Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) sędzia del. WSA Maciej Dybowski Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej U.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 912/09 w sprawie ze skargi U.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz U.M. kwotę 397 (słownie : trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 września

2009 r. oddalił skargę U.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z 20 lutego 2009 r. adwokat Ł.P. - pełnomocnik U.M. złożył - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] sierpnia 2008 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia posiadania przez U.M.obywatelstwa polskiego.

Decyzją z [...] marca 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. W wyniku rozpoznania wniosku pełnomocnika strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Sprawa Wewnętrznych decyzją z [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2009 r.

Odmawiając wznowienia postępowania organ podniósł, że wnioskodawca wskazał jako podstawę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie

z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ponadto w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wskazał, iż na skutek kierowania korespondencji w sprawie w stosunku do osób nieuprawnionych i braku wiedzy wnioskodawcy na ten temat doszło do pozbawienia go udziału w postępowaniu nieważnościowym. Minister zwrócił jednak uwagę na treść art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wnosi się do organu administracji publicznej

w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2008 r. została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi substytucyjnemu 18 grudnia 2008 r. Jednocześnie Minister ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, podkreślając, że organ administracji rozpatrujący przedmiotową sprawę zasadnie uznał adwokata I.C. za pełnomocnika U.M., a w konsekwencji pracowników B. za pełnomocników substytucyjnych i doręczał im wszelką korespondencję w sprawie - w tym również ww. decyzje. Organ administracji uznał zatem, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, co skutkowało odmową wznowienia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wniesioną przez skarżącego wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie naruszył prawa odmawiając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że złożenie wniosku

o wznowienie postępowania w dniu 20 lutego 2009 r. nastąpiło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego U.M. pełnomocnikowi I.C. Sąd nie podzielił tym samym stanowiska strony skarżącej, iż organ nie uwzględnił nieprawidłowej formy uwierzytelnienia pełnomocnictwa udzielonego I.C. przez U.M. - tzn. uwierzytelnienia pełnomocnictwa przez jednego z pełnomocników substytucyjnych radcę prawnego W.Z. Nie budziło bowiem wątpliwości, iż U.M. udzielił pełnomocnictwa I.C. do prowadzenia sprawy o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego, a następnie I.C. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego pracownikom Biura B. – W.Z., K.K., M.W. oraz J.J.

Ponadto zdaniem Sądu, z akt sprawy nie wynika, aby w trakcie postępowania prowadzonego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało złożone do akt sprawy wypowiedzenie pełnomocnictwa udzielonego l.C. przez skarżącego. Zatem organ administracji rozpatrujący przedmiotową sprawę zasadnie uznał l. C. za pełnomocnika skarżącego, a w konsekwencji pracowników B. za pełnomocników substytucyjnych i doręczał im wszelką korespondencję w sprawie - w tym również decyzje z [...] sierpnia 2008 r. i z [...] grudnia 2008 r.

W ocenie Sadu pierwszej instancji na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut strony skarżącej, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dacie wydania decyzji utrzymującej w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2008 r.- tj. w dniu [...] grudnia 2008 r. wiedział o śmierci l.C. - pełnomocnika U.M..

Jak wynika bowiem z akt sprawy, formalne zgłoszenie przez pełnomocnika substytucyjnego informacji o śmierci l.C. nastąpiło dopiero 26 stycznia 2009 r. - tj. w dniu wpływu do Ministerstwa pisma B z informacją o śmierci l.C. wraz z załączonym aktem zgonu.

Konkludując Sąd stwierdził, że wysłanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2008 r. do B. - jako pełnomocników substytucyjnych - uznać należy za prawidłowe i skuteczne, a w konsekwencji wywołujące skutki prawne wskazane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego wniosek skarżącego z 20 lutego 2009 r. o wznowienie postępowania, został wniesiony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł reprezentowany przez pełnomocnika U.M. Zaskarżonemu orzeczeniu - na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) - skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej u.p.s.a.) przez to, że Sąd pierwszej instancji zaniechał dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, pomimo wydania jej z naruszeniem art. 7, 77, 138 § 2, 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 § 1 i 2 k.p.a.,

