Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 979/13 w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 979/13, oddalił skargę R.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r. w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania podatkowego w zakresie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a."

Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Radomsku postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r. zawiesił z urzędu prowadzone wobec R.W. postępowanie podatkowe w zakresie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007.

Na powyższe postanowienie podatnik złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie:

1. art. 201 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "O.p." poprzez bezpodstawne zawieszenie postępowania wynikające z tego, że organ pierwszej instancji wystąpił do organów Francji o informacje, które nie mieszczą się w zakresie regulacji powołanej umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku,

2. art. 217 § 1 pkt 4 O.p. poprzez nie wskazanie przepisów będących podstawą wystąpienia tutejszego organu podatkowego, o którym mowa w pkt 1 do organów Francji,

3. art. 217 § 2 O.p. poprzez nie wyjaśnienie stronie na jakiej podstawie i z wnioskiem jakiej treści, organ wystąpił do władz Francji o informacje w sprawie nabyć R.W. oraz z jakim dniem nastąpiło zawieszenie postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powołując się na art. 201 § 1 O.p. wskazał, że w toku kontroli, jak również w toku postępowania podatkowego w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007, na podstawie wydruków informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z aplikacji VIES stwierdzono, iż skarżący nie wykazał przychodu ze sprzedaży towarów nabytych od kontrahentów z Francji o wskazanych numerach NIP. Wyjaśniono, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie powyższych transakcji. Po przesłuchaniu skarżącego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że kwestia różnic w obrotach wewnątrzwspólnotowych zawartych w informacjach VIES a dokumentami okazanymi do kontroli nie jest wyjaśniona. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi podzielił stanowisko organu podatkowego I instancji, że informacje potwierdzające czy wskazane transakcje miały miejsce są niezbędne do określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007 w prowadzonym postępowaniu.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w sprawie doszło do spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 201 § 1 pkt 6 O.p., co z kolei obligowało organ podatkowy pierwszej instancji do zawieszenia postępowania. Ponadto wyjaśniono, że formularze wniosków zawierały w istocie odwołanie do następujących podstaw prawnych wystąpienia:

- dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych (Dz. U.UE.L.77.336.15),

- umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - art. 26 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. Z 1977 r. Nr 1, poz. 5),

- Konwencji Rady Europy OECD z dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 913) o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, zgodnie z treścią art. 5, na żądanie państwa wnioskującego, państwo proszone przekaże wszelkie informacje, o których mowa w art. 4 Konwencji. Z kolei art. 4 stanowi, iż strony będą wymieniać między sobą informacje, szczególnie te, które mają związek z wymiarem i poborem podatków, ściąganiem i egzekucją roszczeń podatkowych (...).

Organ odwoławczy stwierdził, że do dnia wydania postanowienia z 15 maja 2013 r. organ podatkowy I instancji nie otrzymał odpowiedzi na omawiane wnioski.

W ocenie organu odwoławczego brak w zaskarżonym postanowieniu informacji dotyczącej daty zawieszenia postępowania nie ma wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez pominięcie, że w sprawie organ I instancji bezpodstawnie zastosował art. 201 § 1 pkt 6 O.p. i dokonał zawieszenia postępowania, w związku z wystąpieniem do organów Francji o informacje, które nie mieszczą się w zakresie regulacji umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku; z kontekstu zapytania wynika, że dotyczy ono nabyć w ramach wspólnego systemu rozliczania podatku VAT, co nie jest przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ, a co zostało pominięte przez organ odwoławczy,

2. art. 217 § 1 pkt 4 O.p. poprzez nie wskazanie i nie wyjaśnienie faktycznej podstawy zawieszenia postępowania podatkowego,

3. art. 121 § 1 w związku z art. art. 217 § 2 O.p. poprzez nie wyjaśnienie, na jakiej podstawie i z wnioskiem jakiej treści, organ wystąpił do władz Francji o informacje w sprawie nabyć skarżącego, dlaczego informacje, o które wystąpił organ, są niezbędne w sprawie i w jaki sposób, zdaniem organu, wiążą się one z umową wskazaną w pkt 1.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Sąd I instancji wywiódł, że analiza art. 206 § 1 pkt 6 O.p. prowadzi do wniosku, iż organ podatkowy ma obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji wystąpienia dwóch warunków: wystąpienie jest oparte na ratyfikowanych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną oraz wystąpienie do organu innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest konieczne dla rozpoznania sprawy.

