Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. V. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 grudnia 2023 r., nr SKO.450.127.2023 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącego K. V. O. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. O., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z 9 maja 2023 r. Wójt Gminy Starogard Gdański nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu działki nr [...], położonej w obrębie R., gmina S., polegającego na usunięciu otwartego składu kontenerów, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ulicy B. w miejscowości R., przyjętym uchwałą Rady Gminy Starogard Gdański nr XXXIX/469/2021 z dnia 21 grudnia 2021 r., w terminie do 21 listopada 2023 r. lub w terminie 6 miesięcy od dnia w którym decyzja stała się ostateczna.

Po wniesieniu odwołania od ww. decyzji, Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, postanowieniem z 12 lipca 2023 r. wyłączył członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od udziału w ww. postępowaniu odwoławczym uwzględniając, że pełnomocnik strony jest pozaetatowym członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Z uwagi na łączące ją z pozostałym członkami stosunki służbowe, mogą zachodzić wątpliwości co do ich bezstronności w postępowaniu. Pismem z 17 lipca 2023 r., wystosowanym w związku z postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przekazano akta sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku.

Decyzją z 11 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uchyliło zaskarżoną decyzję i rozstrzygając sprawę co do istoty nakazało skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu działki nr [...], położonej w obrębie R., gmina S. przez:

a) usunięcie z terenu działki kontenerów socjalnych i magazynowych w terminie do 29 lutego 2024 r. oraz

b) zaprzestanie umieszczania na terenie działki kontenerów socjalnych magazynowych.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest co do zasady prawidłowe, ale musiało zostać zmienione w sposób odpowiadający ustalonemu stanowi faktycznemu. Organ odwoławczy wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajdują przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) w brzmieniu po zmianie ustawą z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw. Wskazało także na obowiązującą uchwałę nr XXXIX/469/2021 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulicy Brzozowej w miejscowości Rokocin, który wszedł w życie 15 lutego 2022 r. Kolegium stwierdziło przy tym, że umieszczenie przez skarżącego spornych kontenerów we wrześniu i grudniu 2021 r. na działce nr [...] obręb R. było sprzeczne z funkcją terenu MN, obowiązującą w poprzednim planie miejscowym (uchwała Rady Gminy Starogard Gdański nr III/34/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi Rokocin, obejmującego obszar działek o numerach geodezyjnych [..], [...] i cz. dz. [...] na terenie gminy S.). Wskazało także, że w aktualnym planie miejscowym teren działki nr [...] obręb R. jest przeznaczony na realizację zabudowy mieszkaniowej i usługowej, nie jest przy tym dopuszczalna lokalizacja placów składowych. Organ odwoławczy podkreślił, że umieszczenie spornych kontenerów magazynowych i socjalnych stanowi zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium ustaliło także, wskazując na dane CEIDG, że skarżący prowadzi przedsiębiorstwo realizujące duże konstrukcje stalowe. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p., wobec oczywistej sprzeczności korzystania z terenu działki poprzez umieszczanie na niej kontenerów magazynowych i socjalnych, z jej przeznaczeniem, określonym w planie miejscowym jako teren mieszkaniowy i usługowy, z wykluczeniem placów składowych, organ orzekł, jak w sentencji decyzji.

W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wskazania w treści decyzji, czy zaskarżona decyzja została uchylona w całości czy w części;

b) art. 139 k.p.a., przez nałożenie na stronę nowego obowiązku, który nie był objęty postępowaniem organu pierwszej instancji w postaci nakazania skarżącemu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania terenu działki nr [...], położonej w obrębie R., gmina S. przez: usunięcie z terenu przedmiotowej działki kontenerów socjalnych i magazynowych w terminie do 29 lutego 2024 r. oraz zaprzestanie umieszczania na terenie przedmiotowej działki kontenerów socjalnych magazynowych;

c) art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, gdyż organ przez wydaniem decyzji nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w postaci danych dostępnych w CEIDG skarżącego jak i informacjami na stronie [...];

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 59 ust. 3 u.p.z.p. przez wydanie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, mimo że jest ono zgodne z postanowieniami planu miejscowego;

b) § 11 pkt 2 ppkt 2 uchwały nr XXXIX/469/2021 Rady Gminy Starogard Gdański z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulicy Brzozowej w miejscowości Rokocin – przez błędną wykładnię i przyjęcie, że przechowywanie czasowe kontenerów należących do właściciela działki jest niezgodne z ustaleniami planu miejscowego, podczas gdy § 11 pkt 2 ppkt 2 karta dla terenu MN/U pkt b wskazuje, że "nie dopuszcza się lokalizacji placów składowych na otwartym terenie jak i pod zadaszeniem".

