II FZ 1741/14 - Postanowienie

Data orzeczenia	2014-12-15	
Data wpływu	2014-10-13	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jacek Brolik /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6113 Podatek dochodowy od osób prawnych	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	I SA/Op 540/14	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art.61 par. 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
ygn. akt II FZ 1741/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. sp. z o.o. z siedzibą w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Op 540/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 13 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Op 540/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił O. Spółka z o.o. w P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 13 czerwca 2014 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.

W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkował będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreśliła, że poza skarżoną decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wydał wobec Spółki ponadto trzy inne decyzje określające zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych, w których zwiększył wysokość zobowiązania o łączną kwotę 79.061 zł, co stanowi sumę, której zapłata spowoduje załamanie się sytuacji finansowej Spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Zaznaczono również, że urządzanie gier na automatach o niskich wygranych stanowi źródło dochodów Spółki, przy czym aktualnie Spółka nie posiada już ważnych zezwoleń na urządzanie gier. Podano, że Spółka stara się wprawdzie o przedłużenie tych zezwoleń, jednak postępowania w tym zakresie są długotrwałe i najprawdopodobniej zostaną zawieszone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że brak danych wskazujących na wysokość osiąganych przez skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, przychodów, kosztów i w rezultacie powstałego dochodu lub straty oraz brak dokumentów obrazujących skalę prowadzonej działalności gospodarczej uniemożliwia stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu spółka zarzuciła na podstawie art. 194 § 3 oraz art. 61 § 4 p.p.s.a. zmianę okoliczności, które uzasadniały odmowę udzielenia Stronie ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, w której w momencie orzekania w przedmiocie niniejszego środka odwoławczego nastąpiło już przedłożenie do akt sprawy dokumentów wskazujących na sytuację finansową strony oraz na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie i znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych, i przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, które łącznie wskazują na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w drodze postanowienia zmieniającego w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższy zarzut, wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a., poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Na wstępie niniejszych rozważań zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w zakresie dopuszczonym przez art. 106 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Ma to szczególne znaczenie właśnie przy rozpatrywaniu zażaleń dotyczących prawa pomocy lub kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (v. teza 6 (w:) Komentarz do art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Gruszczyński, A. Kabat, Lex 2013 i powołany tam: R. Hauser, Postępowanie zażaleniowe przed NSA (w:) Materiały na konferencję sędziów NSA, Serock 18-19 października 2004 r., maszynopis powielony, Warszawa 2004, s. 71-72).

W związku z przedstawionymi powyżej wywodami przyjąć należy, że art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie", będzie miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny może ocenić nowe, przesłane przez spółkę dowody, tj.: bilans za rok 2012 sporządzony na dzień 31 grudnia 2012 r., rachunek zysków i strat za rok 2012 sporządzony na dzień 31 grudnia 2012 r., informacja dodatkowa za rok obrachunkowy 2012, bilans za rok 2013 sporządzony na dzień 31 grudnia 2013 r., rachunek zysków i strat za rok 2013 sporządzony na dzień 31 grudnia 2013 r., informacja dodatkowa za rok obrachunkowy 2013, sprawozdanie zarządu za rok 2012, sprawozdanie zarządu za rok 2013, decyzja udzielająca spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zostały spełnione. Okoliczności, na które powołał się pełnomocnik Spółki w zażaleniu oraz dokumentach załączonych do zażalenia nie wskazują, że może dojść do utraty płynności finansowej Spółki. Spółka prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów i funkcjonuje w obrocie gospodarczym. Twierdzenia spółki zawarte w zażaleniu nie wskazują, że spółka musiałaby zredukować zatrudnienie, czy też składać wniosek o ogłoszenie upadłości. Strata natomiast z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, na którą powołuje się spółka jest bowiem nadwyżką kosztów nad przychodami i nie skutkuje utratą płynności finansowej. Odnośnie zaś braku zezwoleń na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gry na automatach spółka nie przedstawiła rozstrzygnięć organów celnych, które odmawiałyby przedłużenia wydanego w 2006 r. zezwolenia. Przymusowa zaś realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, której obawia się Spółka ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.