Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Maria Zarębska- Kobak Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznającej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej W.L. kwotę 16 zł /słownie: szesnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Rz 800/09

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi W.L. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...]r., Nr[...]– utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem przez w/w decyzję Prezydenta Miasta S.W. z dnia [...]r., Nr[...]– uchylająca od dnia [...]r. decyzję Prezydenta Miasta S.W. z dnia [...]r., Nr[...], przyznającą skarżącej zasiłek pielęgnacyjny.

W postawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 992, z późn. zm./.

W uzasadnieniu decyzji m. innymi podał, że W.L. pobiera świadczenie emerytalne z Francji. W dniu [...]r. złożyła do Prezydenta Miasta S.W. wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu ukończenia 75 roku życia. Wymieniony organ decyzją z dnia [...]r., Nr [...] przyznał skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, po czym wystąpił do Ministerstwa Polityki Społecznej o wyrażenie stanowiska w tej sprawie. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wyjaśniło, iż brak jest podstaw do przyznania prawa do świadczeń z polskiego systemu zabezpieczenia, w tym prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, z uwagi na unormowania zawarte w przepisach Rozporządzenia EWG Nr 1408/71.

W związku z tym Prezydent Miasta S.W., decyzją z dnia [...]r., Nr [...] uchylił od dnia [...]r. wcześniejszą decyzję przyznającą skarżącej zasiłek pielęgnacyjny. Opierając się na stanowisku powołanego Ministerstwa wyjaśnił, że stosownie do art. 13 Rozporządzenia EWG nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie /Dz. Urz. UE, Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5 t. 1, str. 35 z późn. zm./, osoby do których stosuje się wskazane rozporządzenie są objęte systemem zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego. W konsekwencji przyjął, że skoro skarżąca jest uprawniona do świadczenia emerytalnego wyłącznie z ustawodawstwa francuskiego, zatem nie ma podstaw do przyznania jej prawa do świadczeń z polskiego systemu zabezpieczenia społecznego, w tym prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy podzielił przedstawione stanowisko organu I instancji i stwierdził, że w takiej sytuacji art. 32 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 992, z późn. zm./ stanowił prawidłową podstawę prawną do uchylenia od dnia 1.11.2007 r. decyzji przyznającej skarżącej praw do zasiłku pielęgnacyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżąca W.L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta S.W. z dnia [..]r. nr [...].

Zarzuciła, że powołany przez organy art. 13 Rozporządzenia EWG nr 1408/71 określa zasady ustawodawstwa właściwego dla wszystkich osób podlegających temu rozporządzeniu /art. 2 i 4/, ale z zastrzeżeniem art. 14 do 17, które określają zasady szczególne i wyjątki od postanowień art. 13 do 16.

Orzekające organy nie zwróciły uwagi na art. 17a w/w Rozporządzenia, który stanowi, że emeryt lub rencista, któremu świadczenie przysługuje z tytułu ustawodawstwa Państwa członkowskiego, lub którego świadczenia należne są z tytułu ustawodawstw kilku Państw członkowskich i który mieszka na terytorium innego Państwa członkowskiego, może być, na swój wniosek, zwolniony od stosowania ustawodawstwa tego ostatniego Państwa, pod warunkiem, że nie podlega temu ustawodawstwu z powodu wykonywania pracy zawodowej. Zdaniem skarżącej, spełnia warunki zamieszczone w przywołanym przepisie, bo pobiera należne jej świadczenie z terytorium Państwa członkowskiego /Francja/, mieszka na terenie innego Państwa członkowskiego /Polska/ i nie składała wniosku o jakim mowa w tym przepisie.

Dodatkowo zarzuciła, że kwestionowane przez nią decyzje naruszają jej prawa obywatelskie i nabyte zawarte w art. 32, 37 ust. 1, 67 ust. 1, 68 ust. 3 Konstytucji RP.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. /dalej: Kolegium/ wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24.07.2008 r., sygn. akt II SA/Rz 206/08 skargę oddalił /k. 30 akt sądowych/.

