Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 maja 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. i M.T. na pkt IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt VII SAB/Wa 39/18 w sprawie ze skargi R.S. i M.T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego postanawia oddalić zażalenie.

R.S. i M.T. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wnosząc m.in. o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r., VII SAB/Wa 39/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, stwierdził, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w związku z rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, które nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżących po 100 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz solidarnie kwotę 514 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, skarżący złożyli zażalenie, w którym wnieśli o zasądzenie kwoty 597 zł dla każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, o czym stanowi art. 205 § 2 p.p.s.a.

Wyjątek od powyższego wskazany jest w art. 206 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Analiza przytoczonego przepisu wskazuje, ustawodawca pozostawił zastosowanie tego przepisu do uznania sądu i uzależnił je od wykazania zaistnienia uzasadnionego przypadku.

Sąd I instancji, uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach, powołał się wyłącznie na art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., bez szczegółowego uzasadnienia. Jednakże uznać należy, że Sąd Wojewódzki w sposób prawidłowy zastosował zasadę miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika przez dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia koniecznego nakładu pracy. Charakter i stopień zawiłości sprawy oraz związany z tym nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniają uwzględnienia żądania co do przyznania na jego rzecz pełnej stawki za zastępstwo procesowe. Aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie sprowadzała się do napisania skargi oraz nadesłania pisma procesowego stanowiącego replikę na odpowiedź organu na złożoną skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie przyznał skarżącym po 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi oraz solidarnie na ich rzecz kwotę 514 zł, na którą składała się kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictw w wysokości 34 zł oraz jednokrotnego wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przy tym, aby w toku rozpoznania zażalenia pojawiło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Z art. 187 § 1 p.p.s.a. wprost wynika że jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Jest to więc wyłączna kompetencja NSA.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.