II SAB/Wa 597/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-10	
Data wpływu	2025-07-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Góraj /przewodniczący/
Anna Pośpiech-Kłak /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Szefa Agencji Uzbrojenia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Szef Agencji Uzbrojenia dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Szefa Agencji Uzbrojenia na rzecz skarżącej K. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2025 r. K. Z., zw. dalej "skarżącą", za pośrednictwem wiadomości e-mail wysłanej z adresu [...] złożyła do Szefa Agencji Uzbrojenia, zw. dalej "organem", wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji dotyczących kamizelek kuloodpornych GRYF, tj.:

1) Kiedy dokładnie w latach 2020-2025 były realizowane zakupy kamizelek kuloodpornych GRYF i innych? Proszę o wskazanie szczegółowych dat dostaw lub realizacji poszczególnych transz zamówienia oraz podanie nazw firm dostawców.

2) Jakie były ceny jednostkowe kamizelek kuloodpornych GRYF w latach 2020-2025? Proszę o przedstawienie cen poszczególnych dostaw oraz ewentualnych zmian cen w analizowanym okresie.

3) Czy wszystkie kamizelki kuloodporne GRYF zostały dostarczone zgodnie z ustalonymi terminami? Proszę o informację czy wystąpiły jakiekolwiek opóźnienia w dostawach i, jeżeli tak, to jakie były ich przyczyny.

4) Czy w trakcie użytkowania kamizelek GRYF zgłoszono jakiekolwiek reklamacje? Proszę o informacje dotyczące liczby reklamacji oraz rodzaju zgłaszanych problemów (np. wady techniczne, niedostosowanie do specyfikacji, uszkodzenia).

5) Czy zgłoszone reklamacje były uznane przez producenta lub dostawcę kamizelek GRYF? Proszę o wskazanie szczegółów dotyczących procedury reklamacyjnej oraz ostatecznych wyników postępowania w sprawie reklamacji.

6) Kto był dostawcą kamizelek kuloodpornych GRYF? Proszę o nazwisko lub nazwę firmy, która dostarczyła kamizelki w ramach zamówień w latach 2020-2025 .

7) Ile firm zgłosiło chęć produkcji i dostarczenia kamizelek kuloodpornych GRYF w latach 2020-2025? Proszę o wskazanie informacji w przedmiocie liczby zgłoszonych ofert oraz ostatecznego wyboru dostawcy.

8) Czy Agencja Uzbrojenia planuje dalsze zakupy kamizelek kuloodpornych GRYF latach 2025 i 2027? Proszę o wskazanie informacji dotyczących przewidywanych zamówień oraz ewentualnych nowych specyfikacji lub wymagań.

9) Czy w ramach przyszłych zamówień planowane są zmiany w specyfikacji kamizelek GRYF? Jeśli tak, to jakie zmiany mogą zostać wprowadzone w kamizelkach kuloodpornych w nadchodzących latach.

W dniu [...] kwietnia 2025 r. organ poinformował, iż nie jest w stanie odpowiedzieć na powyższe pytania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zw. dalej "u.d.i.p.", z uwagi na "duże obciążenie wykonywaniem pilnych, zasadniczych działań przez osoby związane z realizacją postępowań zakupowych", dlatego odpowiedź zostanie udzielona do dnia [...] maja 2025 r.

W dniu [...] kwietnia 2025 r. organ częściowo odpowiedział na pytania zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Organ nie odniósł się wówczas do pytania nr 4 i 8, a na pytania nr 2 i 9 odmówił odpowiedzi.

W dniu [...] maja 2025 r. skarżący zwrócił się o uzupełnienie odpowiedzi poprzez udzielenie wyczerpującej odpowiedzi na ww. pytania.

W dniu [...] czerwca 2025 r. organ odpowiedział na pytania nr 4 i 8 oraz ponownie odmówił udzielenia odpowiedzi na pytania nr 2 i 9.

Skargę na bezczynność organu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] marca 2025 r. złożyła skarżąca. Wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej organ naruszył terminy wynikające z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przedstawiając nieprzekonujące powody opóźnienia, a w szczególności błędnie powołał się na "duże obciążenie" jako uzasadnienie. Organ nie wydał decyzji odmawiającej odpowiedzi na pytania nr 2 i 9, co jest obowiązkiem na podstawie art. 16 i 17 u.d.i.p., a to świadczy o rażącej bezczynności. Odmowa odpowiedzi na pytanie nr 2 opierała się na nieprawidłowej podstawie (tajemnica przedsiębiorstwa), a odmowa odpowiedzi na pytanie nr 9 – na "klauzuli niejawności", która nie istnieje prawnie. Co więcej, wiadomości e-mail z 16 kwietnia i 2 czerwca 2025 r. nie spełniały warunków decyzji, ponieważ nie zawierały podpisu. Brak prawidłowego rozstrzygnięcia oznacza, że organ nie rozpatrzył wniosku, co potwierdza jego bezczynność.

