Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o przekazanie do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego kopii rozkazów personalnych oraz informacji dotyczących obsadzenia stanowisk postanawia: odrzucić skargę.

P.M. (dalej: "Skarżący") wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej (dalej: "Minister", "organ") o przekazanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, do akt sprawy o sygn. III OSK 1953/24, kopii rozkazów personalnych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. i nr [...] z dnia [...] stycznia

2018 r., a także informacji dotyczącej obsadzenia stanowisk głównych specjalistów w Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych (dalej: "DKWS").

Pełnomocnik organu w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. wskazał, że udostępnienie dokumentów personalnych nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych oraz poinformował o przekazaniu wniosku do Zarządu Organizacji i Zasobów Osobowych [...], co do części wniosku dotyczącej obsadzenia stanowisk głównych specjalistów w DKWS.

Pismem z dnia [...] marca 2025 r. Zarząd Organizacji i Zasobów Osobowych - [...] nie wyraził zgody na wgląd do wnioskowanego dokumentu niejawnego.

W dniu [...] sierpnia 2025 r. Skarżący wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz ponaglenie wobec niezałatwienia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność w rozpoznaniu ww. wniosku

z dnia [...] lutego 2025 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 7 dni; przyznanie sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości oraz wymierzenie organowi grzywny, mając na uwadze wcześniejsze ukaranie organu grzywną w kwocie 500 zł, które nie odniosło skutku; rozpoznanie sprawy

w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym; zasądzenie zwrotu wpisu sądowego (100 zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego; w razie nieprzekazania skargi w terminie o nałożenie na organ grzywny i rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi. Podkreślił, że obecnie toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt III OSK 1953/24) w sprawie ze skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia

21 marca 2024 r. (sygn. akt II SA/Wa 875/23) oddalającego jego skargę na decyzję

nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2023 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2018 r. wyznaczającej [...] P. M. na stanowisko służbowe [...] w zespole [...] Dowództwa Komponentu Wojsk Specjalnych w części dotyczącej przyznania grupy uposażenia. Tym samym, w ocenie organu, Skarżący nie mógł wystąpić z wnioskiem o uzupełnienie materiału dowodowego w ww. sprawie, a w konsekwencji jego nieuzyskania, złożyć skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał, że żaden z podmiotów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie może wzywać organu administracji do uzupełnienia materiału dowodowego w toku postępowania sądowego, bowiem to Naczelny Sąd Administracyjny decyduje o uzupełnieniu materiału dowodowego.

W kwestii braku zgody na udostępnienie niejawnego materiału dowodowego organ wskazał, że Skarżący nie otrzymał zgody na udostępnienie informacji od wytwórcy dokumentu.

Pismem z dnia [...] września 2025 r. zatytułowanym "Replika na odpowiedź na skargę", Skarżący wskazał, że skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podkreślił, iż na wniosek złożony w lutym

2025 r. organ nie udzielił żądanej informacji, nie wydał decyzji odmownej, ani nie zawiadomił o przedłużeniu terminu zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. pozu. 902), dalej: "u.d.i.p.". Tym samym, jak wskazał doszło do naruszenia art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. Zaznaczył, że wnioskował o przesłanie przedmiotowej informacji bezpośrednio do niego oraz do akt sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OSK 1953/24. Podkreślił, iż okoliczność, że wnioskował jednocześnie o przekazanie przedmiotowej informacji publicznej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikało jedynie z ekonomiki procesowej toczącego się postępowania przed tym Sądem. Wskazał, że głównym adresatem udzielenia informacji był on sam jako wnioskodawca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), jak również w sprawach,

w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).

Jeżeli chodzi o skargi na bezczynność to w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. ustawodawca wyraźnie doprecyzował, że ma to być bezczynność postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (czyli gdy organ zobowiązany jest do wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej), albo ma to być bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia) dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Skarga na bezczynność musi więc dotyczyć konkretnego postępowania, które się toczy albo powinno się toczyć, lecz nie jest prowadzone, gdyż organ nie wszczął postępowania bądź nie podjął innego przewidzianego przez prawo działania. Dotyczy to sytuacji, gdy organ winien podjąć wyznaczone przez ustawodawcę działanie z urzędu lub na wniosek strony. Skarga na bezczynność może dotyczyć tylko jednego postępowania zatem tylko jednej, konkretnej sprawy. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej.

Analizując przepisy określające właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga P.M. nie mieści się w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej przepisu art. 3 p.p.s.a.

Skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w związku z brakiem przekazania na wniosek Skarżącego do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego (w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie o sygn. akt III OSK 1953/24) kopii rozkazów personalnych nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. i nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz informacji dotyczącej obsadzenia stanowisk głównych specjalistów w DKWS. Przedmiotowym wnioskiem Skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o sygn. akt III OSK 1953/24.

Zdaniem Sądu wniesiona skarga nie dotyczy wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd może także z urzędu zwrócić się do organizacji społecznej lub organu administracji publicznej o przedstawienie sądowi istotnego dla sprawy poglądu, jeżeli uzna to za przydatne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (§ 3a).

Z ww. przepisów jasno wynika, że ewentualny wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego strona składa do sądu, a nie do organu administracji publicznej. W następstwie złożenia wniosku to sąd rozstrzyga kwestię dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu objętego tym wnioskiem.

Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, iż skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, stwierdzić należy, że z treści wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. nie wynika, aby został on złożony w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.