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów z niej wynikających.

Kontroli Sądu podlegała decyzja organu odwoławczego z 11 grudnia 2023 r., którą przychylono się do stanowiska organu pierwszej instancji, że skarżący dokonał zmiany zagospodarowania terenu, która to zmiana pozostaje w sprzeczności z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec takiego stanu rzeczy organ odwoławczy uznał, że należało zobowiązać skarżącego do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości obejmującej działkę nr [...], poprzez usunięcie z jej terenu kontenerów socjalnych i magazynowych oraz zaprzestanie umieszczania na tym terenie kontenerów socjalnych magazynowych. W ten sposób organ odwoławczy zmienił obowiązek sformułowany przez organ I instancji w decyzji z 9 maja 2023 r., mocą której skarżącego, w ramach obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, zobowiązano do usunięcia otwartego składu kontenerów. W ocenie Sądu, sformułowanie obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu przez organ odwoławczy jest wadliwe (o czym mowa będzie niżej).

Przystępując do rozważań podnieść należy, że w myśl art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę (z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku), bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Analiza powyższego przepisu pozwala na stwierdzenie, że bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania przestrzennego terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - takie zdarzenie, jako bezprawne, wymaga w państwie prawa odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. Ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych jest bowiem pogląd, który Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela, że przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 2 u.p.z.p., dokonanej niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z 8 września 2021 r., sygn. akt II OSK 3170/18, Lex nr 3232137). Uwzględniając powyższe założenie, w świetle art. 59 ust. 3 u.p.z.p. za zagospodarowanie terenu niezgodne z planem miejscowym należy uznać takie działania, które w sposób oczywisty doprowadzają do sytuacji, kiedy dochodzi do funkcjonalnego przekształcenia terenu, którego skutkiem jest niemożliwość wykorzystania go w sposób zgodny z obowiązującym planem miejscowym. W przepisie tym chodzi zatem o sytuację, kiedy wbrew wynikającym z ustaleń planu miejscowego zakazom lub nakazom określonego rodzaju działań dochodzi do ich złamania i bezprawnego zagospodarowania terenu. Sankcja administracyjna przewidziana tym przepisem ma zatem w tej sytuacji charakter wyjątkowy, chroniąc ład przestrzenny przed bezprawnym ignorowaniem ustaleń planu (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 432/19, Lex nr 3335772). Przyjąć zatem należy, że art. 59 ust. 3 u.p.z.p. ma zastosowanie również w przypadkach zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 15 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 333/21, Lex nr 3258004).

Rozstrzygając w przypadku, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., organ powinien ustalić poprzedni sposób zagospodarowania nieruchomości oraz sposób obecny. Konieczne jest również ustalenie przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeśli taki plan został uchwalony (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 13 września 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 918/21, Lex nr 3244111). Istotny jest również rodzaj zmiany zagospodarowania terenu, gdyż zakres omawianego przepisu jest ograniczony – może on dotyczyć takiej zmiany zagospodarowania terenu, która zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia zamiaru budowy. Ten ostatni sposób zmiany zagospodarowania terenu, jeżeli następuje niezgodnie z prawem, wiąże się bowiem z kompetencją nadzorczą organów nadzoru budowlanego.

Odnosząc to do niniejszej sprawy wskazać należy, że działka nr [...] stanowi własność skarżącego, co potwierdza informacja z rejestru gruntów. Z kolei w trakcie oględzin przeprowadzonych 15 lutego 2023 r. stwierdzono, że na terenie nieruchomości znajduje się 7 kontenerów socjalnych i 1 magazynowy, palety drewniane i kształtowniki stalowe, nadto materiały budowlane w postaci płyt, krawężników i innych elementów betonowych, skraj działki wyłożono kostką betonową, na kostce złożono arkusze blachy i kształtowniki. Nadto na działce znajdują się: krąg betonowy, element maszyny i pojemnik plastikowy z resztką płynu.

Zauważyć należy, że fakt ten nie jest kwestionowany przez skarżącego, którego pełnomocnik brał udział w oględzinach. Skarżący nie zaprzecza również temu, że przedmioty te zostały zgromadzone przez niego. W piśmie z 17 marca 2023 r. jego pełnomocnik oświadczył przy tym, że sporne kontenery stanowią własność skarżącego. Kolejna wizja w terenie dokonania 12 lipca 2023 r. wykazała, że stan od poprzedniej wizji z 15 lutego 2023 r. nie zmienił się i na działce nr [...] dalej usytuowane są kontenery.

