nieścisłe określenie, takie jak użyte w rozpatrywanym przypadku – początek września 2022 r.

Kolegium uznało za słuszną interpretację organu I instancji odnośnie sformułowania "jeżeli zostało dołączone do dowodu własności" użytego w § 2 ust. 1 pkt.2 rozporządzenia, stwierdzając że jeżeli takie oświadczenie do dowodu własności nie zostało dołączone, adnotacja potwierdzająca tę datę powinna znaleźć się w dowodzie własności. Skoro przedmiotowej adnotacji nie było w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, prawidłowym było wezwanie Spółki do przedłożenia stosownego oświadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 4 ust. 6 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie koniecznym jest przedłożenie oświadczenia właściciela pojazdu, który sprowadził ten pojazd z terytorium państwa członkowskiego UE i dokonuje jego zbycia po sprowadzeniu na terytorium RP, przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium RP.

W oparciu o sformułowane w ten sposób zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła powyższe zarzuty, podnosząc w szczególności, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia, ponieważ oświadczenie, o którym mowa powyżej powinien złożyć właściciel, który sprowadził pojazd z terytorium państwa członkowskiego UE i dokonuje jego zbycia po sprowadzeniu na terytorium RP przed pierwszą rejestracją pojazdu. Natomiast w przedmiotowej sprawie to nie Spółka była podmiotem sprowadzającym pojazd, a dodatkowo do zbycia pojazdu doszło przed jego sprowadzeniem na terytorium RP. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, dołącza się do wniosku o rejestrację jeżeli zostało ono dołączone do dowodu własności pojazdu. Skarżąca wskazała, że jeżeli ustawodawca uważałby, przedłożenie ww. oświadczenia za warunek konieczny do zarejestrowania każdego pojazdu, to § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia nie zawierałoby frazy "jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu", a kończyłoby się jedynie sformułowaniem: oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 2 .

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, SKO podtrzymało dotychczasową argumentację w sprawie.

Na rozprawie w dniu 3 lipca 2023r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymując dotychczas wniesione zarzuty, podkreślił że wymagania organów rejestrujących są wymaganiami niemożliwymi do spełnienia dla Skarżącej, gdyż w krajowym porządku prawnym nie ma instrumentu, za pomocą którego Skarżąca mogłaby uzyskać od osoby trzeciej oświadczenie jej wiedzy. Przeprowadzone w stosunku do osoby, która sprowadziła pojazd postępowanie karne, nie doprowadziło do uzyskania oświadczenia o dacie jego sprowadzenia, a postępowanie cywilne zna jedynie środki prawne zastępujące oświadczenia woli osób trzecich, nie zaś oświadczenia ich wiedzy. Tym samym, na skutek działania organu Skarżąca została pozbawiona możliwości zarejestrowania pojazdu, w sposób sprzeczny z prawem - gdyż w ocenie Skarżącej samo wykazanie daty sprowadzenia pojazdu do kraju nie jest warunkiem koniecznym do jego rejestracji - i ponosi z tego tytułu poważne szkody, nie mogąc użytkować zakupionego pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sprawując kontrolę w zakreślonych wyżej granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowane rozstrzygnięcia wydano z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, mającymi wpływ na wynik sprawy. Wbrew bowiem twierdzeniom organów obu instancji, w sprawie nie wykazano istnienia negatywnych przesłanek do dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu.

Przechodząc do analizy sprawy należy podkreślić, że warunki konieczne dla dopuszczenia pojazdów do ruchu ustawodawca określił w art. 71 i następnych p.r.d., dodatkowo zaś doprecyzowane zostały w treści powołanego wyżej rozporządzenia. Podstawy odmowy rejestracji pojazdu również zostały ściśle określone w art. 73 ust. 1e p.r.d. i to przez pryzmat spełnienia warunków tego przepisu należy interpretować okoliczności sprawy.

W myśl art. 74 ust. 1 p.r.d. czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania właściciela pojazdu, wydając decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Czasowej rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu – w celu umożliwienia:

a) wywozu pojazdu za granicę,

b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy (art. 74 ust. 2 pkt 2 p.r.d.).

