VII SA/Wa 1983/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-03-19	
Data wpływu	2018-08-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Bogusław Cieśla /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska
Tomasz Stawecki /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	I OSK 2478/19	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 978;  art. 102 ust. 1 pkt 4; Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę	
Uzasadnienie
Sygnatura akt VIISA/Wa 1983/18

UZASADNIENIE

Prezydent miasta [...]decyzją z dnia [...] maja 2018 r., na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) orzekł o zatrzymaniu A.J., prawa jazdy kategorii B, Nr [...], druk [...], wydanego przez Prezydenta [...] w dniu [...].01.2003 r. - na okres 3 (trzech) miesięcy, tj. od dnia [...].03.2018 r. do dnia [...].06.2018 r. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. J. posiada uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi potwierdzone prawem jazdy kategorii B, Nr [...], wydanym przez Prezydenta [...] dnia [...].01.2003 r. W dniu [...].03.2018 r. policja zatrzymała A.J. prawo jazdy i przekazała Prezydentowi [...] .

Z treści pisma Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] z dnia [...].03.2018 r. wynikało, że prawo jazdy zostało zatrzymane z powodu kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Wskutek powyższej informacji Prezydent [...] wszczął w dniu [...].04.2018 r. postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania A. J. prawa jazdy.

Dalej organ wskazał, że stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczy dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Przepis art. 102 ust. 1c ww. ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.).

Podstawą wydania decyzji o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący kwestionował pomiar prędkości dokonany przez policjanta. Pismo kwestionujące pomiar prędkości wystosował na początku do Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KSP w [...], który przekazał je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Z uwagi na to, że Prezydent [...] nie wydał wówczas jeszcze decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, pisma te zostały potraktowane jako stanowisko A. J. w postępowaniu administracyjnym.

W związku z tym organ wyjaśnił, że konstrukcja art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, obliguje organ do wydania decyzji o określonej treści tj. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, bez możliwości działania na zasadzie uznania administracyjnego. Organ związany jest uzyskaną informacją o ujawnieniu naruszenia w postaci przekroczenia przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Organ administracji orzekający w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie ma kompetencji do weryfikowania czynności Policji, to znaczy sprawdzania czy podany przez Policję wynik pomiaru prędkości został uzyskany prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VIII SA /Wa 1052/15 wskazał, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy ustawy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji.

Organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy nie może ani z urzędu, ani na wniosek przeprowadzać dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.).

Przy spełnieniu ustawowych wymogów decyzja ma charakter rozstrzygnięcia związanego i nie należy do sfery uznania administracyjnego organu.

W myśl art. 102 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Mimo podnoszonych przez A. J. argumentów, prawo jazdy podlega zatrzymaniu.

A. J. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2018r. o zatrzymaniu prawa jazdy.

W uzasadnieniu odwołalnia wskazał, że w dniu [...].03.2018r. w czasie Świąt Wielkanocnych wyjechał ok. godz. 10 z [...] do [...]. Do zdarzenia doszło w [...] we wczesnych godzinach popołudniowych (14-15). Kierował samochodem z systemem ostrzegawczym, pokazującym na wyświetlaczu poziomy ograniczenia prędkości. Jadąc [...] od strony centrum w kierunku ronda [...] drogą z ograniczeniem prędkości do 80km/h, poruszał się z prędkością poniżej 100km/h.

W momencie kiedy minął wiadukt, na drodze pojawił się znak ograniczenia prędkości do 50km/h. Gdy zobaczył znak zwolnił, redukując prędkość do ok. 60-70km/h, tak aby gwałtownie nie hamować.