Od tego wyroku W.L. wniosła skargę kasacyjną /k. 40-42 akt sądowych/ i po jej rozpoznaniu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10.07.2009 r., sygn. akt I OSK 1438/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. /k. 52 akt sądowych/

Powodem kasacji wyroku Sądu I instancji było naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Objaśniając przyczynę kasacji wyroku podano, iż Sąd I instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i nie wyjaśnił dlaczego nie podzielił przekonania skarżącej, że w związku z art. 17a Rozporządzenia /EWG/ nr 1408/71 ma do niej zastosowanie art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W związku z tym Sąd I instancji przy ponownym rozpatrywaniu skargi, powinien rozpoznać sprawę w jej całokształcie z uwzględnieniem również w/w kwestii.

W piśmie z dnia [...]r. /k. 65-67 akt sądowych/, skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca W.L. wniosła o przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W piśmie tym ponowiła w rozwiniętej postaci zarzut pominięcia przez organy szczególnego unormowania zawartego w art. 17a Rozporządzenia /EWG/ nr 1408/71. Ponadto podniosła, że organy ni zwróciły również uwagi na art. 3 tego Rozporządzenia statuującego zasadę równego traktowania, zgodnie z którą osoby do których stosuje się przepisy rozporządzenia korzystają z uprawnień wynikających z ustawodawstwa każdego Państwa członkowskiego na tych samych warunkach, co obywatele tego Państwa. Z tego też względu przysługuje jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego wynikające z ustawodawstwa rodzinnego. W dotychczasowym postępowaniu nie wyjaśniono wnikliwie czy powołane Rozporządzenie obejmuje także i jej osobę. Dodał, że skoro według prawa polskiego spełnia warunki do przyznania jej zasiłku pielęgnacyjnego, to nie powinna być dyskryminowana przez stosowanie wybranych elementów prawa wspólnotowego. Zasygnalizowała, że stosownie do art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, Sąd rozpoznając skargę powinien ocenić czy dana regulacja prawna jest zgodna z Konstytucją RP. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia i tym samym narusza art. 107 § 3 k.p.a.

W dotychczasowym postępowaniu, organy jak również Sąd I instancji nie uwzględniły, że art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje wyraźnie, iż prawo korekty decyzji administracyjnej aktualizuje się jedynie w ściśle określonych wypadkach, a konkretnie "jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne". Zdaniem skarżącej, to wobec niej nie zaktualizowała się żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Analizowany przepis ogranicza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, zatem podlega wykładni ścisłej.

Pełnomocnik Kolegium na rozprawie sądowej w dniu 2.12.2009 r. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny /sąd I instancji/ kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym.

Z powołanej funkcji sądu oraz z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., równocześnie wynika, że przy tej kontroli sąd I instancji bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Zakres sądowej kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych wyznaczają art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.

Pierwszy stanowi, że sąd I instancji jest związany granicami sprawy, której dotyczy skarga, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, to zaś znaczy, że przy tej kontroli bierze również pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze.

Drugi pozwala sądowi kontrolować akty administracyjne wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i stosować wobec takich aktów środki przewidziane w p.p.s.a., jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Należy także nawiązać do art. 190 p.p.s.a., według którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Stan faktyczny sprawy, wynikający z akt administracyjnych i sądowych, przedstawia się następująco:

W dniu [...]r., wpłynął do Prezydenta Miasta S.W. wniosek W.L., w którym żądała przyznania jej zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu ukończenia 75 roku życia. Do wniosku dołączyła kserokopię dowodu osobistego nr[...], wydanego przez Prezydenta Miasta S.W., oświadczenie, że nie pobiera zasiłku pielęgnacyjnego przy zagranicznej emeryturze oraz dwa przekazy pocztowe dotyczące zagranicznej emerytury, których nadawcą był C.R.A.M. Lille /Francja/. Z dołączonych do wniosku załączników wynika, iż wnioskodawczyni w dacie złożenia wniosku miała ukończony 75 rok życia /ur. 28.06.1932 r./ i zamieszkiwała w S.W.

