Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2278/19 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 września 2019 r. nr DZ.W.127096.978.2019.23.jmaz w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 kwietnia 2020r., sygn. akt VI SA/Wa 2278/19 oddalił skargę C. Sp. z. o.o. w C. (dalej: Spółka, Skarżąca) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z 10 września 2019 r., nr DZ.W.127096.978.2019.23.jmaz w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 z późn. zm.; dalej: p.w.p.) Urząd postanowieniem z 19 czerwca 2019 r. stwierdził, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na złożenie dokumentu pierwszeństwa wynikającego z wystawienia wzoru użytkowego oraz uznał, że dowód pierwszeństwa złożono z uchybieniem terminu. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 lipca 2019 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Od tego postanowienia pełnomocnik spółki w dniu 2 sierpnia 2019 r., korzystając z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (zwanej dalej: ePUAP) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wspomnianym postanowieniem z 10 września 2019 r. UP, na mocy art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do złożenia przez Spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Urzędu z 19 czerwca 2019r. Zdaniem Urzędu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożono z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 244 ust. 4 p.w.p., gdyż ten upływał 1 sierpnia 2019 r. Organ odwołał się do znajdującego się w aktach wydruku urzędowego potwierdzenia doręczenia (dalej: UPD).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), po rozpoznaniu skargi Strony, stwierdził, że środek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił.

Zaakceptował jako prawidłowe i zgodne z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. ustalenia Urzędu, że postanowienie z 19 czerwca 2019 r. doręczono Spółce za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 1 lipca 2019 r. Argumenty Skarżącej, że doręczenie to nastąpiło w rzeczywistości dzień później uznał za niewiarygodne. W tej sytuacji wniesienie środka odwoławczego z uchybieniem terminu obligowało Urząd do wydania w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu tego faktu.

Sąd I instancji wyjaśnił, że wniosek wszczynający postępowanie w sprawie został złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W następstwie zainicjowania przez Spółkę komunikacji elektronicznej z organem, zgodnie z art. 63 § 3a, § 4 i § 5 k.p.a., pisma do niej adresowane były przesyłane z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Ten sposób doręczania pism zakładał wysoki poziom formalizmu procesowego dokonywanych czynności, w tym ściśle określone reguły dowodzenia faktu, przedmiotu, podmiotu i daty doręczenia. W ocenie WSA przewidziane w art. 391 § 1 oraz art. 46 § 3 i 4 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204) reguły doręczeń elektronicznych w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone.

W sprawie wykorzystywana była platforma ePUAP, o której mowa w art. 1 pkt 8 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 346; dalej: ustawa o informatyzacji). Platforma ta, zgodnie z art. 3 pkt 13 tej ustawy, jest systemem teleinformatycznym, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Jej działanie reguluje także rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1969; dalej: rozporządzenie z 5 października 2016 r.).

Istotnymi funkcjami platformy ePUAP są, zgodnie z § 2 pkt 5-7 ww. rozporządzenia, m.in. identyfikacja użytkownika, niezaprzeczalność czynności (rozumiana jako brak możliwości zanegowania swego uczestnictwa w całości lub w części wymiany danych przez jeden z podmiotów uczestniczących w tej wymianie), rozliczalność działań (tj. przypisanie w sposób jednoznaczny działania użytkownika lub podmiotu tylko temu użytkownikowi lub podmiotowi) i oznaczanie czasem poszczególnych czynności (czyli dołączanie oznaczenia czasu do danych w postaci elektronicznej logicznie powiązanych z danymi opatrzonymi podpisem lub poświadczeniem elektronicznym w chwili wykonania takiego dołączenia oraz poświadczenia elektronicznego tak powstałych danych przez ePUAP). Zapewnia ww. platforma także możliwość wystawiania urzędowego poświadczenia odbioru i elektronicznego znacznika czasu (§ 10 pkt 10 lit. a) i c) ww. rozporządzenia). Komunikacja organu z użytkownikiem odbywa się z wykorzystaniem przypisanego mu adresu elektronicznego, według art. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