W dniu [...] lipca 2025 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienie informacji publicznej obejmującej pytanie nr 2 i 9 uzasadniając ją tajemnicą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. miał podstawy do wydłużenia terminu udzielenia żądanej informacji publicznej, jeśli wystąpiły uzasadnione okoliczności, takie jak duże obciążenie obowiązkami pracowników związanymi z realizacją wielu zadań i zobowiązań, co uniemożliwiało sporządzenie wyczerpującej odpowiedzi w terminie 14 dni. Organ poinformowała o zaistniałej przesłance w mailu, działając w zgodzie z przepisami ustawy i z należytą starannością. Wydłużenie terminu może mieć miejsce zarówno ze względu na indywidualne okoliczności faktyczne, takie jak równoczesny wpływ wielu wniosków czy okresowe obciążenie pracą personelu. W sytuacji dużego obciążenia personelu, powiązanego z realizacją podstawowych i przyszłych zamówień, wynikających m.in. z sytuacji geopolitycznej, uzasadniało działanie organu w taki sposób.

W odniesieniu do zarzutów skarżącej dotyczących zbyt ogólnej odpowiedzi na pytania nr 4 i 8, organ wskazał, że odpowiedź była szczegółowa i wyczerpująca, zawierając konkretne liczby, rodzaje uszkodzeń, procedur reklamacyjnych czy powiązań z planami, które mają charakter poufny i są chronione z mocy prawa (w tym przez tajemnicę przedsiębiorstwa i klauzule niejawności). Odpowiedź na pytanie 4 powinna sprostać oczekiwaniom, a odpowiedz na pytanie 8 oraz 9 została udzielona jako jedno z uwagi na ich charakter, obejmując informacje niejawne i objęcie tajemnicą przedsiębiorstwa.

Co do zarzutu braku decyzji odmownej w sprawie pytań o charakterze niejawnym i poufnym, organ wyjaśnia, że po skardze na bezczynność wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2025 r. w której szczegółowo uzasadnił odmowę, powołując się na przepisy chroniące tajemnicę przedsiębiorstwa i informacje niejawne. Decyzja ta została wysłana i doręczona skarżącej, co eliminuje zarzut bezczynności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zw. dalej "u.d.i.p.", terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie nie budzi wątpliwości, że Agencja Uzbrojenia w świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. jako państwowa osoba prawna jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6.

W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona skarżąca zarzuca organowi bezczynność w rozpoznaniu punktów 2, 4, 8, i 9 jej wniosku z 2 marca 2024 r. i udostępnieniu żądanych w nim informacji. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ pozostaje w bezczynności jedynie co do rozpoznania punktu 2 wniosku strony skarżącej. Pytanie strony skarżącej w punkcie 2 jej wniosku dotyczy bowiem cen jednostkowych kamizelek kuloodpornych GRYF w latach 2020-2025, które Agencja przeznaczyła na ich zakup. Budżet, czyli kwota jaką Agencja wydatkowała na ich zakup niewątpliwie stanowi informację publiczną która winna być znana przy realizacji tego przedsięwzięcia już na chwilę rozpoznania wniosku strony skarżącej.

Tymczasem Agencja udzieliła odpowiedzi na punkt 2 wniosku dopiero w dniu [...] lipca 2025 r. wydając w tym zakresie decyzję. W związku z tym uznać należało, że Agencja dopuściła się bezczynności w rozpatrzeniu punktów 2 wniosku strony skarżącej, o czym Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew temu co podnosi strona skarżąca, organ udzielił w wystarczająco wyczerpujący sposób odpowiedzi na pytanie dotyczące informacji publicznych o których mowa w puncie 4 wniosku. Powyższe nastąpiło jednak ostatecznie dopiero w odpowiedzi na skargę, a więc po upływie 14 dni o których mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi co do bezczynności organu w zakresie punktu 8 i 9 wniosku. Zgodzić się należy z organem, że realizacja wniosku o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwa, jeżeli wnioskodawca domaga się informacji nieznanych w dniu jego złożenia. Jeżeli bowiem organ nie dysponuje danymi informacjami, nie może ich udzielić. Wnioskiem o informację publiczną, jak już wskazano wyżej, objęte może być pytanie o określone fakty. Aby więc konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi odnosić się do sfery faktów, czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej, a nie do sfery przypuszczeń, bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu lub zdarzeń przyszłych. Informacja ma charakter publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. Tym samym pytanie zawarte w pkt 8 i 9 wniosku odnoszące się co do planów, jak i przyszłości nie jest informacja publiczną o czym słusznie organ poinformował w piśmie z dnia.....

Stwierdzając bezczynność Agencji, o której mowa w punkcie 1 wyroku, Sąd uznał w punkcie 2 sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W judykaturze przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Podkreśla się również, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Bezczynność organu nie wynikała z lekceważenia strony skarżącej, czy też z celowego przedłużania postępowania. Organ nie uchylał się też od udzielenia odpowiedzi. Stąd też całość okoliczności sprawy, w tym także stopień opóźnienia organu, nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność miała postać kwalifikowaną. Reasumując, Sąd w punktach od 1 do 2 sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.