2) art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 oraz art. 135 p.p.s.a., ponieważ Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie i niewłaściwie uznał, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania po upływie ustawowego terminu, a także, iż skarżący był należycie reprezentowany w postępowaniu nieważnościowym co doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję organu odwoławczego zamiast do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] kwietnia 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] marca 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że pozycja prawna pełnomocnika adwokata I.C. była dotknięta wadą formalną (załączone do akt sprawy w dniu 11 marca 2008 r. nie zostało prawidłowo uwierzytelnione), a to zobowiązywało Wojewodę Mazowieckiego oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wezwania pełnomocnika w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku w zakresie umocowania, czego organy w niniejszej sprawie nie uczyniły. Na skutek kierowania korespondencji do osób nieuprawnionych i braku wiedzy skarżącego na ten temat doszło do pozbawienia go udziału w postępowaniu nieważnościowym. Ponadto wszelkie inne udzielane przez skarżącego pełnomocnictwa (nawet w przypadku uznania ich skuteczności) dla adwokata I.C., w tym pełnomocnictwa substytucyjne wygasły wraz z jego śmiercią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Na wstępie należy wskazać, iż skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zarzut naruszenia art. 184 Konstytucji RP, art. 1 § 1 i 2 u.p.s.a oraz art. art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Przepisy te określają bowiem podstawowe funkcje sądów administracyjnych oraz wyznaczają zakres kognicji tych sądów, nie określają natomiast sposobu procedowania. Sąd mógłby naruszyć wskazane przepisy odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Nie można zatem uznać, że wadliwa (zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną) ocena legalnosci zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie wyżej wskazanych przepisów.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom tego przepisu.

W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.

Autor skargi kasacyjnej kwestionuje ponadto stanowisko Sądu pierwszej instancji polegające na przyjęciu, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania po upływie ustawowego terminu oraz że był należycie reprezentowany w postępowaniu nieważnościowym, co doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, zamiast do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tym samym, utrzymując w mocy decyzję wydaną z naruszeniem art. 7, 77, 138 § 2, 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 § 1 i 2 k.p.a., Sąd naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższy zarzut w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje na uwzględnienie.

Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa o charakterze nadzwyczajnym może nastąpić tylko w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest w myśl art. 149 § 2 k.p.a. ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną.

W przypadku stwierdzenia niedopuszczalności wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, bądź złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, właściwy organ administracji wydaje decyzję odmawiającą wznowienia. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy z żądaniem wystąpi podmiot niebędący stroną postępowania lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych działające bez przedstawiciela ustawowego. Niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych zachodzi natomiast między innymi kiedy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną.

Jedną z enumeratywnie wymienionych przesłanek wznowienia postępowania, jest brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Ta podstawa wznowienia odnosi się do sytuacji, w której strona faktycznie nie brała udziału w jednej z faz postępowania, nie została zawiadomiona o jego wszczęciu lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła brać w nich udziału z powodów od niej niezawinionych. Przy tym przez brak udziału strony rozumie się także brak udziału pełnomocnika (por. M. Jaśkowska [w:]

M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2009, s. 854). Omawiana przesłanka dotyczy również sytuacji, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w czynnościach decydujących danego postępowania, co uzewnętrznia się w braku doręczenia jej decyzji. Zasadą wyrażoną w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. jest, że strona wnosi podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku zaś wystąpienia przesłanki braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07, LEX nr 516817). Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zatem strona która została pozbawiona udziału w postępowaniu, może złożyć wniosek o jego wznowienie w sytuacji, gdy nie doręczono jej decyzji. Dotyczy to jednak spraw,

w których występuje wielość stron, zaś jednej ze stron decyzji nie doręczono.

Podkreślenia wymaga bowiem, że aby omawiany termin rozpoczął bieg, decyzja zapadła w sprawie, w której wznowienia domaga się strona musi istnieć w obrocie prawnym. W przeciwnym razie wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowionego

z przyczyn przedmiotowych będzie niedopuszczalne. Skutki materialnoprawne oraz procesowe w postaci wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego związane są zaś z prawidłowym doręczeniem (ogłoszeniem) decyzji stronie (pełnomocnikowi strony), o czym stanowi art. 110 k.p.a. Decyzja, jako indywidualny akt administracyjny zewnętrzny skierowany do konkretnego adresata musi być zakomunikowana temu adresatowi w formie określonej przepisami prawa. Byt prawny decyzji rozpoczyna się zatem od ujawnienia woli organu na zewnątrz przez skuteczne doręczenie decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów z 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08, ONSAiWSA 2009/1, poz. 1). Skuteczne doręczenie decyzji może zaś nastąpić jedynie w stosunku do tych podmiotów, które działają w procesie. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują, że strona może działać osobiście, lub przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 k.p.a.). Z momentem zaś ustanowienia pełnomocnika staje się on podmiotem wszelkich praw i obowiązków procesowych strony pozostających w zakresie pełnomocnictwa. Kompetencje pełnomocnika obejmują zarówno uprawnienia czynne jak i bierne strony postępowania. Pełnomocnik powinien być zatem adresatem wszystkich pism kierowanych do strony (art. 40 § 2 k.p.a.). Tylko skuteczne doręczenie pism pełnomocnikowi będzie wywierało skutki procesowe dla strony.