W ocenie WSA w sprawie prawidłowość działania platformy ePUAP ani sekwencji podejmowanych czynności procesowych z jej wykorzystaniem nie budziło wątpliwości. Tym samym czynności wysyłania pism ze skutkiem doręczenia dla prowadzonego postępowania administracyjnego odbyły się zgodnie z przepisami prawa. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty doręczenia elektronicznego, których poprawność sporządzenia ani zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie została podważona. W szczególności skutku takiego nie mogło wywołać powołanie się przez Skarżącą na fakt uzyskania wydruku potwierdzenia odbioru pisma przed akceptacją tego faktu w systemie, z którego to dowodu próbuje wywodzić inną datę doręczenia pisma niż w rzeczywistości. Według dowodu doręczenia (UPD) dołączonego do postanowienia UP z 19 czerwca 2019 r., a także informacji, przesłanej przez Urząd na żądanie Sądu w dniu 6 marca 2020 r., jednoznacznie wynikało, że dostarczony przez pełnomocnika dowód doręczenia wygenerowano wprawdzie z systemu, ale utrwalono (wydrukowano) przed podpisaniem UPD i przed zaznaczeniem w systemie teleinformatycznym przez odbiorcę faktu odebrania pisma. Potwierdzenie odbioru na komputerze odbiorcy pisma (bez daty) powstało więc zanim odbiorca zaznaczył ten fakt w systemie teleinformatycznym. Okoliczność ta mogłaby prima facie świadczyć o wadliwości systemu, bądź o rozbieżności pomiędzy rzeczywistą datą odbioru pisma a datą widniejącą w systemie, ale nie znajdowała oparcia w dowodach z dokumentów przeprowadzonych w tym postępowaniu. Potwierdzenie odbioru pisma uzyskane przez jego nadawcę sporządzono prawidłowo.

Oznaczało to, że system teleinformatyczny działał bez zastrzeżeń, nie odnotowano żadnych usterek ani przeszkód w jego funkcjonowaniu. W szczególności nie odnotowano przerw, o których mowa w § 8 rozporządzenia z 5 października 2016r. Dane z elektronicznego systemu zarządzania dokumentacją nie budziły wątpliwości. Trafnie zatem organ ocenił, że Spółce – przez pełnomocnika – doręczono postanowienie z 19 czerwca 2019 r. w dniu 1 lipca 2019 r. Skutkowało to poprawnym obliczeniem przez Urząd, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożono z uchybieniem terminu.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie w całości. Wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie postanowienia, i zobowiązanie Urzędu do przyjęcia, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony bez uchybienia terminu do jego złożenia, dopuszczenie jako dowodów sprawozdania z podpisywania w dniu 29 czerwca 2020r. UPD z WSA, sprawozdania z podpisywania w dniu 1 lipca 2020 r. UPD z WSA, zrzutu ekranu komputerowego dotyczącego UPD dla korespondencji z Urzędu, gdyż dowody te dotyczą korespondencji odbieranej w WSA przez pełnomocnika Skarżącej po wydaniu zaskarżonego wyroku; zasądzenie od UP kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 5 października 2016 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1969; dalej: rozporządzenie z 5 października 2016 r.), gdyż zgodnie z końcowym zdaniem tego przepisu wystawianie urzędowego poświadczenia odbioru winno następować z uwzględnieniem funkcjonalności ePUAP gwarantujących niezaprzeczalność tych poświadczeń, czego jednak platforma ePUAP nie gwarantuje;