Po minięciu znaku ograniczenia prędkości przejechał jeszcze odcinek 50-100m od znaku i zobaczył policjanta dochodzącego do lewej krawędzi jezdni, który zatrzymał pojazd. Policjant pokazał urządzenie kontrolne na którym widniała cyfra 105. Policjant stwierdził, że zabiera prawo jazdy. Za stwierdzone wykroczenie funkcjonariusz zastosował pouczenie, skarżący nie miał możliwości odmówienia przyjęcia takiej kary, co dałoby możliwość odwołania się do Sądu. Według skarżącego od momentu minięcia znaku ograniczenia prędkości, do sygnału zatrzymania samochodu przez policjanta, przejechał odcinek od 50 do 100m. W ocenie skarżącego pomiar mógł dotyczyć innego pojazdu. Przed znakiem ograniczenia prędkości, prędkość jego pojazdu wynosiła poniżej 100 km/h.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 570.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z ze zm.) oraz art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 978, ze zm.) po rozpoznaniu odwołania A.J. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2018 roku, zatrzymującej A. J. na okres trzech miesięcy prawo jazdy kategorii B numer [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] marca 2018 r. WRD KSP skierował do Prezydenta [...] informację o kierowaniu przez A. J. pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, w związku z art. 135 ust. 1 pkt. 1a Prawa o ruchu drogowym.

Kolegium ustaliło, że kierujący pojazdem A. J. posiada prawo jazdy kategorii B numer [...], wydane przez Prezydenta [...] [...].01.2003 r. Skarżący w dniu [...] marca 2018 r. ok. godz. 14.30, kierując pojazdem w [...] w [...], przekroczył dozwoloną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym.

Kolegium wskazało, że nie jest uprawnione do badania okoliczności naruszenia przez odwołującego przepisów prawa o ruchu drogowym (prowadzenia własnych ustaleń, co do faktu przekroczenia prędkości). Nie może oceniać czy popełnione zostało wykroczenie czy też nie. Właściwe w tym zakresie są organy kontroli ruchu drogowego i sądy powszechne.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 490/17 oraz orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie np. w prawomocnych wyrokach: z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1056/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1010/16, z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1052/15. W wyroku WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2017 roku, sygn. akt II SA/G1 170/17, wyroku WSA w Kielcach z dnia 20 lipca 2016 roku, sygn. akt II SA/Ke 483/16. (dostępne na stronie internetowej orzeczenia. nsa.gov.pl, baza CBOSA).

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta wydaje decyzję na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Zgodnie zaś z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1907 roku Prawo o ruchu drogowym, policjant zatrzymuje prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Dodatkowo, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2015, poz. 541, ze zm.) podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3.

Podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy wymienionej w art. 4 lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem (art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Organy administracji wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy opierają się na informacji o ujawnieniu popełnienia naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym przedstawioną przez podmiot, który ujawnił to naruszenie.

Kolegium zgodnie z uzyskaną informacją od WRD KSP, ustaliło że odwołujący przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h, tym samym zaistniały przesłanki nakazujące zatrzymanie prawa jazdy na okres 3 miesięcy.

W przypadku zatrzymywania przez starostę prawa jazdy, kierującemu który przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h nie jest podejmowana decyzja uznaniowa lecz decyzja związana, tj. taka, w której organ stwierdziwszy określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Tym samym zarzuty odwołania nie mogły być uwzględnione. Zatrzymując prawo jazdy, organ nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca wprowadził obowiązek jego nadania.

A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż wydana została z naruszeniem:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niedostateczne udowodnienie kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dozwoloną o 50 km/h w terenie zabudowanym,

b) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 kpa przez przyjęcie, że organ I instancji miał obowiązek i uprawnienie do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy bez przeprowadzenia postępowania dowodowego,

c) art. 77 § 1 i 78 § 1 i 2 kpa polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu, że żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami,

d) art. 76 § 1 kpa przez błędne przyjęcie, że domniemanie prawdziwości informacji Komendy [...] oznacza związanie organu wydającego decyzję,

e) art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust, 1c ustawy o kierujących pojazdami przez jego zastosowanie, gdy nie nastąpiło przekroczenie prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym,

f) art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, przez nie zapewnienie stronie adekwatnych gwarancji procesowych,

h) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy obu instancji uznały, iż nie są uprawnione do weryfikowania faktu przekroczenia prędkości o ponad 50 km/h w obszarze zabudowanym, gydż wynika to z informacji przekazanej im przez właściwy organ policji. Jednak informacja ta nie zwierała danych prawdziwych i nie oddawała stanu faktycznego. Skarżący podnosił, że nie miało miejsca wykroczenie drogowe, a kontrolujący policjant nie wręczył mu mandatu, ani nie skierował wniosku o ukaranie za przekroczenie prędkości. Działanie takie miało na celu zamkniecie drogi procesowej do weryfikacji przekroczeniu prędkości. Okoliczność te znane były organom administracyjnym, lecz nie dokonały one samodzielnego ustalenia tej istotnej przesłanki.

W razie wątpliwości związanych z treścią pisma zawiadamiającego o wykroczeniu, tym bardziej gdy podnoszone są przez stronę, organ zobowiązany jest do ich weryfikacji wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi.

Powoływał się na wyrok Trybunał Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. K 24/15 twierdząc, że w kompetencji organów administracyjnych było ustalenie czy pomiar był wykonany prawidłowo, a dane z informacji policji odpowiadały stanowi faktycznemu.

Podkreślił, że weryfikacja tych informacji nie była możliwa w procedurze karnej, gdyż wobec braku ukarania mandatem, niemożliwe było skierowano wniosku o ukaranie do sądu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skarga nie jest uzasadniona.

A. J. twierdził w skardze, że nie przekroczył dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h oraz, że organ prowadzący postępowanie powinien dokonać, ustaleń w tym zakresie, a następnie ocenić zebrany materiał dowodowy. Natomiast organy nie zbadały okoliczności podnoszonych przez stronę i nie ustaliły, czy rzeczywiście kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/ h.

Skarżący podnosił też, że okoliczności faktyczne wskazują, iż prędkość jego samochodu w miejscu zatrzymania przez policjanta, musiała być mniejsza niż 100 km/h.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, ponieważ nie ma ono oparcia w przepisach prawa.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm., dalej ustawa zmieniająca).

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie do treści art. 102 ust. 1c tej ustawy, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Z treści art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy zmieniającej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2017 r., wynika, że:

1) podmiot, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie za naruszenie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem;

2) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4;

3) organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem.

Podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jest zatem informacja pochodząca od uprawnionego podmiotu.

Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczaną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Jak wynika z akt administracyjnych, podstawę wszczętego przez Prezydenta postępowania stanowiło pismo WRD KSP informujące o zatrzymaniu skarżącemu A. J. dokumentu prawa jazdy, w związku ze zdarzeniem drogowym z dnia [...].03.2018r., polegającym na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym (art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym).

W ocenie Sądu, okoliczność ta zobowiązywała organ I instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h określając, że jest to informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym

Przepis ten przewiduje, że jedyną i wyłączną okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest właśnie ta informacja.

Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi samodzielnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ, prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy, nie może przeprowadzać z urzędu ani na wniosek, dowodów na okoliczność potwierdzenia czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej.

Tym samym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, polegające na ograniczeniu się przez organy orzekające do informacji o zatrzymaniu prawa jazdy i zaniechaniu dokonania własnych ustaleń w zakresie przekroczenia przez skarżącego dopuszczalnej prędkości.

Nie znaczy to, że w razie wątpliwości związanych z treścią pisma zawiadamiającego o wykroczeniu, organ nie może zwrócić się o stosowne wyjaśnienia, w żadnym jednak wypadku nie może prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności popełnienia przez kierowcę konkretnego wykroczenia drogowego (do tego uprawnione są sądy powszechne).

Fakt, że skarżący w toku podjętych działań przed organami Policji, nie zdołał skutecznie podważyć prawdziwości ustaleń zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, nie mogło być w tej sprawie przeszkodą prawną do wydania przedmiotowej decyzji.

W kontekście powyższych wywodów, niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni wskazanych w skardze przepisów.

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż konstytucyjność przepisów przewidujących zatrzymanie prawa jazdy na okres trzech miesięcy, w sytuacji przekroczenia dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym, została oceniona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 (Dz. U. z 2016 r., poz. 2197), gdzie stwierdzono zgodność z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie, w jakim przewiduje się stosowanie, za ten czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialność prawnokarną za wykroczenie. Natomiast stwierdzona w tym wyroku niezgodność z Konstytucją, dotyczyła innego aspektu, to jest braku uwzględnienia stanu wyższej konieczności, co w tym stanie faktycznym nie miało miejsca.

Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanych decyzji.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł jak w sentencji.