Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 875/08 w sprawie ze skargi J. Ż. i Z. Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

II OSK 1075/09

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. Ż. i Z. Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. L. i Z. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na dwa samochody osobowe wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] przy ul. Kopalina/Kasztanowa w Krakowie oraz przyłączy na działkach o nr 309/1, 283, 267/2 i 278/5.

Jak ustalił organ, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, uchwalonym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. oraz warunkami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji z dnia 19 lipca 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także innymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli J. Ż. i Z. Ż., zarzucając przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy oraz udziału zabudowy w obszarze o danym przeznaczeniu, a także niezachowanie wymaganego wskaźnika terenów zielonych. Wskazali również, że planowany obiekt będzie stanowił dominantę okolicy, czego wyraźnie zakazuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została wydana na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 19 lipca 2001 r. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności tej decyzji i spełnia wymagania w niej zawarte. Inwestor posiada prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. W celu uzyskania pozwolenia na zamierzone roboty budowlane inwestor przedstawił uzgodniony projekt budowlany wykonany przez uprawnionego projektanta. Projekt budowlany uzyskał uzgodnienia w zakresie przyłączenia do sieci infrastruktury w Zakładzie Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Krakowie. Inwestor ma zapewniony dojazd do działki nr [...] stanowiącej teren inwestycji, zgodnie z wydanym przez właściwy organ oświadczeniem o przyłączeniu do dróg lądowych. Dojazd - w dwóch wariantach - zapewni ul. Kopalina bądź ul. Kasztanowa.

Projekt budowlany został opracowany z uwzględnieniem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności osób posiadających prawa do sąsiednich nieruchomości. Odległości projektowanej zabudowy od granic działki są prawidłowe i zgodne z przepisami techniczno - budowlanymi. Budynek nie powoduje ograniczenia w dopływie światła do budynków sąsiednich. Intensywność zabudowy dla inwestycji została obliczona z wykorzystaniem zasady podanej w § 21 obowiązującej uchwały Nr 58 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. zmieniającej uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Organ przyznał, że przyjęty sposób wyliczenia powierzchni zabudowy różni się od sposobu podawanego w Polskiej Normie dotyczącej powierzchni i kubatury obiektów budowlanych. Podkreślił jednak, że zasady podawane w Polskich Normach nie mają rangi prawa powszechnie obowiązującego. Pierwszeństwo ma w tym przypadku prawo miejscowe, którym jest uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Krakowa. Sposób liczenia powierzchni według polskich norm obowiązuje tylko w przypadkach, gdy są one powołane w konkretnych przepisach określonych ustaw, na użytek spraw rozstrzyganych na podstawie tych przepisów. W innych przypadkach zastosowanie różnych ustaleń Polskich Norm zależy również od umowy wykonawcy dzieła z zamawiającym. W przedmiotowej sprawie rozstrzygające i wiążące dla obliczeń dotyczących intensywności są ustalenia uchwały Rady Miasta Krakowa, jako ustalenia obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy prawa miejscowego.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie J. Ż. i Z. Ż. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 4 ustawy Prawo budowlane, § 21 pkt 1, § 39 oraz § 40 pkt.. 3.1 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr VII/58/94 w zw. z art. 17 ust. 3 i art. 34 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także naruszenia art. 106 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 kpa oraz art. 139, art. 107 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 6 i art. 7 kpa. W ocenie skarżących kwestionowana decyzja została wydana przez organ odwoławczy z przekroczeniem kompetencji, ponieważ orzeczono na niekorzyść strony, która wniosła odwołanie. Prezydent Miasta Krakowa wskazał bowiem, iż droga dojazdowa do inwestycji będzie przebiegała od ul. Kasztanowej poprzez drogę dojazdową, natomiast Wojewoda Małopolski wskazał dodatkowo dojazd przez działkę nr 281. Tymczasem działka nr 281 nie spełnia wymogów § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), ma bowiem szerokość 3 m. Skarżący podnieśli, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z warunkami miejscowego planu zagospodarowania Miasta Krakowa w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy i udziału zabudowy w obszarze o danym przeznaczeniu. Zgodnie z § 21 pkt 1 w zw. z § 19 pkt 1 uchwały, wskaźnik intensywności zabudowy dla obszaru M4 wynosi 0,4, tymczasem dla przedstawionego projektu - 0,45. Zdaniem skarżących, uchwała określa sposób wyliczenia tego parametru w sposób nieprecyzyjny, organ powinien zatem posłużyć się odpowiednią Polską Normą. Przekroczony został również wskaźnik udziału zabudowy w obszarze o danym przeznaczeniu, wynoszący zgodnie z powołaną uchwałą 25 %. Według wyliczeń skarżących dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik ten wynosi 0,278, z uwzględnieniem parteru budynku i garażu. Dodatkowo niekompletna dokumentacja sprawy nie pozwala na ustalenie, czy spełniono warunek zachowania terenów zielonych o powierzchni minimum 50 %, wynikający z § 56 uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wnieśli również uczestnicy postępowania - A. L. i Z. L.. Ustosunkowując się do pisma uczestników postępowania, skarżący podtrzymali zarzuty skargi i argumentację w niej przedstawioną.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że organy administracji architektoniczno - budowlanej przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami kpa i prawidłowo zastosowały przepisy ustawy Prawo

budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 14.ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd wskazał, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie. Odnosi się on bowiem do zespołu budynków jednorodzinnych, podczas gdy wniosek inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę obejmował wyłącznie jeden budynek jednorodzinny, wobec czego kwestię dojazdu do drogi publicznej należało ocenić przez pryzmat § 14 ust. 1 rozporządzenia, w myśl którego dla zapewnienia dojazdu wymagana jest szerokość 3 metrów.

Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia wskaźników intensywności zabudowy i zachowania terenów zielonych. Przy przyjęciu wskazanej w projekcie powierzchni działki budowlanej (975 m kw.) całkowita powierzchnia zabudowy, z uwzględnieniem garażu, poddasza i parteru (371,67 m kw.) nie przekracza bowiem maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, który wynosi 0,4. Zachowany został także wskaźnik udziału zabudowy w całości powierzchni działki, wynoszący 0,25%. Projekt budowlany zakłada również pozostawienie terenu zielonego o wskaźniku przewyższającym wymagane 50% powierzchni działki. Po odliczeniu zabudowy kubaturowej, dojść pieszych i dojazdów, a także podcieni budynku, pozostaje nadal ponad 600 m kw. powierzchni zielonych, na których nie zostaną wykonane żadne obiekty.

Bezpodstawny okazał się w ocenie Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 139 i art. 15 kpa. Rozważania Wojewody Małopolskiego odnośnie alternatywnej możliwości dojazdu do terenu inwestycji stanowiły tylko uzasadnienie podjętej przez organ odwoławczy decyzji i nie znalazły odzwierciedlenia w jej sentencji. Ponadto Sąd wyjaśnił, że organ II instancji nie jest związany granicami odwołania czy podniesionymi w nim zarzutami, staje się więc kompetentny do rozpatrzenia całości sprawy co do jej istoty.