2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania zawartych w:

a) art. 80 k.p.a. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) poprzez uznanie za udowodnione jedynie na podstawie twierdzeń organu oraz na podstawie informacji z całą pewnością nie bezstronnego administratora teleinformatycznego systemu ePUAP – jakoby system ten działał w niniejszej sprawie bez zastrzeżeń;

b) art. 81 k.p.a. wobec niezapewnienia Skarżącej lub jego pełnomocnikowi wypowiedzenia się przed wydaniem wyroku co do wszystkich zebranych dowodów i materiałów, w tym zwłaszcza co do informacji administratora systemu ePUAP udzielonej tylko organowi w postępowaniu reklamacyjnym;

c) art. 81a § 1 k.p.a., gdyż jeżeli w zakresie ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia pozostały nie dające się usunąć wątpliwości organu co do stanu faktycznego, wątpliwości te winy rozstrzygane na korzyść strony;

d) art. 145 § 1 ust. 1 pkt b) i c) oraz art. 145 § 1 ust. 2 i ust. 3) p.p.s.a., które dają podstawę do:

- uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia ze względu na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz ze względu na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

- stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w całości – z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a., gdyż postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W piśmie z 13 sierpnia 2020 r. stanowiącym uzupełnienie skargi kasacyjnej Spółka wnosiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Organ nie zajął stanowiska co do skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy na wstępie wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 p.p.s.a.

(Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymieniono w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z kolei podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną wymieniono w art. 174 p.p.s.a.: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt1), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Oceniając skargę kasacyjną według wspomnianych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony zaś wyrok WSA nie narusza uregulowań podniesionych w skardze kasacyjnej.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów z obu podstaw, przy czym zarzuty zgłoszone w pkt 2. lit. a-c) petitum skargi kasacyjnej zostały skonstruowane jakby dotyczyły postanowienia Urzędu, a nie wyroku WSA, gdyż podnosiły uchybienie art. 80, art. 81, art. 81a k.p.a. bez powiązania ich z naruszeniem przepisów p.p.s.a. Mając jednakże na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, skład orzekający odniesie się do wspomnianych zarzutów.

Spór zaś sprowadza się do kwestii, czy przedstawione dokumenty doręczenia (UPD) przedstawiają prawidłową datę (1 lipca 2019 r.) doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej postanowienia Urzędu z 19 czerwca 2019 r. - stwierdzającego, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na złożenie dokumentu pierwszeństwa wynikającego z wystawienia wzoru użytkowego w dniach 5-8 września 2017 r. na wystawie XXV Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego MSPO odbywającej się w dniach 5-8 września 2017 r. w Kielcach, na skutek wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności (pkt 1) oraz że dowód pierwszeństwa wniesiono z uchybieniem terminu (pkt 2) - zamiast daty 2 lipca 2019 r., wskazywanej przez tego pełnomocnika, a która z powodu nieprawidłowości w działaniu platformy ePUAP nie została odnotowana na urzędowym poświadczeniu doręczenia (UPD), generowanym przez system teleinformatyczny. I czy w tej sytuacji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. postanowienia, złożony przez Spółkę 2 sierpnia 2019 r. (bezsporne), także w formie elektronicznej, został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu przewidzianego przez art. 244 ust. 4 p.w.p., czy też z jego przekroczeniem, jak uznał Urząd wydając w tym zakresie kwestionowane postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a., które WSA uznał za prawidłowe.

Należy jednocześnie zauważyć, że Spółka kwestionując uchybienie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie zarzuciła naruszenia przepisów k.p.a. odnoszących się do doręczeń przez organy w postępowaniu administracyjnym pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej – jak art. 391 § 1 k.p.a. (doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną), czy art. 46 k.p.a., regulującego z kolei kwestię doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, także doręczenia zastępczego, w tym m.in.:

"§ 3.W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3.

§ 4. W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:

1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;

2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;

3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.

§ 5. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma.

§ 6. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

§ 7. Zawiadomienia, o których mowa w § 4 i 5, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu administracji publicznej, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się.

§ 8. W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone na podstawie § 6 organ administracji publicznej umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz do informacji o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 4 i 5, w swoim systemie teleinformatycznym.

