Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędzia WSA Artur Kuś Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 28 stycznia 2020 r. postanawia: I) odrzucić skargę; II) zwrócić stronie skarżącej A. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. A. S. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w sprawie parkingu samochodowego przed budynkami przy Al. [...] nr [...] i [...] w których prowadzony jest sklep "[...]".

Skarżąca domagała się zobowiązania ww. organu do udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącej 28 stycznia 2020 r. najlepiej w formie decyzji mającej na celu doprowadzenie ww. parkingu do stanu zgodnego z prawem lub do jego likwidacji w terminie jednego miesiąca oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie tym zapytała, czy parking zlokalizowany przed sklepem prowadzonym w budynkach przy Al. [...] nr [...] i [...] w L. został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nie udzielił odpowiedzi na ww. pismo. Natomiast Mazowiecki Wojewódki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr 1324/2020 z dnia 1 września 2020 r. uznał ponaglenie za zasadne i wyznaczył organowi 15 dni na udzielenie odpowiedzi.

Na skutek powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie parkingu wybudowanego na działkach nr ew. [...] i [...], które Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr 165/2021 z dnia 5 lutego 2021 r. uchylił.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. w dniu [...] lipca 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy i użytkowania parkingu na działkach nr ew. [...] i [...].

Następnie, w dniu 26 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła ponaglenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., które Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2021 r., nr 1197/2021, uznał za zasadne.

Niezależnie od tego, pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła kolejną skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego L.

W odpowiedzi na skargę (na bezczynność z dnia 10 grudnia 2021 r.) organ wskazał, że kwestie miejsc postojowy na terenie ww. nieruchomości były wielokrotnie kontrolowane i wyjaśniane. Stan faktyczny na przestrzeni lat nie uległ zmianie. W trakcie czynności kontrolnych i na podstawie zebranej dokumentacji stwierdzono, że miejsca postojowe przynależne do budynków na terenie ww. działek powstały w oparciu o stosowne pozwolenia na budowę i użytkowane są na podstawie stosownych pozwoleń na użytkowanie. Inwestor decyzją Starosty L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. uzyskał pozwolenie na rozbudowę pawilonu handlowego i budowę budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] obręb [...] w L. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...] października 2007 r. udzielono inwestorowi pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego. Natomiast miejsca postojowe na terenie działki dz. [...] powstały w oparciu o pozwolenie na budowę nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2001 r., zatwierdzającej projekt budowalny pawilonu handlowego. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] listopada 2001 r, nr [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor wykonał i użytkuje budynki wraz z przynależnymi urządzeniami technicznymi legalnie. W świetle powyższego PINB w L. decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie budowy i użytkowania miejsc postojowych przynależnych do budynków znajdujących się na terenie działek o nr ew. [...] i [...] obręb ew. [...] położnych przy ul. [...] i [...] w L. Natomiast postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., nr [...], ponownie odmówiono A. S. wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259), zw. dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 stwierdził, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a zatem załatwienia sprawy. Skarga nie może jedynie służyć celowi, jakim jest uzyskanie prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym. Stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności, następuje w wyniku uwzględnienia skargi na bezczynność, której przedmiot określony jest zdefiniowanym w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stanem bezczynności, istniejącym w dacie wniesienia skargi i zakwestionowanym ponagleniem. Z tego powodu Sąd ten przyjął, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi. Zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. W konsekwencji wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 28 stycznia 2021 r. została wniesiona 10 grudnia 2021 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przed wniesieniem skargi, tj. 8 września 2021 r., organ wydał decyzję w sprawie objętej wniesioną skargą. W tej sytuacji, mając na uwadze stanowisko wyrażone w cytowanej uchwale, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę, bowiem skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu decyzji w tej sprawie była niedopuszczalna.

Zwrócić należy również uwagę, że w ww. uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu ma data zakończenia przez organ prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji. Stosownie do treści art. 104 § 1 i 2 K.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jak stanowi art. 107 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. datę jej wydania. Datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że nie powinno się przy tym utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2008 r., II OSK 382/07; publ. CBOSA; a także: M. Dyl [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, str. 798). Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej (będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268a k.p.a.). Czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi załatwienia sprawy administracyjnej – ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje ona żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia (zob. postanowienie NSA z 10 lutego 2015 r., II OSK 171/15; publ. CBOSA). Skoro zatem okolicznością bezsporną jest iż PINB w L. wydał decyzję [...] września 2021 r., czyli przed wniesieniem skargi na bezczynność, to brak było podstaw do stwierdzenia w rozpoznawanym przypadku bezprzedmiotowości postępowania, a tym samym do jego umorzenia (o co wnioskował PINB w L.) Jak już wyżej wskazano, taki stan sprawy - zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 - uprawniał Sąd do odrzucenia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.