Ze złożonego w toku postępowania oświadczenia T. S. wynika, że skarżący rozpoczął umieszczanie kontenerów na ww. nieruchomości w okolicach września 2021 r. Natomiast K. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z 11 września 2023 r. wyjaśnił, że umieszcza kontenery od grudnia 2021 roku.

Jak słusznie wskazało Kolegium, obowiązywał wówczas plan miejscowy - uchwała Rady Gminy Starogard Gdański nr III/34/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi Rokocin, obejmującego obszar działek o numerach geodezyjnych [...]-[...] na terenie gminy Starogard Gdański (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2007, nr 95, poz. 1485). Przeznaczenie terenu działki nr [...] określono w nim jako MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem podzielić należy stanowisko Kolegium, że opisane wyżej działania związane z usytuowaniem na terenie nieruchomości kontenerów socjalnych i magazynowego, palet drewnianych, kształtowników stalowych, materiałów budowlanych pozostaje w sprzeczności z mieszkaniowym przeznaczeniem nieruchomości.

Obecnie obowiązująca uchwała nr XXXIX/469/2021 Rady Gminy Starogard Gdański z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulicy Brzozowej w miejscowości Rokocin została natomiast ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Pom. z 2022 poz. 305, w dniu 1 lutego 2022 r. Zgodnie zaś z § 14 weszła w życie 15 lutego 2022 r. Badając zgodność ustalonego sposobu zagospodarowania działki z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazać przyjdzie, że zlokalizowana jest ona w obszarze oznaczonym, jako 2.MN/U Tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W § 11 ust. 2 pkt 2 ww. uchwały określono przeznaczenie terenu, wskazując: a) Funkcje podstawowe i dopuszczone – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oraz towarzysząca zabudowa gospodarcza, garażowa, wiaty gospodarcze. Usługi nieuciążliwe z zakresu usług zdrowia, finansowych, gastronomii, biurowych, handlowych, magazynowych itp. b) Funkcje wykluczone – wszystkie poza podstawowymi i dopuszczonymi. Nie dopuszcza się lokalizacji placów składowych na otwartym terenie jak i pod zadaszeniem.

Jak wynika z przywołanego uregulowania na obszarze objętym ww. postanowieniami planu, a więc na działce nr [...], nie dopuszcza się magazynowania, czy też składowania przedmiotów. Wobec powyższego zasadniczo podzielić należy stanowisko organów, że doszło do zmiany zagospodarowania terenu działki nr [...], które pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi stwierdzony w toku postępowania sposób zagospodarowania, polegający na składowaniu na nim ww. przedmiotów i materiałów, nie jest zgodny z postanowieniami planu miejscowego - ani aktualnego, ani też poprzedniego.

Sąd podziela stanowisko Kolegium, że skarżący składuje na powierzchni działki kontenery i inne materiały budowlane, prowadząc plac składowy na otwartym terenie. Utwardzona płytami ażurowymi, otwarta przestrzeń, na której znajdują się kontenery socjalne i jeden magazynowy oraz materiały budowlane jest bowiem w istocie placem składowym. Bez wpływu na powyższe pozostaje argumentacja skargi, wskazująca na czasowe przechowywanie kontenerów należących do skarżącego. W toku postępowania przed Kolegium skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 11 września 2023 r. wyjaśnił, że kontenery są stawiane sporadycznie, gdy wymaga tego przeprowadzenie prac na działce, na okres tygodni, po czym są zabierane. Uwzględnienia jednak wymaga, że wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania z 21 listopada 2022 r. przedłożono fotografie spornego placu z kontenerami, pełnomocnik skarżącego wskazał, że umieszcza kontenery od grudnia 2022 r., umieszczenie kontenerów na działce zostało potwierdzone w toku kolejnych wizji w terenie w dniach 15 lutego 2023 r. i 12 lipca 2023 r. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu zasadniczo słusznie jest stanowisko, że sporny teren stanowi plac składowy, a pozostawanie na nim ww. kontenerów oraz materiałów budowlanych nie ma charakteru ani sporadycznego, ani czasowego.

Wyjaśnić dalej należy, że dla niniejszego postępowania nie jest konieczne ustalenie konkretnej daty zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Wystarczającym jest doprecyzowanie okresu wystąpienia zmian w takim stopniu, aby pozwalało to na stwierdzenie, czy miało to miejsce przed, czy też po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to o tyle istotne, że nie można mówić o sprzeczności sposobu wykorzystywania nieruchomości z miejscowym planem, gdy takie jej zagospodarowanie występowało przed uzyskaniem mocy obowiązującej przez akt prawa miejscowego. W tym konkretnym przypadku organ wykazał, że zmiana nastąpiła w 2021 r., a więc kiedy obowiązywał plan miejscowy - uchwała Rady Gminy Starogard Gdański nr III/34/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r.