§ 9. Warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3.",

jak również przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, do której odsyłały powołane przepisy k.p.a. oraz przepisów ustawy o informatyzacji (Dz. U. z 2020 r., poz. 346). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 19a ust. 3 tego ostatniego aktu zostało wydane rozporządzenie z 5 października 2016 r., naruszenie którego w zakresie § 10 ust. 1 zarzuciła Skarżąca, podnosząc, że platforma ePUAP nie spełniała wymogu funkcjonalności, gdyż nie gwarantowała niezaprzeczalności UPD. Stanowisko Skarżącej stanowiło polemikę z oceną WSA postanowienia Urzędu, której nie można zarzucić niezgodności z przepisami prawa w stopniu, który nakazywałby uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy wyjaśnić, że ustawa o informatyzacji w art. 1 pkt 8 stanowi, że określa zasady funkcjonowania elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP). Z kolei w art.3 pkt 13 definiuje, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. System teleinformatyczny zaś, na mocy art. 3 pkt 3 tego samego aktu, to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne.

Sąd I instancji odwołał się do rozporządzenia z 5 października 2016 r., w tym jego § 10, wymieniającego funkcje ePUAP, które w szczególności mogą wykorzystywać do świadczenia usług w postaci elektronicznej podmioty publiczne, z uwzględnieniem funkcjonalności ePUAP gwarantujących niezaprzeczalność tych poświadczeń, w tym wystawianie urzędowego poświadczenia odbioru i elektronicznego znacznika czasu (pkt 10 lit. b i c).

Określając cechy, charakteryzujące ePUAP, jego funkcjonalność odwołał się do pojęć zawartych w tzw. słowniku w § 2: niezaprzeczalność - brak możliwości zanegowania swego uczestnictwa w całości lub w części wymiany danych przez jeden z podmiotów uczestniczących w tej wymianie (pkt 5); rozliczalność działań - funkcję ePUAP umożliwiającą przypisanie w sposób jednoznaczny działania użytkownika lub podmiotu tylko temu użytkownikowi lub podmiotowi (pkt 6); oznaczanie czasem - funkcję ePUAP umożliwiającą dołączanie oznaczenia czasu do danych w postaci elektronicznej logicznie powiązanych z danymi opatrzonymi podpisem lub poświadczeniem elektronicznym w chwili wykonania takiego dołączenia oraz poświadczenia elektronicznego tak powstałych danych przez ePUAP (pkt 7).

Skarżąca, generalnie nie podnosiła, że platforma ePUAP nie spełnia swoich funkcji, chociażby wybierając tę formę komunikacji i prowadząc poprzez tę platformę rozległą korespondencję z Urzędem, i potem z WSA. Zastrzeżenia zgłaszała do określonych doręczeń i ich poświadczeń za pomocą UPD, w tym spornego dotyczącego postanowienia Urzędu z 19 czerwca 2019r.

Jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów, aby platforma ePUAP w okresie między 19 czerwca 2019 r. a 2 lipca 2019 r. działała nieprawidłowo (nie spełniała swoich funkcji), np. że właściwy minister informował o przerwach serwisowych (por. § 8 rozporządzenia z 5 października 2016 r.) albo Spółka wystąpiła z reklamacją dotyczącą spornego doręczenia, co w przeciwieństwie do niej uczynił WSA, zlecając Urzędowi zarządzeniem z 27 stycznia 2020 r. przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego/reklamacyjnego w celu wyjaśnienia zgłaszanych przez Spółkę zarzutów w odniesieniu do spornego UPD.

W odpowiedzi Ministerstwa Cyfryzacji z 5 marca 2020 r. (k. – 170 akt sądowych) zostało logicznie wytłumaczone, kiedy rzeczywiście zostało odebrane postanowienie UP z 19 czerwca 2019 r. przez pełnomocnika Spółki; wskazano na dzień 1 lipca 2019 r., czyli jak wskazywało UPD dołączone przez Urząd do akt administracyjnych, i jak przyjął w zaskarżonym postanowieniu organ. Wytłumaczono, w ww. odpowiedzi, że UPD przedłożone przez pełnomocnika Skarżącego zostało wydrukowane przed odbiorem przez niego postanowienia UP z 19 czerwca 2019 r. Stąd daje się wytłumaczyć, dlaczego na UPD przedłożonym przez Spółkę nie ma oznaczonej daty odbioru, lecz jest zapis: "brak daty odbioru", a ponadto nie ma zapisu: "zawiadomienie powtórne (...)data utworzenia powtórnego UPD, treść informacji uzupełniającej: 2019-06-22T00:01:12.95". Informacje te były automatycznie generowane w systemie, a pełnomocnik skarżącej nie podważał, aby informacji tych nie otrzymywał, zwłaszcza że na UPD przez niego przedłożonym widniała data informacji o dacie utworzenia pierwszego UPD- 19 czerwca 2019 r.