Sąd I instancji podał, że z akt sprawy wynika, iż w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007, na podstawie wydruków informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z aplikacji VIES stwierdzono, iż skarżący nie wykazał przychodu ze sprzedaży towarów nabytych od kontrahentów z Francji, jednocześnie okoliczność ta nie została w sposób dostateczny wyjaśniona w toku postępowania. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu I instancji, organy podatkowe prawidłowo oceniły, że w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy koniecznym było zawieszenie przedmiotowego postępowania. Z brzmienia art. 201 § 1 pkt 6 O.p. wynika bowiem jednoznacznie nakaz (organ podatkowy zawiesza), a nie możliwość zawieszenia postępowania. Samo wystąpienie o udostępnienie informacji jest więc przesłanką formalną, której zaistnienie w sprawie zobligowało organ do zawieszenia postępowania.

Sąd I instancji oceniając zasadność stwierdzenia przez organy podatkowe drugiej przesłanki warunkującą zawieszenie postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 6 O.p. dokonał analizy stosownych przepisów umowy polsko-francuskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania, Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 913) oraz dyrektywy Rady 2011/16/UE z 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/99/EWG (Dz. U. UE L z 11.03. 2011 r.) –

W ocenie Sądu I instancji wprawdzie skarżący słusznie wywodzi, że umowa polsko-francuska nie będzie miała bezpośredniego zastosowania przy wymiarze zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych skarżącego, jednak wystąpienie do francuskich organów podatkowych z wnioskiem o udzielenie informacji podatkowych mieści się w przedmiocie określonym w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z dnia 23 listopada 1998 r.) sporządzonej w Strasburgu i ratyfikowanej przez Polskę, wymienionej we wniosku przez organ podatkowy. Zatem nawet gdyby uznać, że art. 26 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie ma w tym przypadku zastosowania, to jako podstawę wniosku o udzielenie informacji przez francuskie organy podatkowe wskazano nie tylko tę ustawę, ale również dwa inne akty prawne, w tym Konwencję Rady Europy OECD i dyrektywę Rady 2011/16/UE, w ramach których polskie organy podatkowe mają prawo wystąpić do organów innego państwa o niezbędne w sprawie informacje.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r. wywiódł R.W. zaskarżając ten wyrok w całości.

Skarżący, na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. art. 201 § 1 pkt 6 O.p. poprzez bezpodstawne zastosowanie i zawieszenie postępowania, którego podstawą było wystąpienie przez organ I instancji do organów Francji o informacje, które nie mieszczą się w zakresie regulacji umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, która to umowa określa zasady i wzajemne postępowanie Umawiających się Państw w sytuacji uzyskiwania przez podmioty prawa tych Państw dochodów na terenie obu tych Państw, co do sposobu opodatkowania tych dochodów przez każde z Umawiających się Państw, co nie ma znaczenia dla prowadzonego postepowania, gdyż R.W. nie osiągał żadnego dochodu na terenie Francji, a z kontekstu pytania wynika, że dotyczy ono nabyć w ramach wspólnego systemu rozliczenia podatku VAT, co nie jest przedmiotem postepowania prowadzonego przez organ i powoduje przekroczenie zakresu umocowania wynikającego z postanowienia o wszczęciu postępowania;

2. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez pominięcie, że w sprawie organ podatkowy I instancji bezpodstawnie zastosował art. 201 § 1 pkt 6 O.p. i dokonał zawieszenia postępowania, w związku z wystąpieniem do organów Francji o informacje, które nie mieszczą się w zakresie regulacji powołanej umowy;

3. art. 217 § 1 pkt 4 O.p. poprzez nie wskazanie i nie wyjaśnienie stronie podstawy zawieszenie postępowania podatkowego;

4. art. 217 § 2 O.p. poprzez nie wyjaśnienie stronie na jakiej podstawie i z wnioskiem jakiej treści organ wystąpił do władz Francji o informacje w sprawie nabyć R.W., dlaczego informacje, o które wystąpił organ są niezbędne w sprawie;

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez to, że Sąd nie wyjaśnił dlaczego z jednej strony twierdząc, że "umowa polsko – francuska nie będzie miała bezpośredniego zastosowania przy wymiarze zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych skarżącego" w tym powołany przez organy art. 26 tej umowy – uznał z drugiej strony, że wystąpienie do władz francuskich jest przesłanką obowiązkowego zawieszenia postepowania. Dodatkowo Sąd nie odniósł się do zarzutu zawartego w skardze tj. naruszenia art. 217 § 1 pkt 4 i § 2 O.p.;

6. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów wskazanych ww. punkcie 1 oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez nieprawidłową realizację ustawowego obowiązku kontroli legalności postanowienia i niedostrzeżenie przez Sąd w zaskarżonym wyroku naruszenia przez organy podatkowe przepisów wymienionych w pkt 1.

Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi;

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez Sąd I instancji nie jest sporny. Strona skarżąca kwestionuje, w tym stanie faktycznym, zasadność zawieszenia postępowania podatkowego na zasadzie art. 201 §1 pkt 6 O.p.

Art. 201 § 1 pkt 6 O.p. stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Z przepisu tego wynika, że podstawą zawieszenia postępowania jest wystąpienie na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Przepis ten wskazuje dwie przesłanki zawieszenia postępowania. Pierwszą jest wystąpienie, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji. Drugą przesłanką jest niezbędność tych informacji do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego Niezbędny jest bezpośredni związek pomiędzy informacją, o którą wystąpił organ a określeniem zobowiązania. Musi istnieć również związek prowadzonego postępowania z materią regulowaną w umowie na podstawie, której następuje udzielenie informacji. Innymi słowy mówiąc zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 O.p. może nastąpić jedynie wówczas, jeżeli informacje, o które wystąpił organ podatkowy są niezbędne do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania i mieszczą się w zakresie uregulowanym w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie międzynarodowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały obie przesłanki zawieszenia postępowania i w konsekwencji organ podatkowy zasadnie zawiesił postępowanie.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej należy zauważyć, że strona skarżąca kwestionuje zasadność wystąpienia z zapytaniem przez organ I instancji do organów podatkowych Francji na podstawie umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatku od dochodów i majątku z tego powodu, iż postanowienia tej umowy nie odnoszą się do sytuacji R.W.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, Sąd ten stwierdził, że "skarżąca słusznie wywodzi, że umowa polsko – francuska nie będzie miała bezpośredniego zastosowania przy wymiarze zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych skarżącego (...). Skoro więc Sąd I instancji uznał wadliwość powoływania się przez organy podatkowe na tę podstawę prawną wystąpienia o informację do władz podatkowych Francji to odnoszenie się do tego zarzutu skargi kasacyjnej uznać należy za bezcelowe.

Należy dalej dostrzec, że Sąd I instancji rozważył inne podstawy prawne wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji przez władze podatkowe Francji tj. art. 5 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. oraz art. 1 dyrektywy Rady 2011/16/UE z 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/99/EWG (Dz. U. L z 11.03.2011 r.). Podkreślić należy, że przytoczenie i rozważenia wskazanych regulacji prawnych przez Sąd I instancji znajdowało oparcie w aktach sprawy, a konkretnie w treści wniosku do władz podatkowych Francji, w którym wskazuje się jako możliwe te właśnie podstawy prawne, w konkretnej zaś sprawie odznaczona została obok umowy polsko – francuskiej także Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych.

Sąd I instancji odnotował treść art. 5 Konwencji, zgodnie z którym na żądanie Państwa wnioskującego, Państwo proszone przekaże Państwu wnioskującemu wszelkie informacje, o których mowa w art. 4, dotyczące konkretnych osób lub transakcji. Wedle zaś art. 4 Konwencji strony będą wymieniać miedzy sobą informacje, szczególnie te, które zgodnie z postanowieniami zawartymi w tym tytule mają związek z: a) wymiarem i poborem podatków, ściąganiem i egzekucją roszczeń podatkowych, i b) postępowaniem karnym przed organem administracyjnym lub wszczęciem postępowania karnego przed organem orzekającym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie wywiódł, że wystąpienie do francuskich organów podatkowych z wnioskiem o udzieleni informacji podatkowych mieściło się w przedmiocie określonym w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Konwencji.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu, iż Sąd I instancji próbuje wyręczyć organ w dokonanym rozstrzygnięciu i poszukuje za niego właściwej podstawy złożonych wniosków do władz francuskich trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Sąd ma zatem możliwość ale i obowiązek uwzględnienia i oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy przedstawiona wyżej ocena Sądu I instancji znajduje podstawy w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Dodać przy tym należy, że samo zawieszenie postępowania ustawodawca wiąże z zaistnieniem wskazanych w art. 201 § 1 pkt 6 O.p. przesłanek a nie z uzasadnieniem postanowienia o zawieszeniu postępowania.