Dodać należy, że w ocenie Sądu dla prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. nie jest konieczne udokumentowanie faktu prowadzenia na terenie działki nr [...] działalności gospodarczej. Inaczej rzecz ujmując, składowanie nie musi być efektem prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego też bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, gdyż organ przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w postaci danych dostępnych w CEIDG skarżącego jak i informacjami na stronie [...].

Natomiast, zmiana zagospodarowania terenu winna być rozumiana jako funkcjonalne przekształcenie terenu, a zatem jako określone działania faktyczne, podejmowane samowolnie i bezprawnie (np. bez uprzedniego uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy). Zatem art. 59 ust. 3 u.p.z.p. ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu niezwiązanej z wykonaniem robót budowlanych lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Pojęcie samowoli urbanistycznej, o której mowa w art. 59 ust. 3 u.p.z.p., nie może być utożsamiane z budową obiektu budowlanego wymagającą zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, czy zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W razie samowolnej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a nadto zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez względu na to, czy nastąpiło to na terenie objętym planem miejscowym, czy też nieposiadającym planu, właściwy organ (organ nadzoru budowlanego) wyposażony został w uprawnienie do zastosowania środków prawnych likwidujących samowolną zmianę zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 48 - art. 51 i art. 71a ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 208/19, Lex nr 3022303). Zatem sformułowanie w sentencji decyzji Kolegium obowiązku w taki sposób, że - na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. - organ nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu działki przez usunięcie kontenerów i zaprzestanie ich umieszczenia na przyszłość, nie mieści się w dyspozycji powołanego przepisu i jest z nim niezgodne. Zauważyć wypada bowiem, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Oznacza to, że budowa kontenerów podlega reglamentacji, uregulowanej w ustawy Prawo budowlane, gdyż wymaga co najmniej zgłoszenia zamiaru budowy, a to z kolei prowadzi do wniosku o właściwości do orzekania w zakresie niezgodności z prawem ich budowy - organów nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu zatem, o ile materiał dowodowy potwierdza składowanie określonych materiałów na działce nr [...], o tyle sformułowanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w zakresie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania poprzez odniesienie go wyłącznie do usunięcia kontenerów nie może być uznane za zgodne z powołanym przepisem prawa, a tym bardziej – zobowiązanie skutkujące na przyszłość. W ramach zastosowania art. 59 ust. 3 u.p.z.p. organ ustala stan faktyczny na nieruchomości w zakresie zagospodarowania nieruchomości i porównuje go z jej przeznaczeniem wynikającym z przepisów prawa miejscowego. Jeżeli zachodzi niezgodność pomiędzy stanem rzeczywistym zagospodarowania działki a stanem wynikającym z przepisu prawa – nakazuje przywrócenie stanu zagospodarowania zgodnego z prawem. Nie może natomiast orzekać o obowiązkach w tym zakresie dotyczących stanów przyszłych.

Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie braku wskazania przez Kolegium, w treści rozstrzygnięcia, czy zaskarżona decyzja została uchylona w całości czy w części, uwzględnienia wymaga, że w skarżonej decyzji Kolegium wskazało w punkcie 1, że "uchyla zaskarżoną decyzję", natomiast w punkcie 2 nakazało skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu gospodarowania. Rozstrzygnięcie to w ocenie Sądu, mimo braku określenia "w całości" jest jednak jednoznaczne i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. W żaden sposób nie wynika przy tym z niego, by intencją Kolegium było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części. Na marginesie wskazania wymaga, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który mimo wskazania zarzutu w tym zakresie, nie miał trudności w określeniu intencji i stanowiska Kolegium w zakresie rozstrzygnięcia.

Sąd w składzie orzekającym stwierdził zatem naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekając ponownie organ odwoławczy oceni, czy w okolicznościach faktycznych sprawy zachodzi możliwość orzeczenia o obowiązku przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania działki nr [...] , obr. R. w gminie S., a jeśli tak - sformułuje nakaz w sposób uwzględniający zakres zastosowania part. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. i właściwość rzeczową organów w tym zakresie. Organ rozważy także, czy w okolicznościach sprawy nie jest zasadne zwrócenie się do organu nadzoru budowlanego w zakresie objętym jego właściwością rzeczową.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, zasądzając na rzecz skarżącego od organu odwoławczego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (w tym 500 zł tytułem wpisu od skargi, 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej).