Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: R. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: umorzyć postępowanie.

Pismem z 22 maja 2026 r. R. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 23 czerwca 2026 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 1 lipca 2026 r. na wskazany w skardze adres.

W dniu 7 lipca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął wniosek strony skarżącej o cofnięcie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz.143) – dalej: p.p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej – cofnięcia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. jest uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie, czynność procesowa strony skarżącej z tego punktu widzenia nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.

W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wszczęte postępowanie należało umorzyć.