W kontekście art. 201 § 1 pkt 6 O.p. który stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych (...), należy odnotować, że zgodnie z oświadczeniem rządowym z 4 sierpnia 1998 r. umowa została ratyfikowana (Dz. U. z 1998 r. Nr 141, poz. 914), zaś jej tekst został ogłoszony w Dz. U. z 1998 r., Nr 141, poz. 913.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 217 § 1 pkt 4 i art. 217 § 2 O.p. co miało polegać na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że organ podatkowy nie wskazał i nie wyjaśnił stronie podstawy zawieszenia postępowania podatkowego oraz nie wyjaśnił stronie na jakiej podstawie i z wnioskiem jakiej treści, organ wystąpił do władz Francji o informacje w sprawie nabyć R.W., dlaczego informacje o które wystąpił organ są niezbędne w sprawie.

Zgodnie z art. 217 § 1 pkt 4 O.p. postanowienie zawiera powołanie podstawy prawnej, stosownie zaś do § 2 postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ podatkowy nie dopuścił się naruszenia tych przepisów. Zaskarżone postanowienie zawiera bowiem wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia tj. art. 206 § 1 pkt 6 O.p. Postanowienie to zawiera także uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że Sąd I instancji poddał szczegółowej analizie i ocenie kwestię, czy informacje o które wystąpił organ podatkowy są niezbędne w sprawie. Strona skarżąca nie kwestionuje, że w toku postępowania podatkowego ujawniono na podstawie wydruków informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z aplikacji VIES, iż R.W. nie wykazał przychodu ze sprzedaży towarów nabytych od kontrahentów z Francji o wskazanych numerach NIP, nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie powyższych transakcji i tej okoliczności w sposób przekonujący nie wyjaśnił. Organ podatkowy miał więc prawo wystąpić do władz podatkowych Francji o udzielenie stosownych informacji, co Sąd I instancji słusznie zaakceptował. Co do możliwości zapoznania się z treścią wniosków o informacje skierowanych do władz podatkowych Francji należy stwierdzić, że wnioski znajdują się w aktach sprawy i strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby organ podatkowy uniemożliwiał jej zapoznanie się z ich treścią.

Skoro zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 201 § 1 pkt 6 O.p. to organ podatkowy stosownie do kategorycznego brzmienia art. 201 § 1 "organ podatkowy zawiesza postepowanie" prawidłowo postępowanie zawiesił, zaś Sąd I instancji słusznie uznał, że postanowienie w tym przedmiocie odpowiada prawa. Okoliczność, że częściowo zostało ono błędnie uzasadnione nie miała wpływu na wynik sprawy co dostrzegł i przedstawił Sąd I instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że wbrew temu co wywodzi strona skarżąca Sąd I instancji uzasadnił, że brak możliwości zastosowania w sprawie art. 26 umowy polsko – francuskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania nie wyklucza możliwości wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji. Podstawę prawną takiego wniosku stanowi bowiem Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych.

Z treści uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że Sąd ten odniósł się do zarzutów naruszenia art. 217 § 1 pkt 4 oraz § 2 O.p. dokonując oceny wskazanej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia jak i jego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Zarzut naruszenia art. 233 § 1 O.p. jest niezasadny. Skoro bowiem organ odwoławczy uznał, że zachodziła wymieniona w art. 201 § 1 pkt 6 O.p. podstawa zawieszenia postępowania to zasadnie utrzymał w mocy postanowienie o zawieszenie postępowania a Sąd I instancji podzielając tą ocenę prawidłowo to rozstrzygnięcie zaakceptował.

Zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 6 sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji naruszył art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez oddalenie skargi.

Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzega, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenia ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. W rozpoznawanej sprawie takiej wadliwości postępowania Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził.

Sąd I instancji prawidłowo oceniając zaskarżony akt administracyjny nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego, które miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. zasadnie skargę oddalił.

Przepisy ustrojowe, jakimi są art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny może naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w p.p.s.a. bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. (wyrok NSA z 30.4.2014 r., sygn. akt II FSK 1038/12. LEX nr 1481387).

Z tych względów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.