W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. Ż., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniosła zarzut naruszenia § 21 pkt 1 oraz § 40 pkt 3.1 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr VII/58/94 poprzez ich błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że uchwała Rady Miasta nie zawiera żadnych zasad, według których należy dokonywać obliczeń wskaźników dotyczących zabudowy. Nie precyzuje ona, jak należy liczyć sumę powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych liczonych w zewnętrznym .obrysie murów. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie, że intensywność zabudowy d!a inwestycji została prawidłowo obliczona z wykorzystaniem zasady podanej w § 21 uchwały. Zapisy uchwały nie przesądzają, jakie elementy należy uwzględniać przy obliczaniu powierzchni inwestycji. Tym samym teza, że prawo miejscowe ma pierwszeństwo w zastosowaniu przed Polskimi Normami nie jest uzasadniona. Skoro Sąd I instancji uznał, że wskaźniki w projekcie inwestora nie zostały przekroczone, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek norm obowiązującego prawa w tym zakresie i jednocześnie nie wyjaśnił, jakie zasady uznał za obowiązujące, należy uznać, że Sąd, odmawiając zastosowania zasad wynikających z właściwej Polskiej Normy, dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Sposób wyliczenia wskaźników z zastosowaniem wytycznych zawartych w Polskiej Normie jest jedynym uzasadnionym sposobem. W razie luki w przepisach prawa budowlanego należy bowiem oprzeć się na obowiązujących normach technicznych, nie zaś zupełnie dowolnie interpretować przepisy. Zasadność stanowiska strony w tym zakresie potwierdza praktyka organów gminy w Zabierzowie, a zasada praworządności i zaufania obywateli do organów państwa wymagają stosowania jednolitej wykładni przepisów prawa przez organy administracji oraz sądy administracyjne.

Powołując takie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej, autor skargi kasacyjnej, na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. L. i Z. L., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona wskazała, że wskaźnik zabudowy został wyliczony zgodnie z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wytycznymi zwartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Polskie Normy nie mają rangi przepisów powszechnie obowiązujących i mają zastosowanie jedynie pomocnicze. Zapis § 21 uchwały Rady Miasta Krakowa stanowi uregulowanie kompletne. Z jego brzmienia wynika, że pomiar ma być dokonywany po zewnętrznym obrysie murów. W przypadku projektowanych podcieni czy podobnych rozwiązań architektonicznych nie może być mowy o obrysie murów, trudno również uznać powierzchnię podcieni za kondygnację. Stąd też zarzut naruszenia norm prawa miejscowego nie może zostać uznany za skuteczny. Strona zwróciła również uwagę na fakt, iż opinia sporządzona na zamówienie skarżących i przedłożona do akt nie może prowadzić do ustalenia, że organy orzekające oraz Sąd naruszyły prawo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Związanie podstawami kasacyjnymi wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, określenia formy naruszenia i jej uzasadnienia.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów § 21 pkt 1 oraz § 40 pkt 3.1 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr 58 z 16 listopada 1994 r. zmieniającej uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego Nr 24 poz. 108). Autor skargi kasacyjnej stanął na stanowisku, że przy ustalaniu powierzchni zabudowy oraz wskaźnika intensywności zabudowy Sąd I instancji nieprawidłowo kierował się ogólnymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zastosowanie powinny znaleźć konkretne i szczegółowe wytyczne Polskich Norm.

Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej daje podstawy do twierdzenia, że nie mogą one wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku.

Przypomnienia w pierwszej kolejności wymaga fakt, że przedmiotem postępowania administracyjnego było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Podstawą prawną do wydania kwestionowanej przed sądem administracyjnym decyzji stały się przepisy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska.

Ustalenia dokonane przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, które poprzedzają zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie, w jakim dotyczą zgodności z warunkami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należą do sfery ustaleń faktycznych. Do sfery tej zaliczyć należy między innymi ustalenie powierzchni zabudowy, powierzchni zabudowanej i powierzchni całkowitej inwestycji. W przypadku, gdy ani organ administracji publicznej, ani Sąd nie podejmowały własnych ustaleń, w jaki sposób należy liczyć wzmiankowane powierzchnie, a jedynie oparły się na wyliczeniach zawartych w projekcie budowlanym, należy uznać, że wyliczenia te stanowią element przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego.

W konsekwencji należy uznać, że okoliczności związane z faktyczną powierzchnią zabudowy, jako okoliczności faktyczne, powinny być zwalczane przy wykorzystaniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania musi oznaczać, iż ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stan faktyczny nie został skutecznie podważony.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów § 21 pkt 1 oraz § 40 pkt 3.1 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr 58 z 16 listopada 1994 r. zmieniającej uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Dz.Urz. Woj. Krakowskiego Nr 24 poz. 108) należy uznać za niezasadny. Uzasadnienie zarzutu, które sprowadza się do argumentu, iż przy ustalaniu powierzchni zabudowy oraz wskaźnika intensywności zabudowy zastosowanie winna znajdować właściwa Polska Norma nie zasługuje na aprobatę.