W art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ustawodawca wymienia dokumenty niezbędne do dokonania rejestracji pojazdu. Należy do nich m.in. dowód własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 P.r.d. (art. 72 ust. 1 pkt 1 P.r.d.). Na podstawie § 17 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w przypadku czasowej rejestracji, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 P.r.d. pojazdu wcześniej niezarejestrowanego na terytorium RP, właściciel pojazdu do wniosku o jego czasową rejestrację dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-4, 6 lub 6a ustawy. Do tych dokumentów należy więc dowód własności pojazdu, za który uważana jest również faktura potwierdzająca jego nabycie.

Zagadnieniem stosowania wyżej przytoczonego przepisu rozporządzenia zajmował się NSA w sprawie o sygn. I OSK 2306/18, stwierdzając w wyroku z dnia 22 stycznia 2020 r. że postępowanie rejestracyjne cechuje formalizm, gdyż ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując wyczerpująco, jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu, a wśród dokumentów tych bezspornie wymienia dowód własności pojazdu, zaś wszelkie wątpliwości co do wykazania, że wnioskodawca jest właścicielem pojazdu, o którego rejestrację występuje, uprawniają organ do odmowy rejestracji. Sąd wyraźnie zastrzegł w powyższym orzeczeniu, że faktura VAT może być w postępowaniu rejestracyjnym wystarczającym dowodem własności pojazdu, jeżeli potwierdza nabycie pojazdu, a inne dowody (dokumenty) okoliczności tej nie przeczą lub nie podają jej w taką wątpliwość, której usunięcie nie należy do organu rejestracyjnego. Podany pogląd jest powszechnie akceptowany w aktualnym orzecznictwie sądowo administracyjnym.

Odnosząc się zatem do występujących w sprawie wątpliwości, co do prawidłowości wystawienia faktury, jako jednej z przesłanek odmowy dokonania rejestracji czasowej spornego pojazdu należy stwierdzić, że jakkolwiek sama prawidłowość wystawienia faktury stanowiła element słusznego zainteresowania organu rejestrującego, to jednak dokument ten w postępowaniu rejestrowym podlega badaniu jedynie w takim zakresie, w jakim prawidłowość jego wystawienia może rzutować na kwestię nabycia własności. Jeśli bowiem sposób wystawienia faktury wywołuje istotne i uzasadnione na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy wątpliwości organu rejestrowego, co do tego czy wnioskodawca jest prawowitym właścicielem pojazdu, który zamierza zarejestrować – odmowa rejestracji jest zasadna. Gdy jednak organ wskazuje jako przesłankę odmowy dokonania rejestracji na samą tylko wadę faktury, czy też wątpliwości, co do prawidłowości jej wystawienia – odmowa taka jest co najmniej przedwczesna.

W przedmiotowej sprawie Spółka, wraz wnioskiem o dokonanie rejestracji, przedstawiła fakturę VAT dokumentującą transakcję sprzedaży pomiędzy sprzedającym F. Sp. z.o.o., a Skarżącą wystawioną z datą 17 sierpnia 2022r. a następnie – na wezwanie organu o wyjaśnienie dlaczego data ta jest wcześniejsza, aniżeli data nabycia przedmiotowego pojazdu przez F. Sp. z.o.o. (19 sierpnia 2022r.) - przedłożyła skorygowaną fakturę z datą 19 sierpnia 2022r.

Okoliczność ta nie stanowi przeszkody do zarejestrowania pojazdu. Z dokumentów załączonych do wniosku wynika bowiem wyraźnie przebieg transakcji pomiędzy wieloma podmiotami i samo przejście własności pojazdu na Skarżącą nie budzi wątpliwości na tle całokształtu przedstawionego materiału dowodowego. Ewentualna nieprawidłowość wystawienia faktury skorygowanej, co do daty jej wystawienia – jeżeli istotnie faktura ta została skorygowana w sposób nieprawidłowy – dotyczy samej daty zawarcia przedmiotowej umowy, a nie faktu jej zawarcia. Tym samym, ewentualna wadliwość faktury jeśli nie wywołuje wątpliwości, co do samego faktu przeniesienia własności, nie może być podstawą do odmowy dokonania wnioskowanej rejestracji pojazdu.

Podstawą taką w przedmiotowej sprawie nie może też być brak oświadczenia o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia. Słusznie bowiem zarzuca Skarżąca, że przepis ten, dla jego zastosowania, wymaga wypełnienia konkretnych, ściśle określonych warunków, które w przedmiotowej sprawie spełnione nie zostały. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie przystaje bowiem do hipotezy powołanej normy prawnej.