Przyjmując - z uwagi na fragmentaryczność regulacji w kodeksie postępowania administracyjnego - dla instytucji pełnomocnika w postępowania administracyjnym koncepcję pomocniczego stosowania przepisów k. c. (art. 95 -108) oraz k.p.c. (art. 86 - 97), z uwzględnieniem specyfiki prawa administracyjnego, jak i samego postępowania administracyjnego, przyjąć należy, że w postępowaniu administracyjnym istnienie również możliwość ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego. Pełnomocnik może udzielić pełnomocnictwa innej osobie w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy, jeśli będzie to wynikało wprost z treści pełnomocnictwa bądź z treści odrębnych przepisów ustawy. Dokonując substytucji, pełnomocnik przelewa na substytuta co do zasady wszelkie prawa, które ma. Substytut jest więc upoważniony do tych samych czynności, do których upoważniony jest pełnomocnik "pierwotny", chyba że z treści substytucji wynika ograniczony zakres działania substytuta. W doktrynie podkreśla się jednak, że mimo identycznego (co do zasady) zakresu umocowania pełnomocnika i substytuta, substytucja jest zjawiskiem wtórnym, zależnym od pełnomocnictwa "pierwotnego", co wywołuje określone konsekwencje procesowe. Wygaśniecie bowiem pierwszego pełnomocnictwa powoduje automatycznie wygaśnięcie substytucji, niezależnie od okoliczności, które były przyczyną ustania pełnomocnictwa (A. Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Zakamycze 2005, s. 447). Jedną z przyczyn ustania stosunku pełnomocnictwa, zgodnie z art. 101 § 2 k.c. jest śmierć pełnomocnika (chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa).

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że doręczenie decyzji administracyjnej pełnomocnikowi substytucyjnemu strony w sytuacji, kiedy pełnomocnik zmarł przed wydaniem tej decyzji, zaś mocodawca taki był jedyną stroną postępowania administracyjnego powoduje, iż decyzja nie została skutecznie doręczona, a zatem nie weszła do obrotu prawnego.

Z akt administracyjnych wynika, że taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżący U.M. był jedyną stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przyznania mu obywatelstwa polskiego. Obie decyzje wydane w toku tego postępowania doręczone zostały jednemu z pełnomocników substytucyjnych J.J. W aktach sprawy znajduje się zaś kserokopia aktu zgonu "pierwotnego" pełnomocnika skarżącego U.M. - adwokata I.C., sporządzonego w języku hebrajskim wraz z tłumaczeniem na język polski, z którego wynika, że zmarł on 7 grudnia 2008 r. a zatem przed wydaniem decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2008 r. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że powyższa okoliczność nie miała w sprawie znaczenia z uwagi na fakt, iż formalne zgłoszenie przez pełnomocnika substytucyjnego informacji o śmierci l.C. nastąpiło dopiero 26 stycznia 2009 r. - tj. w dniu wpływu do Ministerstwa pisma B. z informacją o śmierci l.C. wraz z załączonym aktem zgonu. Jak wyżej wskazano, pełnomocnik jedynej strony postępowania zmarł przed formalnym zakończeniem postępowania, zaś w treści pełnomocnictwa brak jest zapisów podważających stwierdzenie, że pełnomocnictwo wygasa z chwilą śmierci pełnomocnika. Powyższe oznacza, iż doręczenie pełnomocnikowi substytucyjnemu decyzji z [...] grudnia 2008 r. nie mogło wywołać skutecznego wprowadzenia jej do obrotu prawnego. Z akt administracyjnych nie wynika też aby organ administracji po otrzymaniu informacji o śmierci pełnomocnika podjął próbę doręczenia decyzji bezpośrednio stronie lub innemu ustanowionemu pełnomocnikowi. W tej sytuacji przedwczesne było stwierdzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że przyczyną odmowy wznowienia postępowania jest złożenie wniosku z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nie jest wykluczone, że wnikliwa analiza materiału dowodowego oraz podjęcie czynności niezbędnych do załatwienia sprawy (skuteczne doręczenie decyzji skarżącemu lub pełnomocnikowi) doprowadziłoby do innej treści rozstrzygnięcia. Uznać zatem należy, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k. p. a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych dokonanych przez organ jako zgodnych z prawem, a w konsekwencji wadliwa ocena skutku doręczenia pełnomocnikowi substytucyjnemu decyzji z [...] grudnia 2008 r. stanowiła jedną z podstaw do uznania, że zachodziła przesłanka do oddalenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Tym samym z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaistniały przesłanki wskazujące na konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponowienie rozpoznając skargę U.M. Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenę skutku śmierci pełnomocnika strony przed wydaniem decyzji z [...] grudnia 2008 r. W razie konieczności Sąd podejmie czynności mające na celu wyjaśnienie, czy decyzja z [...] grudnia 2008 r. została skutecznie doręczona skarżącemu lub innemu pełnomocnikowi, bowiem jak wyżej wskazano, w nadesłanych do sądu aktach administracyjnych brak jest dowodów potwierdzających tę okoliczność.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.