Otóż jak wynika z art. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 55, poz. 251 z późn. zm.) Polskie Normy określają wymagania, metody badań oraz metody i sposoby wykonywania innych czynności, w tym m.in. w zakresie projektowania obiektów budowlanych. Należy jednak podkreślić, że zgodnie z.art 19 ustawy o normalizacji stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, chyba że właściwy minister w drodze rozporządzenia wprowadzi obowiązek stosowania Polskiej Normy bądź też zostaną one powołane w ustawach. W rozpoznawanej sprawie zastrzeżenie obligatoryjnego stosowania Polskiej Normy nie zachodzi.

Warto zwrócić uwagę, że sposób wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy przez przywołanego przez skarżących architekta w osobie mgr inż. arch. Wojciecha Wiszniewskiego oparty został na zasadach przewidzianych Polską Normą PN-70/B 02365 "Powierzchnia budynków. Podział, określenia i zasady obmiaru". Norma ta miała moc obowiązującą na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 czerwca 1994 r. w sprawie wprowadzania obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm z zakresu budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej oraz geodezji i kartografii (Dz.U. Nr 84, poz. 387 z późn. zm.). Norma ta przestała jednak obowiązywać w budownictwie w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie wprowadzania obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz.U. Nr 22 poz. 209 z późn. zm.), które nie przewidywało jej obligatoryjnego stosowania. Norma PN-70/B 02365 została zastąpiona normą PN-ISO 9836:1997, która jak wynika z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie wprowadzania obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm dla budownictwa (Dz.U. Nr 38, poz. 456 z późn. zm.) obowiązywała jedynie w zakresie dotyczącym obliczania kubatury budynku, tj. w pkt 5.2.2.

Oznacza to, iż w zakresie ustalania powierzchni zabudowy czy też wskaźnika intensywności zabudowy ani mocą rozporządzenia właściwego ministra, ani też mocą ustawy nie został ustanowiony obowiązek stosowania Polskiej Normy. Wypada zatem uznać za nieuprawnione takie formułowanie zarzutu, które sprowadza się do zarzutu niezastosowania normy, której nie przysługuje ranga prawa powszechnie obowiązującego.

Jeżeli zatem uznać, iż na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy nie istniał obowiązek stosowania postanowień wynikających z Polskich Norm, to przy ustalaniu zgodności przedstawionego projektu budowlanego ze wskaźnikami określonymi w § 19ust. 1 czy § 40 ust. 3 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr 58 z 16 listopada 1994 r. zmieniającej uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uprawnione było oparcie się na postanowieniach uchwały, które zawierały wzory obliczania koniecznych wskaźników.

Już tylko na marginesie wypada odnieść się do faktu, że autor skargi kasacyjnej doszukuje się potwierdzenia słuszności własnych poglądów w praktyce organów gminnych w Zabierzowie. Otóż wyjaśnienia wymaga, że ocenie legalności w postępowaniu przed Sądem I instancji podlegała decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lipca 2002 r. wydana na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych, nie zaś prawidłowość stosowania prawa przez inne organy administracji publicznej. Kwestia ta nie może stać się zatem przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Reasumując, jeżeli zatem w ramach wniesionej skargi kasacyjnej nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny, to w mocy pozostają ustalenia przyjęte przez Sąd I instancji, że projektowana powierzchnia zabudowy nie powoduje przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy ani przekroczenia udziału powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, o których mowa odpowiednio w § 19 ust. 1 w związku z § 21 ust. 1 oraz § 40 ust. 3 pkt 1 uchwały Nr 58 zmieniającej uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.