Zgodnie z wspomnianym przepisem, w przypadku pojazdu niebędącego pojazdem nowym, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego UE, właściciel pojazdu, który sprowadził ten pojazd z terytorium państwa członkowskiego UE i dokonuje jego zbycia po sprowadzeniu na terytorium RP przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium RP - dołącza do dowodu własności pojazdu wystawionego nabywcy oświadczenie o dacie sprowadzenia pojazdu z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

W przedmiotowej sprawie nie budzi natomiast wątpliwości, że pojazd o rejestrację którego chodzi, został sprowadzony na teren Polski przez osobę, która nie była jego właścicielem, a do zbycia pojazdu doszło przed jego sprowadzeniem na terytorium RP. Skoro zatem stan faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie nie wyczerpuje hipotezy normy prawnej z art. § 4 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia, to niespełnienie dyspozycji tej normy nie może wywoływać żadnych negatywnych skutków wynikających z tego unormowania. Niedopuszczalnym jest zatem stosowanie przez organy rejestrujące wykładni rozszerzającej i "rozciąganie" obowiązku wynikającego z powołanego przepisu na osoby, które nie zostały tymi obowiązkami objęte. Przepis ten należy intepretować ściśle, zgodnie z jego literalnym brzmieniem. Nie może on stanowić przedmiotu rozszerzającej interpretacji i podstawy negatywnych orzeczeń wobec Skarżącej, w sytuacji gdy ani art. 71 ust. 1 p.r.d. w zw. z §2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia, ani art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d. takiej podstawy nie stanowi.

Art. 73 ust 1e p.r.d. umożliwia bowiem wydanie decyzji o odmowie rejestracji pojazdu w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 z uwzględnieniem art. 72 ust. 1 b -3,4 i 5, a przepis §2 ust 1 rozporządzenia rozszerza dodatkowo zakres dokumentów załączanych do wniosku o rejestrację – w przypadku jednak oświadczenia, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia, z wyraźnym zaznaczeniem, że dotyczy to przypadków kiedy oświadczenie to zostało dołączone do dowodu własności pojazdu.

W ocenie Sądu regulacja ta stanowi odzwierciedlenie fundamentalnej zasady praworządności - zasady impossibilium nulla obligatio est, która jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 872/09 mimo, iż wywodzi się z prawa zobowiązaniowego, to jednak winna być respektowana także w szeroko rozumianej sferze prawa publicznego.

W sytuacji zatem, kiedy warunek załączenia stosownego oświadczenia nie został spełniony, gdyż stan faktyczny sprawy nie odpowiadał kazuistycznie sformułowanej treści normy prawnej – organ nie powinien był wywodzić negatywnych dla strony skutków prawnych z braku oświadczenia, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia, wbrew literalnemu brzmieniu §2 ust 1 rozporządzenia. Zastosowana w przedmiotowej sprawie rozszerzająca wykładnia powołanych przepisów jest w ocenie Sądu nieprawidłowa.

Odnosząc się, na marginesie sprawy, do argumentów przemawiających w ocenie organów obu instancji, za obligatoryjnością załączenia do wniosku o rejestrację oświadczenia z art. § 4 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia należy podkreślić, że argumenty powołane w treści decyzji nie odnoszą się do ustawowych przesłanek rejestracji pojazdów, ale do kwestii dowodowych dotyczących prowadzenia zupełnie innych postępowań. W ramach postępowania w sprawie wymierzenia kary za nieterminową realizację obowiązku zarejestrowania pojazdu, organy administracji publicznej, działając z urzędu, mogą pozyskiwać dane na drodze urzędowej. Powołany argumenty nie uzasadnia zatem żądania od strony przedłożenia stosownego oświadczenia pod rygorem odmowy rejestracji pojazdu. Poprawności działania organów w przedmiotowej sprawie nie sposób też wywieść z technicznego sposobu zorganizowania Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

Wobec powyższego, zaskarżoną decyzję organu odwoławczego uznać należy za wydaną z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego – art. 71 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1e p.r.d. w zw. z § 4 ust 6 pkt 1 i 2 i §2 ust 1 pkt 1 rozporządzenia, a także przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 7 i art. 80 K.p.a.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają zatem uchyleniu na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z. art. 135 P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 §2 P.p.s.a. Zasądzone do zwrotu koszty postępowania sądowego obejmują wpis od skargi, uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz koszt wynagrodzenia pełnomocnika wynikający z §14 ust.1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023 poz. 1935).