Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r.. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2016 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2287/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2016 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu partii przetworów mięsnych bez opakowań i nieodpowiadających jakości handlowej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 grudnia 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2287/16) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2016 r. w postępowaniu z wniosku J.C. o jej wstrzymanie.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia

Pismem z 28 września 2016 r. (doręczonym Sądowi 7 listopada 2016 r.) J.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu partii przetworów bez opakowań, nieodpowiadających jakości handlowej.

Następnie, pismem datowanym na 28 października 2016 r. (doręczonym organowi 7 listopada 2016 r.) skarżąca złożyła za pośrednictwem organu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową skarżącej.

W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 grudnia 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zaznaczył, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Jak zaznaczył Sąd, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Dlatego też, skoro skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to w ocenie Sądu, brak było też podstaw do uwzględnienia jej wniosku.

Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W ocenie skarżącej wydane postanowienie jest błędne z uwagi na to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony nie do Sądu lecz do organu II instancji (na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), co w ocenie strony jasno wynika z jego treści. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, wniosek ten nie powinien być przekazany Sądowi lecz rozpoznany przez organ, a w razie wątpliwości co do trybu w jakim został złożony, Sąd winien był wystąpić do strony o wskazanie podstawy prawnej. Strona podkreśliła też, że wniosek o wstrzymanie kierowany do organu nie wymaga uzasadnienia. W tej sytuacji przywołane przez Sąd przesłanki oddalenia wniosku nie mają, w ocenie skarżącej, zastosowania, bowiem odnoszą się do wniosku kierowanego do Sądu, a nie do organu. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji jest trafne.

Zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Natomiast, jak wynika z treści art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie) organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części. Zaś po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Jak wynika z powyższego, art. 61 p.p.s.a. rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny i przez sąd. W pierwszym wypadku jest to dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi (może to nastąpić po upływie terminu określonego w art. 54 § 2, jeżeli akta wraz z skargą nie zostały jeszcze przekazane sądowi), w drugim od chwili wpływu akt do sądu. (por. postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2011, sygn. akt II GZ 169/11). Pierwszy z przytoczonych przepisów uprawnia właściwy organ do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, w razie wniesienia skargi, przy czym uprawnienie do wstrzymania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez właściwy organ nie jest uzależnione od złożenia w tej kwestii wniosku przez skarżącego. Wstrzymanie może bowiem nastąpić zarówno na wniosek jak i z urzędu. Natomiast po przekazaniu skargi sądowi, sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, tylko na wniosek skarżącego, o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podkreślić przy tym należy, że organ uprawniony jest do wstrzymania wykonania aktu lub czynności do czasu przekazania akt sprawy sądowi. W niniejszej sprawie akta wraz ze skargą kasacyjną i odpowiedzią na nią zostały złożone w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 listopada 2016 r. Tego samego dnia do organu wpłynęło pismo strony stanowiące wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym organ prawidłowo przekazał przedmiotowy wniosek do Sądu, wślad za skargą i aktami sprawy.

Przed przekazaniem skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę organ administracji publicznej wyposażony został w uprawnienia do działania w zakresie wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności w oparciu o art. 61 § 2 p.p.s.a. Te uprawnienia organu nie zmieniają jednak faktu, że adresatem skargi i tym samym wszelkich zawartych w niej (lub wnoszonych w sprawie) wniosków jest sąd administracyjny a nie organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono i za pośrednictwem, którego skargę wniesiono. Z chwilą wniesienia skargi do właściwego organu powstaje nowy stosunek procesowy łączący z jednej strony skarżącego i organ administracji publicznej, a z drugiej strony każdy z tych podmiotów z sądem administracyjnym. Jest to więc równoznaczne z faktem wszczęcia postępowania sądowego, a zatem postępowania, którego gospodarzem jest sąd a nie organ administracji publicznej.

Ponadto, wniosek podlega rozpoznaniu przez organ, jeżeli w podstawie prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności wnioskodawca wskazał art. 61 § 2 p.p.s.a. Pomimo podnoszonej przez stronę okoliczności, że z treści wniosku wynika, że wniosek był kierowany do organu, podkreślić należy, że strona nie określiła podstawy prawnej wniosku i nie powołała w jego treści art. 61 § 2 p.p.s.a., w związku z czym brak było podstaw do jednoznacznego określenia czy wniosek ten był kierowany do organu w celu rozpoznania go w opisanym trybie. Wobec tak sformułowanego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji rozpoznał przedmiotowy wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 769/15). Skoro organ administracji publicznej za pośrednictwem, którego wpłynęła skarga zawierająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie otrzymał wniosku przed przekazaniem akt do Sądu i nie rozpoznał tego wniosku na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., ta okoliczność rodziła po stronie Sądu obowiązek jego rozpoznania w oparciu o przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 11 września 2006, sygn. akt II GZ 93/06).

Ponieważ skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd rozpoznając wniosek zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. nie miał podstaw do jego uwzględnienia. Dlatego też zasadnym było oddalenie wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Warto również przypomnieć, że (zgodnie z dyspozycją art. 61 § 4 p.p.s.a.) strona może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wykazując okoliczności i załączając dokumenty umożliwiające Sądowi pierwszej instancji ponowne rozważenie możliwości wstrzymania wykonania decyzji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.