Wysokość emerytury wynosi 415,76 euro, ale emerytura wypłacana jest w złotówkach, od której pobierana jest zaliczka na podatek dochodowy, która przekazywana jest do Urzędu Skarbowego.

Z pisma Konsulatu Generalnego RP w L. z dnia [...]r. wynika, że francuski system rentowy nie przewiduje możliwości przyznania jakiegokolwiek dodatku, związanego z ukończeniem określonego wieku. /k. 28 akt sądowych/

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta S.W. przyznał W.L. zasiłek pielęgnacyjny od dnia [...]r. bezterminowo w kwocie 153 złotych miesięcznie z tytułu ukończenia 75 lat.

Pismem z dnia [...]r., Naczelnik Wydziału Działalności Gospodarczej i Społecznej Urzędu Miastu w S.W. zwrócił się do Ministerstwa Polityki Społecznej Departamentu Świadczeń Rodzinnych o udzielenie informacji, czy osobie, która ukończyła 75 rok życia i pobiera emeryturę zagraniczną /z Francji/ przysługuje zasiłek pielęgnacyjny? Wskazane Ministerstwo w piśmie z dnia [...]r., L.dz. [...] wyjaśniło, że zgodnie z art. 13 Rozporządzenia /EWG/ nr 1408/71 do takiej osoby ma zastosowanie tylko ustawodawstwo francuskie i tym samym nie ma podstaw do przyznania prawa do świadczeń z polskiego sytemu zabezpieczenia społecznego, w tym prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Kierując się takim wyjaśnieniem i na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 23a ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 992, z późn. zm./, Prezydent Miasta S.W. decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchylił od dnia [...]r. decyzję z dnia [...]r., nr [...] przyznającą W.L. zasiłek pielęgnacyjny.

Kolegium nie uwzględniło odwołania wnioskodawczyni i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r.

Od powołanej decyzji, W.L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 24.07.2008 r., sygn. akt II SA/Rz 206/08 – skargę oddalił.

Od tego wyroku W.L. wniosła skargę kasacyjną i po jej rozpoznaniu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10.07.2009 r., sygn. akt I OSK 1438/08 uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W motywach wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i nie wyjaśnił dlaczego nie podzielił przekonania skarżącej, że ma wobec niej zastosowanie ustawodawstwo polskie – art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Uwzględniając wskazaną ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pierwszej kolejności nawiązać do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm./, bowiem przepis ten stanowił podstawę prawną decyzji uchylającej decyzję przyznającą skarżącej zasiłek pielęgnacyjny. Powołany przepis stanowi samodzielną podstawę do dokonania zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej, ale tylko w odniesieniu do przesłanek w tym przepisie zawartych, tj.:

1) gdy nastąpiła zmiana sytuacji rodzinnej lub dochodowej rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych,

2) członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

3) albo nienależnie pobrała świadczenie rodzinne.

Jeżeli takie przesłanki nie zaistniały, to wtedy zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego /k.p.a./ dotyczące nadzwyczajnych trybów wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. /por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30.10.2007 r., sygn. IV SA/Gl 6/07, LEX nr 416847; i z dnia 10.06.2008 r., IV SA/Gl, LEX 501800 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 22.11.2007 r., II SA/35-959 Rzeszów 972/06, LEX nr 483747/.

Prezydent Miasta S.W. /organ I instancji/ nie wyjaśnił na jakiej przesłance, określonej w art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych się opierał. W podstawie prawnej decyzji powołał również art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego /k.p.a./. W uzasadnieniu decyzji z dnia 24.10.2007 r. /in fine/ zamieścił passus: "W związku z powyższym należało wstrzymać wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego od 1 listopada 2007 r.", który to zwrot nie koreluje z treścią osnowy decyzji.

Organ II instancji ograniczył się do przytoczenia tylko tekstu art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ale również nie wskazał jaka konkretnie przesłanka zaistniała i tym samym nie ocenił w podanym zakresie decyzji organu I instancji.

Z art. 4 ust. 1 pkt c i h w zw. z art. 1 lit. u Rozporządzenia nr 1408/71/EWG z dnia 14.06.1971 r. w sprawie stosowania zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie /Dz. Urz. WE L 149, z dnia 5.07.1971 r., str. 2 z późn. zm., polska wersja językowa Dz. Urz. UE Wydanie specjalne, Rozdział 5, Tom 1, str. 35 z późn. zm./, dalej jako: Rozporządzenie EWG, nr 1408/71 wynika, że przedmiot tego rozporządzenia odnosi się do wszystkich ustawodawstw państw członkowskich dotyczących m. innymi emerytur i świadczeń rodzinnych.

Celem uregulowań zawartych w tym rozporządzeniu jest zapobieganie kumulacji praw do świadczeń przewidzianych w państwach członkowskich, a ponadto ustala ono reguły pierwszeństwa zbiegających się świadczeń.

Art. 13 ust. 1 Rozporządzenia EWG nr 1408/71 określa zasadę, że stosuje się ustawodawstwo tylko jednego Państwa członkowskiego, zaś w ust. 2 dodano: z zastrzeżeniem przepisów art. 14-17.

W skardze, skarżąca powołała się na art. 17a w/w Rozporządzenia, który stanowi, że osoba pobierająca emeryturę lub rentę należną na podstawie ustawodawstwa Państwa członkowskiego lub emeryturę lub rentę należną na podstawie ustawodawstw kilku Państw członkowskich, która zamieszkuje na terytorium innego Państwa członkowskiego, może być wyłączona, na własny wniosek ze stosowania ustawodawstwa tego ostatniego Państwa, pod warunkiem, że nie podlega on temu ustawodawstwu z tytułu wykonywania zawodu. W konkluzji stwierdziła, że skoro pobiera emeryturę z Państwa członkowskiego /Francji/, ale mieszka w Polsce i wniosku o jakim mowa w powołanym przepisie nie składała, zatem ma do niej zastosowanie prawodawstwo polskie i w związku z tym oraz na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych powinien przysługiwać jej zasiłek pielęgnacyjny.

Z pisma Konsulatu Generalnego RP w L. z dnia [...]r., /k. 28 akt sądowych/ wynika, że francuski system rentowy nie przewiduje możliwości przyznania dodatku związanego z ukończeniem przez emeryta określonego wieku. Taki dodatek przewiduje ustawodawstwo polskie, a konkretnie art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, według którego dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty z chwilą ukończenia 75 lat życia.

Skoro skarżąca pobiera emeryturę zagraniczną, zatem nie jest uprawniona do pobierania takiego dodatku z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

W takim stanie rzeczy zasadne jest stanowisko skarżącej, że jej podanie powinno być rozpatrzone na tle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w szczególności na tle unormowań zawartych w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 16 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy.

Z art. 1 ust. 3 komentowanej ustawy m. innymi wynika, że świadczenia rodzinne, a do takich należy zasiłek pielęgnacyjny /art. 2 pkt 2/ przysługują obywatelom polskim, wszakże pod warunkiem, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym nie stanowią inaczej. Orzekające organy w takim aspekcie sprawy nie rozpatrzyły, ograniczyły się jedynie do powtórzenia wyjaśnienia zawartego w piśmie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]r., nr [...] dotyczącego interpretacji art. 13 Rozporządzenia EWG nr 1408/71.

W takim stanie rzeczy naruszyły art. 107 § 3 k.p.a., zaś dodatkowo organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tego względu i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i c), art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił decyzje obydwu instancji.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona w pkt. II wyroku kwota 16 zł dotyczy kosztów dojazdu pełnomocnika skarżącej.

Innych kosztów sądowych strona skarżąca nie poniosła.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić:

1) ocenę prawną Sądu zawartą w niniejszym uzasadnieniu, a w szczególności organu rozpatrzą sprawę na tle art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwzględnieniem celu zawartego w części wstępnej Rozporządzenia EWG nr 1408/71, jakim jest zapobieganie nieuzasadnionego łączenia świadczeń, lub inaczej rozważą czy taka kumulacja istnieje,

2) sporządzą uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a.