Skarżący zaś nie przedstawił jednoznacznego dowodu, że postanowienie odebrał 2 lipca 2019 r., co mógł próbować wykazać, występując chociaży z reklamacją co do tego samego UPD.

Dokumenty, które dołączył do skargi kasacyjnej nie dotyczyły spornego UPD, bo dotyczyły takich samych braków w UPD od WSA i do tego z czerwca 2020r.

Przy tym należy zauważyć, że UPD dołączone do postanowienia przez Urząd spełniało także wymogi z § 11, § 13 ust.1, § 14, § 15, § 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 poz. 180) wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji. Sąd I instancji ani Urząd do przepisów tych się nie odwoływali, ale nie stanowiło to istotnego naruszenia, tym bardziej, że uregulowania te potwierdzały, że sporne UPD spełniało powołane regulacje, w tym § 15 (Adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy o informatyzacji) i § 16 (Po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia – pkt 1; udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia – pkt 2).

Dlatego niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej, jak i zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Organ ocenił na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż dysponował UPD pobranym przez siebie, jak i pobranym z ePUAP przez pełnomocnika Skarżącej i kierując się obowiązującymi przepisami dotyczącymi odbioru pism sporządzonych w formie elektronicznej, w tym zasadami wytwarzania dokumentów potwierdzających ten odbiór, prawidłowo wywiódł, że UPD przezeń pobrane z ePUAPU i dołączone do akt adm. wskazywało na 1 lipca 2019 r. jako datę odbioru postanowienia z 19 czerwca 2019r. Stanowisko to potwierdził dodatkowy dokument – wynik reklamacji przeprowadzonej przez Urząd na polecenie WSA. Skarżąca zaś nie przedłożyła innych dowodów na poparcie swoich argumentów; dołączone dowody nie były przydatne dla wyniku sprawy.

Za niezasadne też należało uznać zarzuty zgłoszone w pkt 2. lit. b) i c) petitum skargi kasacyjnej- naruszenia art. 81 i art. 81a § 1 k.p.a. Pełnomocnik Spółki przeglądał akta sądowe 4 marca 2020 r. i 6 marca 2020 r., więc znał wspomniane zarządzenie sędziego z 27 stycznia 2020 r., a do tego mógł więc wgląd w akta sądowe za pośrednictwem PASSY czyli w formie elektronicznej, zwłaszcza że wnioskował do WSA o korespondowanie wyłącznie w formie elektronicznej. Uzupełniony materiał dowodowy tylko potwierdził prawidłowość stanowiska Urzędu, nie występowały wątpliwości nie dające się usunąć, gdyż UPD zostało prawidłowo wygenerowane przez system i zawierało prawidłową datę doręczenia postanowienia Urzędu z 19 czerwca 2019r., czyli 1 lipca 2019 r.

Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut ujęty w pkt 2.lit. d) petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., gdyż Spółka nie wykazała naruszeń, które należałoby zakwalifikować jako dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy stwierdzenia nieważności postanowienia z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., czy też do stwierdzenia wydania postanowienia z naruszeniem prawa. Wszystkie powołane przepisy p.p.s.a. mają charakter wynikowy i ich naruszenie nie zostało powiązane z naruszeniem innych przepisów, albowiem zostały tylko powołane art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który też powinien być doprecyzowany, czy nastąpiło rażące naruszenie prawa, czy tez orzekano bez podstawy prawnej, a art. 126 k.p.a. wskazuje, które przepisów k.p.a. stosuje się do postanowień.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.